Hoe’st nou?

Hoe’st nou, een toepasselijker titel is er eigenlijk niet in deze ongekende tijden van bang zijn voor een kuchje. Hoe’st nou? Nou, op en af eigenlijk. In alle opzichten.

Nog steeds zijn er heel veel zieken om ons heen en dat zijn echt niet alleen maar oude(re) mensen. Ook vrienden uit onze vriendengroepen zijn ziek (maar herstellen wel allemaal gelukkig) en dat is in een aantal gevallen zelfs heel ziek. In ons dorp zijn erg veel mensen ziek. In een weekend stond de ambulance zes keer in de straat en gisterenavond werd er nog een (redelijk jonge) buurman opgehaald.

En er gaan heel, heel veel mensen dood. Echt heel veel en dat is heel verdrietig. Temeer omdat er vaak geen afscheid genomen kan worden zoals je dat zou willen. We prijzen ons wat dat betreft gewoon heel gelukkig hoe Mr. T. en zijn zussen voor hun vader hebben mogen zorgen. Mijn schoonvader is tenminste niet alleen gestorven.

Eergisteren stierven er in ons dorp drie mensen binnen amper 10 uur tijd. Twee van hen corona-gerelateerd, of de derde ook corona-gerelateerd was weet ik niet. Op dit moment zijn er nog best een boel mensen uit ons dorp die ergens in het land op een IC liggen.

Er sterven veel echtparen, en in een dorpje verderop een moeder, haar zoon (43) en een oom. Hoe kom je zoiets als familie ooit te boven? Het is zo veel en zo groot. Iedereen die zich opgesloten voelt en daarvan baalt zou ik aan zijn/haar haren hierheen willen slepen en al die vers gedolven graven willen laten zien.

Tegelijkertijd zijn er ook wel positieve berichten te melden: de vaders van twee verschillende vrienden zijn weer thuis om te herstellen en ook andere dorpsgenoten (toch veelal mannen) zijn ook weer thuis. De vriend van mijn peettante is ook weer thuis na een wekenlang verblijf. Een vriend van ons heeft zich, samen met zijn uit het ziekenhuis ontslagen vader, ‘opgesloten’ in een deel van hun huis om daar voor zijn vader te zorgen. Inmiddels is de vader terug naar zijn eigen huis en zit de vriend in quarantaine. En volgens mij kan ik eigenlijk nog veel, veel meer positiefs melden, maar ergens blokkeer ik af en toe. Het is ook zoveel dat ik het gewoon allemaal niet meer kan onthouden. Je wilt niet weten hoeveel appcontact er met verschillende vrienden en kennissen is om steeds weer te vagen hoe het gaat, hoe het gaat, hoe het gaat … Soms vergeet ik het zelfs te vragen en dan voel ik me schuldig, maar het is gewoon te veel om bij te houden.

De meiden doe het echt heel erg goed. De Student is aan het afstuderen en kan eigenlijk het grootste deel gewoon thuis doen. De rest gaat via skype-verbindingen. De Scholier heeft maar een paar uurtjes per dag les. Ze begint om 8.30 en is vaak om 10.30/11.00 uur al klaar met de digitale les. Daarna maakt ze nog huiswerk. De Scholier is aan het kokkerellen geslagen, ze heeft al een paar heerlijke avondmaaltijden bereid. Verder heeft ze het skeeleren herontdekt. Ook slaapt ze al sinds de thuisquarantaine van Mr. T. bij mij in bed en dat is stiekem toch wel heel fijn.

We zijn alle vier wel af en toe wat verkouden, soms heb ik het idee dat mijn longen pijn doen, maar ja, mijn borstkas doet altijd pijn, dus leg mij het verschil maar even uit. Mr. T. denkt dat hij koorts heeft, maar dat blijkt dan weer niet zo te zijn. En de koorts die ik zou kunnen hebben, zijn altijd gewoon opvliegers want die doen ook nog steeds vrolijk een duit in het zakje. We zijn ook alle vier wel af en toe wat neusverkouden en ook keelpijn kunnen we afstrepen, maar verder gaat het prima.

Eigenlijk zouden Mr. T. en ik morgen een groot feest gedaan ter ere van mijn 50ste verjaardag en onze tiende trouwdag. We zagen natuurlijk al lang aankomen dat dat ‘m niet zou gaan worden dus het feest is uiteraard al lageannuleerd. Natuurlijk is dit in het grote geheel der dingen maar peanuts, maar het is toch ook beter verdrietig. We gaan waarschijnlijk in januari 2021 in de herkansing.

Ik ben zelf hard aan het werk. Er gaat heel veel van mijn reguliere werk niet door en dat moet afgezegd worden. Tegelijk ben ik heel druk met het bedenken van een gepaste 4 mei herdenking en zijn er allerlei andere grotere en kleinere dingen die om aandacht vragen. Een van de allerergste dingen vind ik nog wel dat heel veel van de overleden mensen in onze gemeente vaak ook maatschappelijk betrokken zijn. Dat wil zeggen dat heel veel mensen ook ooit Koninklijk onderscheiden zijn, we zullen dit jaar helaas veel mensen van onze lijst moeten halen. Sterker: ik heb nu al zeker 12 namen van de lijst moeten halen, allemaal mensen die ik via mijn werk ken. Ook heel verdrietig is dat zo ongeveer de allerliefste Indiëveteraan van onze gemeente is overleden. Een heel fijne man was dat, zachtaardig en zo ongelooflijk wijs. Hij was al best lang ziekelijk en heel erg broos en eergisteren is hij overleden. Dinsdag is de uitvaart, uiteraard in besloten kring, dus ik kan er niet naar toe. Wel ga ik hem de laatste eer bewijzen bij het monument in onze gemeente.

Met Mr. T. gaat het echt op en af. Het ene moment is hij stillekes en wat verdrietig. Het andere moment is hij gewoon de Mr. T. die we kennen. Hij heeft vrede met de dood van zijn vader maar vindt de huidige situatie echt heel moeilijk. Ik heb hem sinds 15 maart geen knuffel meer gegeven. We dachten dat die situatie tot en met zondag zou duren, maar inmiddels zijn zijn zus en zijn zwager ook allebei ziek en omdat Mr. T. hen nog zag op 26 maart wordt de quarantaine dan ook weer verlengd. Het moeilijke is dat je gewoon niet weet of het wel zin heeft, maar we doen het toch maar, want je wilt niet met schuldgevoel komen te zitten ‘hadden we maar …’.

Verder zou het heel goed zijn als hij weer aan het werk kan. Mr. T. is gewoon niet iemand om weinig om handen te hebben, dus ik hoop oprecht dat dat eind van komende week kan. Probleem is wel dat hij eigenlijk deze week en volgende week een aantal vrije dagen had opgenomen omdat in het paasweekend hier een evenement zou plaatsvinden waarbij hij vrijwilliger is. Tja, dat evenement gaat natuurlijk niet door. Hopelijk kan hij die vrije dagen toch weer inleveren.

Verder zit ik elke dag op de hometrainer en wandel ik elke dag (vaak alleen, soms met De Student en De Scholier erbij). Ik lees een boel, doe mijn dagelijkse rondje blogs al kan ik me er niet altijd toe zetten om te reageren, lees ik vaak vol verwondering hoe de beste stuurlui nog steeds aan wal staan, irriteer ik me aan mensen die zeuren en nu, en wel nu nu nu, een oplossing willen (geef mensen de tijd om goede oplossingen uit te werken!), ontloop ik het nieuws zoveel als mogelijk (maar ja, dat is natuurlijk bijna niet te doen), irriteer ik me mateloos aan politiek gekonkel over Europese gelden, geniet ik van Outlander, Oogappels en Meisje van Plezier. Ik mis mijn ouders en sociale contacten en toch vind ik het, zoals ik al schreef, hier in huis nog allemaal prima gaan.

Ik heb de stille hoop dat heel deze ellende toch ook nog wat positiefs zal opleveren. Dat mensen blijvend meer voor elkaar zullen zorgen, dat mensen zich blijven realiseren dat de basis toch echt thuis is, dat sommige beroepen de erkenning krijgen die ze verdienen, dat sommige productieprocessen toch weer teruggehaald zullen worden, dat bedrijven met veel kantoorpersoneel van dat personeel gaat ‘eisen’ dat ze veel vaker en meer thuis zullen werken (en dan niet alleen op woensdag en vrijdag) zodat dat een boel filedruk en vervuiling scheelt, dat multinationals hun rol gaan pakken (en ja, ik weet dat money makes the world go round, maar dromen mag toch), dat de wereld er wat schoner van wordt en nog heel veel meer. Het moet toch zo zijn dat we ook iets positiefs overhouden … Dat moet! Toch?

25 gedachten over “Hoe’st nou?

  1. Het is zo vreemd om dit te lezen en dat dit in hetzelfde land is waar we wonen. Hier in het noorden blijven we echt gespaard voor veel van deze ellende. Ik kan niet veel meer dan je heel veel sterkte te wensen.

  2. Wat je zegt, gezinnen die gewoon al met meer dan 1 overlijden te maken hebben…. wat een verschrikking.

    Ik heb natuurlijk net geschreven over hoe ik deze tijden beleef, dus zal het kort houden. Ik hoop, net als jij, dat de positieve initiatieven die zijn gestart, blijven bestaan. Dat we niet vergeten, als we straks (over zoveel maanden) ons ‘oude’ leven zo goed als mogelijk kunnen hervatten, we niet vergeten wat we hebben geleerd in deze periode.

    Vervelend van je feestje. Ik wilde mijn 40e verjaardag vieren, omdat we daar 2 jaar geleden toen ik echt 40 werd, niet aan toe kwam. En vorig jaar waren we nog aan het bijkomen van het landen in Nederland na terugkomst van een lange reis. Ik word begin mei 42, dus ik dacht… dan vier ik het nu. Uiteraard is dat geannuleerd. Op 29 december waren we 12,5 jaar getrouwd. Dat hebben we met een weekendje weg gevierd met mijn gezin en toen we 13 jaar getrouwd waren, zijn we met z’n tweetje een weekend weg geweest. Niet wetende dat dat voorlopig de laatste keer was. Maar het is wat het is. Geen vakanties dit jaar, maar ons vertoeven in onze mini achtertuin die we zo comfortabel mogelijk hebben gemaakt :)

  3. Net als jij woon ik ook in het episch centrum van alle ellende. We delen het ziekenhuis dat de laatste week regelmatig in het nieuws was en we wonen in een donkerrood gebied op de kaarten van het RIVM. Ik ben er paranoia van geworden.

  4. Nog gefeliciteerd met je vijftigste verjaardag *smak*
    Ik wens je een gezond nieuw levensjaar, samen met al je dierbaren.
    Het zijn roerige tijden, helemaal wanneer je in een “corronagebied” woont.
    Mijn man werkt thuis. Roos ook, alhoewel dat lastig is, want het is de bedoeling dat ze afstudeert maar hoe het Erasmus dat gaat aanpakken…
    Sterkte! ♥

  5. Jeetje, wat is het veel bij jullie inderdaad… Hier in de Achterhoek valt het tot nu toe nog mee met de zieken en overlijdens… Maar of dat zo blijft weet ik niet.

  6. Ach, en nu is de quarantaine-tijd verlengt ook nog!
    Soms zou je willen dat je maar gewoon ziek werd met elkaar en dan in ieder geval weer lichamelijk contact kan hebben… En tegelijk weten jullie zo heel goed waarom je dat niet doet.
    Het is hier nog steeds amper voor te stellen. Ik zit op mijn thuiswerkplek en kijk vanaf de zolder uit over de wereld die langzaam licht wordt. Het enige gekke is dat het geen ‘normale’ thuiswerkdag is, maar ‘gewoon’ maandag. En gek is het ook dat de kinderen niet naar school gaan, maar nu op mijn thuiswerkkantoor boekjes zitten te lezen (dichtbij willen zijn, en niet mogen storen…). Maar in onze omgeving (nog) niemand ziek, zelfs hier in Leiden, vlakbij het LUMC valt het mee met de hoeveelheid ambulances. Anderhalve week geleden één keer veel en gekke sirenes gehoord. Dat bleek later de MICU te zijn die waarschijnlijk een Corona-patiënt kwam brengen.
    Ik vrees voor wanneer het wel komt, maar tegelijk ook niet, want ik kan het me niet voorstellen. Hier met onze straat vol oorspronkelijke bewoners (lees 70+), of voor mijn ouders die in Drenthe helemaal ver en veilig voelen. Voor manLief met astma… Voor…

    Knuffel hiervandaan en hopelijk snel weer fysiek contact voor jou en Mr. T.

  7. Fijn dat je dat positieve nog altijd zoekt en kan vinden. Wij hebben het hier nog steeds niet van dichtbij gezien, alleen achteraf gelezen dat een kennis uit onze straat ziek geweest is. Maar voor de rest: niemand. En daar ben ik heel erg blij om. Ik kan me nauwelijks voorstellen wat het moet zijn om het allemaal zo van dichtbij te zien. Ik wens je heel veel sterkte en geef je een virtuele knuffel.

  8. Knap van je, dat je ondanks alle narigheid en tragiek zo dichtbij, je aan het positieve blijft denken. Maar ja, is dat niet precies wat we ‘gewoon’ nodig hebben om dit te kunnen doorstaan? Dat doe je goed.

    Ik ben blij met al het positieve dat ik nu om heen zie en ervaar. Maar ben tegelijk ook niet zo overtuigd van het volharden van mensen. Mensen vergeten snel…ik kan niet meer doen dat zelf het goede voorbeeld geven.

    Het zou inderdaad fijn zijn wanneer Mr. T. zijn vrije dagen weer in kan leveren. Mijn man hoorde afgelopen week dat dit op zijn werk niet goedgekeurd gaat worden. Alle geplande vrije dagen van iedereen moeten blijven staan. Dus collega’s die nu 2 weken vrij hebben met de bedoeling op vakantie te gaan, gaan niet op vakantie maar zijn wel vrij. Logistiek gezien kan ik het van het bedrijf uit wel begrijpen. Wanneer niemand nu iets plant, moet het op een gegeven moment toch opgenomen worden om wegvallen te voorkomen. Dat gaat natuurlijk dan nooit lukken, om iedereen binnen een korte tijd alles op te laten nemen.
    Toch is dit voor sommigen ook een hard gelach. Niet iedereen kan zich in deze situatie goed vermaken.

  9. Dat moet ja!
    Helemaal met je eens.
    Maar jullie zitten er wel middenin!!
    Hoop echt dat jullie snel jullie leven weer op kunnen pakken, al zal dat op een hele andere manier zijn.

  10. Dat virus zit jullie haast op de huid. Wij zien de cijfers op het nieuws, maar zelden de mensen en de pijn erachter.

  11. Dank je voor de update over hoe het met jullie gaat.

    Ik blijf het bijzonder vinden hoe de ziekte zich verspreid. Venlo valt mee (voor zover je over meevallen kunt spreken), de gemeente waar ik voorheen woonde is bijna net zo hard getroffen als jullie regio, Voelt onwezenlijk. Net als het af en aan rijden cq vliegen van ambulances en helicopters. Nu hoor ik het vaak nog wat ver weg (want de deur zit dicht) maar als het weer aanhoudt en de deur volgende week openstaat… Kan ik dat geluid nog meer gaan vrezen.

  12. Bedankt dat je schrijft over hoe jullie verder gaan zo goed en zo kwaad als het gaat. Ik wou dat ik je meer kon steunen. Herkenbaar dat je omkomt in de sociale contacten die allemaal hun eigen zorgen hebben. Je zou een pleister op zoveel leed willen zijn maar dat gaat niet. Zorg vooral voor jezelf en je gezin. Dat is niet egoïstisch maar van levensbelang. Die kinderen van je die het zo goed doen, hebben juist je complimenten en even iets leuks nodig. Toitoi samen daar.

  13. Heel onwerkelijk, vind ik het. Regelrechte horror, zeker daar bij jullie. En ik ben een heel positief ingesteld mens, echt waar. Maar ik geloof niet echt dat de mooie initiatieven die we nu zien blijven bestaan. Het zou mooi zijn als het wél zo is. Het zou ook inderdaad wel moeten. Zodat het allemaal niet voor niets is geweest. Maar ik heb mijn twijfels. Heel veel sterkte x

  14. Dat moet zeker, en ik denk en wil ook geloven dat dat zo is, het kan toch niet zijn dat je hierdoor niet, als is het maar een beetje, verandert?
    Veel sterkte voor jullie

  15. Zó heftig allemaal, en dan nog altijd mensen die de Ernst van de situatie niet willen (of kunnen door stomweg dommigheid) zien

  16. Het blijft apart hoeveel verschil er is in het land. Ik heb een hele grote familie waarbij ik prakisch de jongste ben, een groepje vrienden en door mijn werk bij de gemeente een grote kennissenkring. Niemand is ziek, laat staan overleden. Natuurlijk houd ik me goed aan alle maatregelen maar het voelt soms ook surreëel; ik zie mensen lekker in het zonnetje in de tuin werken, hoor over de nieuwste knutselprojecten en krijg tips over leuke boeken en documentaires om de tijd mee vol te maken.
    En dan lees ik jou verhaal, hoe heftig het is, en hoe dichtbij. Het blijft heel moeilijk te bevatten. Het is hier heel moeilijk te bevatten hoe erg het bij jou is, en voor jou moet het ook moeilijk zijn om te horen dat het hier “wel meevalt”.

    Hoe dan ook wens ik je veel sterkte. Ik hoop dat de situatie snel kantelt en je verlies niet nog groter wordt.

  17. Het móet inderdaad! Iets positiefs overhouden aan dit alles… Al vind ik het soms lastig om het positieve hierin te zoeken, laat staan te vinden. Maar als ik diep graaf dan denk ik aan de natuur, aan de verminderde stikstof. Bewustzijn van mensen dat ze eigenlijk niet altíjd in de file naar het werk hoeven, omdat thuis mee vergaderen ook een prima optie is. Het saamhorigheidsgevoel dat in gezinnen ineens weer op komt. Gezelschapsspelletjes met elkaar doen ipv computerspelletjes alleen. Massaal is het puzzelen weer opgepakt!
    Maar het blijft surrealistisch allemaal…
    Blijf gezond!! Xx

  18. Ja zeker, dat moet! Oh die spanning bij jullie en het verdriet… en toch ben je positief. Knap!

  19. Ik woon ergens waar nog niet veel besmettingen zijn. In mijn eigen familie is wel iemand met het virus besmet. Het geeft nu heel veel stof tot nadenken, vooral voor hoe het allemaal verder moet als hij mocht komen te overlijden. En dan met name het regelgedeelte.

    Heel veel sterkte voor jullie in deze ontzettend nare en verdrietige tijd xxx

  20. Ik vind het vreselijk dat er toch nog mensen zijn die er te licht over denken. Aan de andere kant, hier zijn nog weinig besmettingen en dus dringt het bij veel mensen niet door vrees ik.

  21. Dit is een heel heftige tijd voor iedereen, maar zeker voor jullie die er zo midden in zitten. Ik hoop dat nu het dit weekend zo mooi wordt, iedereen zijn gezond verstand gebruikt en thuis blijft.

  22. Zo bizar dat het bij jullie zo totaal anders is dan hier in het dorp. Ik wens je veel sterkte en ik deel de hoop van alles wat je schrijft in je laatste alinea.

  23. Onze zoon is gaan invallen op de IC in het ziekenhuis waar hij 11 jaar als IC verpleegkundige heeft gewerkt. Daar besef je pas goed de impact en de ernst, vertelde hij. Zolang het ver buiten je deur blijft realiseer je je dat niet ten volle. Jullie dorp is zo getroffen. Dat kan niet anders dan dat het blijvend iets veranderd. Ik denk ook dat we wereldwijd beseffen hoe kwetsbaar we zijn en hoe belangrijk het is dat je samenwerkt. Jong en oud!

  24. Kan me goed voorstellen dat ieder kuchje bij jullie met wantrouwen en angst bekeken wordt. Zag gisteren op TV een patiënt die genezen was . Hij was één van de eerste patiënten en werd thuis door zijn vrouw verzorgd al die tijd. Zij bleek ondanks dat het virus niet te hebben. Er blijken dus mensen te zijn die er gewoon niet vatbaar voor zijn, laten we hopen dat je man ook niet vatbaar is.
    Het is hier in de omgeving ( afkloppen) totaal anders dan bij jullie. Dat maakt het natuurlijk makkelijker om niet angstig te zijn, we worden er niegt direct mee geconfronteerd zoals jij helaas. Probeer is er een optie is je man te testen, dit is wel heel onmenselijk om zo te moeten leven, hou je haaks. .

  25. Ik woon in een streek die verhoudingsgewijs heel licht getroffen is door Corona en kan me niet voorstellen hoe het voor jou voelt dat er zoveel mensen die je kent ziek en overleden zijn. Wat moet dit ongelofelijk heftig zijn voor je. Wat houd je je dapper staande en wat doe je het goed, meis. Ik hoop dat de tijden spoedig ten goede zullen keren. Sterkte voor je.

Reacties zijn gesloten.