Drie op een rij

Maar weer even drie boeken in een logje.

Als eerste wil ik het hebben over ‘Een meisje uit Oradour‘, een zeer indrukwekkend boek. Al moet ik zeggen dat met name het hele ‘Amerikaanse’ stuk wel wat korter had gekund al begrijp ik dat er een voor het duiden van het verhaal een ‘trigger’ nodig was.

Te midden van de overblijfselen van haar verwoeste huis in het Franse dorpje Oradour zit een jong meisje met een gietijzeren pot in haar handen. Het meisje wordt meegenomen naar een klooster, waar ze opgroeit in de veronderstelling dat haar familie door de griep is omgekomen. Twintig jaar later wordt Christine Lenoir geteisterd door nachtmerries en onbegrijpelijke flashbacks. Ze besluit terug te keren naar de plek waar ze is opgegroeid: het Franse dorpje Oradour-sur-Glane. Hier ontdekt ze de schokkende waarheid over haar jeugd en de gruwelijke gebeurtenis die er plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog op 10 juni 1944.

Met name de stukken waarin Michele Claire Lucas de gebeurtenissen op 10 juni 1944 beschrijft zijn zeer indrukwekkend. Eerst tekent ze op hoe verschillende mensen hun dagelijkse bezigheden hebben, hoe ze de dag beleven, wat hun plannen zijn en hoe (een aantal van hen) uitkijkt naar het communiefeest van de dag erna. Daarna tekent ze de komst van de SS op en het drama dat zich daarna voltrekt. Zeer indrukwekkend net met koude rillingen gelezen. Wat zijn mensen soms toch beesten! Ondanks die heftigheid een boek dat het verdiend door een breed publiek gelezen te worden … opdat wij niet vergeten!

Ten tweede is daar ‘De vrouw na mij‘.

Kun jij tussen de leugens door lezen? Nellie kan niet praten over die avond die zo mooi begon maar eindigde met de politie. Bij Richard voelt Nellie zich nu veilig. Richard is lief, attent en beschermend. Haar vrienden en moeder vragen zich af of hij niet te mooi is om waar te zijn… Vanessa woont bij haar tante. Iedere ochtend als ze wakker wordt, slaat de werkelijkheid weer in als een bom. Ze denkt aan Richard en aan haar vervangster. Wat doen ze nu? En wat zou haar tante doen als ze zou weten wat Vanessa heeft gedaan? Je denkt dat je weet wat er aan de hand is, maar… Neem nooit zomaar iets aan. Wie vertelt de waarheid? Wie kun je vertrouwen?

Uh, wat moet ik hier nou van zeggen. Een mooi boek, maar op een gegeven moment is er zo’n rare ontwikkeling dat ik wel vijf keer terug heb moeten lezen en dat het dus even duurde voordat ik er weer in zat. En wat verderop is er weer een vreemde draai. Maar verder zeer vlot geschreven en onderhoudend.

Tot slot is daar ‘Panic Room‘ en ook dat boek heb ik met veel plezier gelezen al vond ik het af en toe ook wat wazig en rommelig en lukte het mij niet continu de bijrollen uit elkaar te houden.

Makelaar Don Challenor krijgt de opdracht om een verkoopbrochure te maken van een landhuis aan de kust van Cornwall. Het was eigendom van de mysterieuze Jack Harkness, eigenaar van een groot farmaceutisch bedrijf. In Cornwall ontmoet hij Blake, een jonge vrouw met een duister verleden die op het huis past. Bij het opnemen van het huis ontdekt Challenor de aanwezigheid van een ontoegankelijke ruimte, een paniekruimte denkt hij. Maar er zijn meer mensen geïnteresseerd in het huis en vooral in het geld dat Jack Harkness verduisterd zou hebben. Zij denken dit in handen te kunnen krijgen door Challenor te bedreigen. Samen met Blake probeert hij deze lieden te slim af te zijn en tegelijkertijd te ontdekken wat Harkness verbergt.

Don en Blake zijn twee figuren die je meteen sympathiek vindt en het is mooi om hun gedachtengangen te volgen (de hoofdstukken zijn om en om vanuit hun perspectief geschreven).

De uiteindelijke ontknoping is best heel bijzonder en stemt tot nadenken. Wat ik wel erg jammer vond was dat er geen epiloog was want ik had heel graag willen weten hoe het Don en Blake verder zou vergaan.


Naar welk boek gaat jouw voorkeur uit?

12 gedachten over “Drie op een rij

  1. Het WO2-boek staat al een tijdje op mijn lijst, zie ik, goed dat je het terug onder de aandacht brengt. Wat een gruwelijk verhaal…

  2. MIjn voorkeur? Eigenlijk de tweede, maar aangezien alleen de eerste binnen het KoboPLus abonnement van BOL valt.. eh…. :-)

  3. Ik zou zeker voor de eerste gaan! Ik lees altijd in de trein (23 minuten heen en 23 minuten terug) en koos daarom vaak wat simpele boekjes. Maar ik heb gemerkt dat lezen in ‘goede boeken’ ook werkt. Als het verhaal goed genoeg is, blijf je er toch wel inzitten. Ik moet alleen niet vergeten uit te stappen…

  4. Ok, ik lees de samenvatting van het tweede boek en denk al: huh, wacht… Dat is al zo onsamenhangend, dat het boek me totaal niet aanspreekt. Terwijl het volgens mij best een spannend verhaal kan zijn.

  5. Wist je dat ze oradour sur glane nooit hebben herbouwd? De ruïnes van wo2 staan er nog. De stad is ernaast weer ontstaan. Ik ga dat boek uiteraard lezen.

    • Dat wist ik uiteraard. En misschien dat we het deze zomer bezoeken. Het ligt ‘maar’ 160 kilometer van ons vakantieadres.

  6. Ik ga voor nummer 2. Het eerste boek hebben ze hier niet in de bieb en het derde heb ik al gelezen. Fijn weekend.

  7. Rommelige boeken en boeken waarin ik terug moet bladeren, vind ik vaak afknappers. ‘Een meisje uit Oradeur’ klinkt goed. Misschien gek, maar ik heb nog nooit een boek over de Tweede Wereldoorlog gelezen dat me tegen is gevallen. Steeds weer ben ik onder de indruk en realiseer ik me dat we inderdaad nooit, maar dan ook nooit mogen vergeten.

Reacties zijn gesloten.