Heel, heel mooi in al zijn gruwelijkheid

Hoe raar is het om ontzettend te genieten van een fantastisch mooi boek dat gaat over de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog? Maar dat is wat ik gedaan heb: echt genoten van een waarlijk prachtig boek dat verschrikkelijke dingen beschrijft. Waar gaat ‘Scherven van hoop‘ van Gemma Liviero over?

Een aangrijpend oorlogsverhaal over een Nazi-arts, een Joodse vrouw en een klein meisje, wier wegen op een bijzondere manier samenkomen. Drie verschillende mensen proberen op hun eigen manier om te gaan met de verschrikkingen van de oorlog. Willem, een Nazi-arts met gewetenswroeging; Elsi, een jonge Joodse vrouw die probeert te overleven in een Poolse getto; en Matilda, een meisje dat vastgehouden wordt in een Lebensborn kliniek waar het Arische ras wordt verbeterd. Wanneer hun wegen zich kruisen, vechten ze samen voor een nieuw bestaan. Maar de oorlog laat diepe sporen na.

Het boek speelt zich af in Polen en Duitsland en volgt drie verschillende mensen. Liviero laat de hoofdstukken steeds vanuit een van die drie vertellen en dat doet ze echt heel erg mooi. Het boek belicht gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog waar wij hier eigenlijk nauwelijks weet van hebben en ik vond het buitengewoon boeiend om te lezen. Het is een zeer indrukwekkend boek dat me raakte en nog lang zal bijblijven. De personages zijn zo realistisch weer gegeven en de verschrikkingen van de oorlog kruipen onder je huid. Je wilt zo graag dat het goed afloopt voor Willem, Matilda en Elsi.

De schrijfstijl is heel mooi en past precies bij de karakters die op dat moment het hoofdstuk ‘vertellen’. Ik zag op bol.com dat Liviero meer boeken op haar naam heeft staan. Helaas zijn ze nog niet vertaald in het Nederlands en ik hoop dat dat heel snel gaat gebeuren want wow, wat kan deze dame schrijven.

Tegen jou wil ik zeggen: lees dit boek! Zo snel mogelijk.

Young Americans

Afgelopen zondag was ik bij een speciaal optreden. Op de school van De Scholier gebeurden sinds de donderdag ervoor namelijk bijzondere dingen. Er was een gezelschap neergestreken bestaande uit jongelui uit (voornamelijk) Amerika die alle groepen twee van de school in een paar dagen tijd meenamen in de mooie wereld van dans, zang en theater.

De Scholier was een beetje sceptisch, want pffft moesten ze dan dansen en zingen en pffft, dat kan ik toch helemaal niet. En die gevoelens werden vooral ook nog wel versterkt door het feit dat al haar klasgenootjes ook een beetje stoer laconiek deden. Beetje raar eigenlijk natuurlijk van De Scholier, want ze zit al jaren op toneel dus wat meer enthousiasme voor de kunsten had ik wel verwacht. Toen ze echter op vrijdag na een lange dag repeteren thuiskwam was ze toch stiekem wel heel erg enthousiast geworden al zei ze nog steeds dat we echt niet hoefden te komen. Eigenlijk hadden we er ook geen tijd voor want Mr. T. had bardienst en we hadden ook nog een verjaardag. Maar goed: op de zondag zelf ben ik toch gegaan en ik kan niet anders zeggen dan dat ik genoten heb.

De show bestond uit twee delen: voor de pauze traden ‘the young americans’ zelf op en dat was echt supergaaf. Het is een beetje te vergelijken met Jeans, veel verschillende muziekstijlen en dans. Maar Jeans treedt volgens mij meestal met 10 mensen op het podium op en hierbij staat het podium vol met jongelui. Echt heel tof.

Na de pauze was het de beurt aan de kinderen. En ook dat was vooral heel erg schattig en aandoenlijk als horen 12-, 13-, 14-jarigen dat natuurlijk niet graag over hun optreden. Het was echt heel leuk in ieder geval en voor zover ik het kon zien deden ze allemaal (ik denk toch al gauw zo’n 200 stuks) gewoon hartstikke goed mee en genoten ze er ook nog van. De Scholier zei later zelfs al dat ze best met die groep mee wil gaan touren. Later, als de groot is.

Reünie

In 2012 ging ik naar een reünie van mijn basisschool, afgelopen zaterdag ging ik naar een reünie van mijn middelbare school. Nou was ik al wel eerder op een reünie van mijn middelbare school geweest, maar dat was nog in mijn préblogtijdperk.

De middelbare school viert dit jaar haar 70-jarig bestaan en vierde dat onder andere met een reünie voor oud-leerlingen. De huidige leerlingen worden overigens niet vergeten: zo is er aanstaande woensdag een groot feest en aanstaande vrijdag gaat de hele school naar de Efteling. Tof hoor. De Scholier vermaakt zich de komende dagen dus wel en daarna volgt de herfstvakantie om uit te rusten.

Maar goed, die reünie, daar zou De Student ook naar toe gemogen hebben, maar die ging niet. Te kort geleden natuurlijk. Ik ging dus wel en ik vond het geweldig! Veel mensen gezien en gesproken. Geen blunders gemaakt ook. Gelukkig maar. Ha, ik snap dat dat even wat verduidelijking nodig heeft. Tijdens de borrel na afloop van het bezoek van onze Koningin ging ik op een gegeven moment bij mijn collega staan en die stelde me voor aan een vriendin van haar met die en die achternaam uit die en die plaats. ‘Oh’, zei ik: ‘Ben jij dan misschien een zus van die en die uit die plaats want daar was ik vroeger op de middelbare zo verliefd op en wij noemden hem vroeger altijd *bijnaam* ‘. Wat bleek: ze was met hem getrouwd en op het moment dat ze dat zei kwam hij aanlopen. OMG dat was echt heel gênant. Ik raak met hem in gesprek en zeg dat ik zo verschrikkelijk verliefd op hem was maar dat hij niet geïnteresseerd was en dat ik daar heel verdrietig van geweest ben. In mijn herinnering is het daar dus bij gebleven. Maar volgens hem hadden we dus heus wel gezoend en was ik wat dat betreft zelfs de eerste die hij zoende. Uh okay, dat ben ik dus echt totaal kwijt. Of ik heb het verdrongen dat kan natuurlijk ook. In ieder geval erg gezellig gekletst en op een gegeven moment kwam de reünie ter sprake. Hij wist van niets maar inmiddels weet ik dat hij en een paar vrienden ook komen. Maar dat allemaal geheel terzijde.

Wie er ook was is P. P. is een jongen met een lichamelijke beperking die vroeger heel veel gepest is en dat is natuurlijk verschrikkelijk. Ik heb hem zelf nooit gepest, maar ik heb ook nooit iets gedaan om het tegen te gaan en dat is misschien wel net zo erg. Wat ik dan dus wel heel tof vindt is dat hij toch naar de reünie kwam want een heel fijne tijd had hij er volgens mij niet. We zijn al een tijd via facebook bevriend en hij heeft volgens mij een prima leven opgebouwd. Goede baan, Koninklijk onderscheiden vanwege het vele vrijwilligerswerk dat hij doet (zelfs een ridder!), leuke hobby’s (onder andere songfestivaladept). We hadden van te voren afgesproken dat we elkaar zeker moesten treffen en dat is gelukt. Heel fijn bijgekletst. Het was overigens bijzonder om te horen dat hij de laatste twee jaar op de school het erg naar zijn zin gehad heeft. Hij gaf eerst ruiterlijk toe dat hij zelf ook een behoorlijk ettertje was in de eerste klassen en dat hij op een gegeven moment met zichzelf heeft afgesproken dat het zo niet door kon gaan. Hij heeft toen zijn houding en gedrag ook aangepast en vandaar de leuke latere jaren.

Ik was aanwezig bij een soort van collegetour waar een BN’er die op onze school studeerde een tweetal oud-leraren interviewde en een drietal oud-leerlingen die ieder een mooi verhaal hadden omdat ze iets bijzonders bereikt hadden. Echt heel erg leuk om bij te wonen.

En verder sprak ik met een boel mensen. Natuurlijk met de meiden waarmee ik nog steeds bevriend ben en die op dezelfde school zaten, maar vooral dus met mensen die ik nooit meer zie. Leuk om te zien hoe iedereen terecht is gekomen, hoe het met kinderen zit, met banen, relaties en wat al niet meer. Mensen zijn uitgevlogen en soms ook weer teruggekomen. Ik sprak mensen die echt heftige dingen zijn overkomen of nog steeds overkomen (wat te denken van een oud klasgenoot van wie alle drie de kinderen een ernstige spierziekte hebben waardoor ze alle drie vroegtijdig zullen overlijden).

De reünie duurde tot middernacht maar uiteindelijk rolde ik pas om iets over tweeën mijn bed in. Kortom: het was super!

Dochter van Frankrijk

Ik vond ‘Dochter van Frankrijk‘ van Carol Drinkwater een zeer aangenaam boek.

2015. Sinds haar dochter vier jaar geleden is weggelopen, leeft fotografe Kurtiz Ross in een zelfgekozen isolement, met als enige gezelschap haar camera. Ze geeft zichzelf de schuld van Lizzies verdwijning, en heeft de hoop opgegeven. Totdat er een bericht komt: Lizzie is in Parijs.
1947. De Engelse Charlie leidt na de oorlog in Parijs een eenzaam bestaan. Terugkeren is geen optie, hij is bang om opgepakt te worden als deserteur. Dan ontmoet hij de jonge Marguerite, zij is vastbesloten om het te gaan maken als actrice. Samen vertrekt het stel naar Zuid-Frankrijk, waar Marguerite hoopt op een auditie in Cannes.
2015. Tot haar verbijstering belandt Kurtiz in Parijs in een ongekende situatie van chaos en paniek. Te midden van alle chaos biedt een onbekende dame Kurtiz hulp. Geen van beiden kan voorspellen wat de nacht hun zal brengen. Maar de vriendschap van de oude vrouw, en haar verhaal over haar liefde en verlies in de naoorlogse Provence, zorgen voor een sprankje hoop – en voor een onverwachte band, een nieuw begin…

Een heel fijne schrijfstijl en een mooie manier van het verweven van beide verhalen in elkaar maakten dit boek tot een bijzonder tof boek. Er gebeurt van alles en alles klopt dan ook nog met elkaar. De aanslagen in Parijs van november 2015 vormen de verbindende factor tussen Kurtiz en Marguerite en dat geeft het boek een extra dimensie. Iedereen weet immers wat er toen gebeurde en de paniek en stress van Kurtiz kan ik me levendig voorstellen.

Al met al zeer de moeite waard. Snel gaan lezen dus.

Klaar!

Gisteren ging ik met De Scholier naar het ziekenhuis voor een laatste controle rondom de pubertas praecox waarvoor zij behandeld is. De kinderarts wilde weten hoe het met haar gaat, zowel lichamelijk als psychosociaal en ik kan met recht zeggen dat het goed met de dame gaat. Ze zit in een fijne klas en ze zit over het algemeen prima in haar velletje. Lichamelijk groeit ze snel en ik heb zo maar het vermoeden dat ze een prachtige jonge vrouw zal worden. Sterker, dat is ze eigenlijk al.

Uiteraard wilde de kinderarts ook weten hoe het met gewicht en lengte zat dus de dame werd gewogen en gemeten. De uitslag was meer dan prima. Ha, dacht ik, ik weet eigenlijk ook helemaal niet hoe groot (of zeg maar beter: klein) ik ben dus ik werd ook even gemeten (gewicht dat stond wel op dat weeg-/meetding, maar daar heb ik niet naar gekeken. De Scholier zei dat het alleszins meeviel. Maar een paar kilo meer dan haar zei ze).

Enfin, zie hier het resultaat:

.
Ik heb gewoon altijd gedacht dat ik drie millimeter groter was dan dat ik ben. Wat een desillusie! Of zou de krimp al begonnen zijn?

Dit is de groeicurve van De Scholier. Elk rode bolletje betekent een bezoekje aan het ziekenhuis en in de eerste twee jaar dat we er kwamen werd het nog niet eens digitaal bijgehouden. We hebben er heel wat ritjes opzitten en het grootste deel van de bolletjes betekent ook nog een prik.

De brede rode draad is het gemiddelde. Ze zit daar nog steeds behoorlijk boven en dat zal ook wel zo blijven. De kinderarts denkt dat ze nog een paar centimeter zal groeien en dan is ze klaar.

Hoe groot (of klein) ben jij eigenlijk?

De paden op de lanen in

Ik denk dat ik een nieuwe hobby heb. Een soort van tenminste. Want ik wandel me suf de laatste maanden. Nou trok ik al vrij regelmatig mijn wandelschoenen aan (ik kocht in het voorjaar zelfs nieuwe, lage, wandelschoenen omdat ik best veel liep en ik alleen hoge bergschoenen had) maar de laatste maanden loopt het als een tierelier, dat gewandel. En ik vind het heerlijk!

Begin september plaatste ik een screenshotje van de sportieve activiteiten die ik in augustus ‘ontplooide’. Nou is het toch behoorlijk hoge aantal kilometers te verklaren door het feit dat ik in de eerste 18 dagen van augustus nog genoot van mijn vakantie dus zeeën van tijd had. Die 205,66 kilometer op dat plaatje bestonden overigens uit wandel- én fietskilometers.

Uit het plaatje hieronder blijkt namelijk dat ik in augustus uiteindelijk 144,89 kilometer gewandeld (lopen) heb.

In september heb ik uiteindelijk dus 76,23 kilometer minder gewandeld dan in augustus. Maar zoals gezegd, dat komt vooral door de vakantie want -zeker in Frankrijk- liep ik iedere dag een flink stuk. Uiteindelijk is het me dus gelukt om 13 keer mijn wandelschoenen aan te trekken in september. Dat is nog best vaak vind ik. Ik weet niet of dat in oktober ook gaat lukken, ik hoop het wel natuurlijk. Want hoe leuk ik het ook vind op de hometrainer (waar ik ook nog dagelijks mijn rondjes op draai en dan gelijktijdig de krant (op de tablet) of een boek lees) lekker buiten zijn is ook niet weg natuurlijk.

Als straks de klok verzet wordt, wordt het wel wat lastiger denk ik om ‘s avonds te wandelen. Maar aan de andere kant: het kleinste rondje dat ik regelmatig na het avondeten loop is net iets meer dan 3 kilometer en daar doe ik iets minder dan een half uur over. Met een veiligheidshesje en zo, moet dat best te doen zijn.

Het enige nadeel van wandelen is toch wel dat mijn oude blessure van lang gelee (toen ik trainde voor de vierdaagse) na een kilometer of 5 toch weer af en toe de kop opsteekt. Pijn in de bal van mijn voeten krijg ik dan en da’s nie fijn nie.

Ik voel me er in ieder geval verder heel erg goed bij en vooral het buitenzijn vind ik echt heel erg tof.

Hoe zit dat met jou? Houd je van wandelen of doe je liever iets anders in de buitenlucht?

 

Zeg ‘ns eerlijk

Het is al weer enige tijd geleden dat ik een vragenlijstje plaatste. De hoogste tijd dus om er weer een in te vullen. Ik bedacht de vragen niet zelf trouwens, las ze laatst in de krant en het is best een pittig lijstje (maar ja, wat wil je ook: deze vragen komen uit een uitgebreidere lijst die Proust ooit invulde op verzoek van een vriendin. Dat die lijst vervolgens onder zijn naam bekend werd, is dan weer best bijzonder. Toch? Maar goed, dat geheel terzijde). Doe je ook mee?

  1. Waarvan heb je oprecht spijt? → Eigenlijk nergens. Niet van mijn eerste huwelijk, maar ook niet van mijn scheiding. Eerlijk gezegd vind ik spijt hebben ergens van een beetje verspilde energie. Van dingen die niet gaan zoals je hoopte dat ze zouden gaan, kun je volgens mij vooral veel leren
  2. Wat was een keerpunt in je leven? → Mijn ontslag bij mijn vorige werkgever was een heel heftige tijd voor mij die nog heel lang veel effect heeft gehad (en misschien soms nog wel eens zelfs). Een ander keerpunt was heel veel kilo’s afvallen. Ik voel me nu zo happy met mijn lijf.
  3. Hoe is ongeluk te vermijden? → Niet denk ik. Maar hoe je ermee omgaat, dat heb je wel zelf in de hand. Meestal natuurlijk. Want heel dramatische dingen die overkomen je volgens mij volledig en slaan je lam. Ik denk niet dat er dan nog over ‘omgaan met en zelf in de hand hebben’ te spreken valt.
  4. Is er iemand waar je jaloers op bent? → Jaloers is een groot woord denk ik. Er zijn wel dingen die anderen doen en die ik graag ook zelf zou willen doen. Waar ik vooral jaloers op ben zijn mensen die niet zo veel tobben en nadenken. Ik heb veel tijd verspild met bang zijn voor dingen die nooit gebeurd zijn. Dus eigenlijk hoort dit antwoord ook wel bij vraag 1. En mensen met echt een passie ergens voor, die bewonder ik ook. Soms mis ik dat wel: echt gepassioneerd zijn ergens over.
  5. Wat is je motto? → ‘Leven en laten leven’ en ‘wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’.
  6. Hoe rijk zou je willen zijn? → Gewoon zo rijk als ik nu ben. Alhoewel: een paar duizend euro per maand extra zou helemaal niet onwelkom zijn.
  7. Wanneer dacht je: nu begin ik het leven te begrijpen. → Soms lijkt het juist alsof ik het leven steeds minder goed begrijp. We hebben zoveel hier en we zijn zo ontevreden. Of misschien zijn we niet ontevreden, maar we zijn wel snel verongelijkt op de een of andere manier. En delen met anderen is ook moeilijk. En hoe mensen met elkaar omgaan vind ik af en toe ook zeer discutabel. En tegelijk denk ik ook wel regelmatig: dit, hier, mijn gezin. Dat is het leven. Lastig hoor, deze vraag. Daar zou ik nog heel lang over kunnen filosoferen.
  8. Wat is je grootste angst? → Dat er iets met mijn kinderen gebeurt.
  9. Welke eigenschap waardeer je in je partner/een ander? → Oprechtheid, eerlijkheid, trouw.
  10. Wat is een omweg waard? → Heel veel. Een uitzicht, een restaurant, een leuk winkeltje, een mooi park, een ontmoeting, van alles eigenlijk.
  11. Ben je monogaam? → Uiteraard. Geen discussie mogelijk. Terwijl ik soms op de een of andere manier wel denk dat het eigenlijk toch ook maar raar is dat je altijd bij dezelfde partner blijft.
  12. Wat is een groot gevaar in de liefde? → Dat je de ander voor lief neemt.
  13. Welke eigenschap zit je in de weg? → Dat ik teveel nadenk. En dat ik regelmatig denk: ik doe het zelf wel, dan weet ik tenminste zeker dat het goed gebeurt. Haha, hoe arrogant kun je zijn. ;-)
  14. Wat zie je als je in de spiegel kijkt? → Iemand die niet superaantrekkelijk is (zie ook vraag 15.) maar die vooral heel tevreden is. Dat heeft grotendeels te maken met die 20 kilo die ik alweer een jaar of tien geleden afviel en die er nog steeds afzijn.
  15. Ben je aantrekkelijk? → Ik ben nu aantrekkelijker dan 15 jaar geleden, dat zonder meer. Maar verder ben ik gewoon een vrouw van 48 die nooit meer een jonge meid van 25 zal zijn.
  16. Lijk je nog steeds op wie je vroeger was? → Ik denk het eigenlijk niet. Volgens mij ben ik nu een leuker mens dan pak ‘m beet 20 of 10 jaar geleden. Maar dat moet je vooral aan de mensen om mij heen vragen.

Ook meedoen? Selecteer het lijstje hieronder, control c en control v in het reactieveld.

  1. Waarvan heb je oprecht spijt?
  2. Wat was een keerpunt in je leven?
  3. Hoe is ongeluk te vermijden?
  4. Is er iemand waar je jaloers op bent?
  5. Wat is je motto?
  6. Hoe rijk zou je willen zijn?
  7. Wanneer dacht je: nu begin ik het leven te begrijpen.
  8. Wat is je grootste angst?
  9. Welke eigenschap waardeer je in je partner/een ander?
  10. Wat is een omweg waard?
  11. Ben je monogaam?
  12. Wat is een groot gevaar in de liefde?
  13. Welke eigenschap zit je in de weg?
  14. Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
  15. Ben je aantrekkelijk?
  16. Lijk je nog steeds op wie je vroeger was?