Zandsculpturen

Op onze laatste vakantiedag vorige week in Ermelo bezochten we het zandsculpturenfestival in Garderen. Dit jaar stond dat in het teken van de Tweede Wereldoorlog en 75 jaar vrijheid en ik heb mijn ogen uitgekeken.

Het is enorm indrukwekkend en er is ongelooflijk veel te zien. Heel veel aspecten van de Tweede Wereldoorlog worden belicht. Niet alleen de bekende dingen, maar bijvoorbeeld ook het kraken van de Enigmacode, het oostfront en nog heel veel meer.

Als je de kans hebt: ga kijken. Echt het is de moeite waard. Let op: je moet van te voren wel je kaartje(s) reserveren.



Barker & Noort

Op 1 februari 2019 postte ik een logje over een prachtige thriller die ik had gelezen en dat ik niet kon wachten op deel 2. Nou, blijkbaar was ik dat even vergeten, maar gelukkig las ik laatst een logje van iemand die deel 2 (en er is zelfs een deel 3) gelezen had.

Het vijfde meisje‘ van J.D. Barker is een geweldig boek.

Het is vier maanden geleden dat detective Sam Porter het leven van Emory redde, maar daarbij Anson Bishop liet ontsnappen. De media en het politiekorps zijn ervan overtuigd dat hij zich door de moordenaar heeft laten bespelen. Porter wordt van de zaak gehaald en mag zich er ook privé niet meer mee bezighouden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Als het lichaam van de tiener Ella Reynolds wordt aangetroffen in een bevroren meer, denkt de politie direct aan Bishop. Is dit zijn volgende slachtoffer? Terwijl zij zich op de nieuwe vondst storten, volgt Porter een aanwijzing uit Bishops verleden. Hoe meer geheimen zich ontvouwen, des te meer realiseert Porter zich dat er maar één ding nog angstaanjagender is dan een seriemoordenaar: de moeder van een seriemoordenaar.

En ook het derde deel ‘Vergeef me‘ doet daar niet voor onder.

Als Anson Bishop – hoofdverdachte van een reeks gruwelijke moorden – zich overgeeft aan de politie, legt hij een schokkende getuigenis af. Een getuigenis die niet alleen het onderzoek naar de seriemoorden op losse schroeven zet, maar ook de levens van de betrokken detectives -verandert. Terwijl Bishop wordt ondervraagd, worden enkele minuten na elkaar vier lijken aangetroffen. Ze zijn in zout gelegd en zorgvuldig gepositioneerd. Bij alle vier worden de woorden “Vader, vergeef me’ gevonden. Voor detective Sam Porter halen de woorden lang vergeten herinneringen naar boven, aan een verleden dat hij diep begraven heeft. Maar als Bishop in -hechtenis zit, wie is dan de moordenaar?

Barker schrijft in een razend tempo. Hij gebruikt korte hoofdstukken en het boek raast maar door en door. Het zijn best heel ingewikkelde boeken dus eigenlijk kun je ook niet anders dan de boeken snel achter elkaar lezen (dat geldt vooral voor deze twee boeken overigens omdat die zich samen in een korte tijdspanne afspelen) want er zijn nogal wat dingen om, al lezende, te onthouden. Maar echt: prachtige boeken. Lezen dus: alle drie.

Ook las ik ‘Bonuskind‘ van Saskia Noort.

Vijftienjarige Lies wordt op een ochtend wakker met het gevoel dat haar moeder Jet iets is overkomen. Haar bed is niet beslapen en ze heeft haar mobiele telefoon thuis laten liggen. De vierentwintig uur die volgen ontvangt Lies geen enkel teken van leven. Haar vader en zijn nieuwe vriendin Laura schakelen de politie in, ze geloven dat het te maken heeft met haar mentale toestand: ze zou de scheiding nooit te boven zijn gekomen en heeft daarom besloten te verdwijnen. Of erger. Lies weet echter zeker dat ze dat nooit zou doen en gaat zelf op onderzoek uit. met alle gevolgen van dien.

Ik vond dit een lekker boek voor tussendoor. Ook dit boek bestaat uit korte stukken en is in een snel tempo geschreven. Het is af en toe behoorlijk grof en daar houd ik niet zo heel erg van, maar het klinkt allemaal wel vrij logisch. Het einde van het boek had ik niet aan zien komen, maar ja, daar kan ik hier natuurlijk iets over schrijven.

Eigen schuld, dikke bult

Misschien had ik er strakker in moeten gaan zitten, maar ja, gedane zaken et cetera. Daarbij, Ova* is tenslotte volwassen én haar vriendinnen en hun ouders hebben ook nog een mening.

Wat is het geval? In december 2019 boekte Ova samen met vijf vriendinnen een vakantie naar Kroatië (Poreč in Istrië) en tja, Kroatië was sinds corona al maanden ‘geel’: veiligheidsrisico’s maar geen indicatie om niet te gaan. Al kun je je de vraag stellen of gaan überhaupt verstandig is (wij hebben niet voor niets onze reis naar Frankrijk geanuleerd). Lang verhaal kort: de dames gingen. En ook dat snap ik. Want je bent jong … (wat zijn spreekwoorden vaak gemakkelijk om iets te duiden). Al had ik het liever anders gezien en daarover hebben we uitgebreid met Ova gesproken.

Uiteindelijk vertrokken ze dus vorige week toen het land nog ‘netjes’ geel was. Maar ja, sinds een paar dagen is het reisadvies aangescherpt naar oranje en dat betekent ‘probeer eerder naar huis te komen’ en ‘ga na terugkeer in thuisquarantaine’ en van dat laatste baal ik echt enorm. Het wrange van de situatie is ook nog dat het in Istrië heel erg meevalt met het aantal besmettingen. Omdat Kroatië de informatie niet in regio’s deelt wordt heel het land ‘over een kam …’.

Maar ik baal, echt. En ik wil niet zeuren en wat moet dat moet … Maar pffft, we hebben er al een maand thuisquarantaine opzitten en ik vind het zo’n aanslag op hoe je je voelt, gedraagt en hoe het gezinsleven dan is. Ik vind het bijna onverteerbaar om Ova straks niet te mogen knuffelen als ze weer thuis is en ik vind het zo erg dat ze in deze situatie beland is (waar ze overigens heel volwassen me omgaat, ik heb het idee dat ik het moeilijker vind) want ik had haar zo een ook bezorgde vakantie gegund. En daarbij: hoe groot is de kans dat Ova besmet is geraakt in Poreč? Die is uitermate klein. En ik vind het zo raar/oneerlijk dat je niet in thuisquarantaine hoeft als je terugkomt uit andere Europese landen waar veel meer besmettingen per dag zijn. Je ziet, er tuimelen allerlei gedachtes door mijn hoofd en ik ben zo’n behoefte aan rust.

Vanavond komt ze thuis. Eigenlijk zou ze maandag thuis gekomen zijn en dan zaten wij inmiddels in Mechelen. Nu hebben we dus twee dagen samen waarin weer een thuisquarantaine geldt. Een deel van mij roept ‘ga maar gewoon mee naar Mechelen!’, maar een ander deel roept ‘wie zijn billen brandt …’ en we zijn verplicht de regels te volgen. Wat voor een voorbeeld geven we anders aan de kinderen?

Toen mijn schoonvader corona had en uiteindelijk overleed hielden wij thuis zo goed en zo kwaad als het ging de thuisquarantaine in acht: Mr. T. hield afstand, at aan een andere tafel, sliep beneden op de bank, gebruikte als enige het toilet beneden, er kwam zelden bezoek en als er iemand kwam dan was dat buiten op ruime afstand en altijd maar heel kort en dat gedurende ruim vier weken. Dat was pittig maar deden we vooral omdat Ova astma heeft. Nu is Ova degene die in quarantaine moet, dus die astma-reden is (soort van) weg en dat maakt het voor mij heel erg moeilijk. Enfin, ik kijk de klok dus vooruit naar 7 augustus dan zijn die 14 dagen ook weer voorbij. Misschien is het een geluk bij een ongeluk dat Mr. T., Saar en ik van die 14 dagen 7 dagen in Mechelen zitten.

* Ik noem De Student vanaf nu Ova (naar een personage uit een prachtige film die ik laatst zag), en De Scholier Saar (want als zij ooit een dochter mag krijgen …).

Pieces of art food

Eergisteren ontving De Student (ik heb nog steeds geen leuk nieuw alias verzonnen) haar diploma en dat vierden wij die avond door een keer uitgebreid en exclusief te gaan dineren. Mr. T. en ik namen haar en Haar Lief mee en we hadden een zeer genoeglijke avond met werkelijk de heerlijkste gerechten inclusief bijpassende wijnen.

Echt ieder gerecht was zo geweldig, zo bijzonder. Ieder klein onderdeel van een gang was een ware smaakexplosie. En hoe enthousiast de bediening sprak over de gerechtjes en de wijn was gewoon fantastisch. Wat een liefde voor het vak!

We gaan best regelmatig uit eten en genieten dan eigenlijk ook altijd van dat wat we eten en drinken en de ambiance. Maar dit, dit was toch wel de overtreffende trap: ware kunstwerkjes werden er gepresenteerd en zoals gezegd: smaakexplosies!!! Het was een heerlijke avond … en nu gaan we sparen voor als De Scholier ooit afstudeert. ;-)

Het is waarschijnlijk absoluut not done om foto’s te maken van dat wat we aten en ik maakte niet eens foto’s van alle gangen, maar ik kon het niet laten.

En oh, die wijnen! Heerlijk. We dronken 6 verschillende wijnen en een port. De wijn hieronder heeft mijn hart gestolen: tja, dat kan ook bijna niet anders met zo’n naam. Echt, genoten in het kwadraat!

Happen & Trappen

Mijn moeder werd 75 in februari en van ons kreeg ze voor deze bijzondere verjaardag een ‘happen & trappen’ cadeau. Mijn broer en zijn lief, Mr. T. en ik zouden haar en ons pap trakteren.

In eerste instantie zouden we ergens in mei op de fiets stappen maar ja, daar kwam een virus tussendoor. 

En dus besloten we onlangs om vandaag, op mijn vaders 77ste verjaardag te gaan (pap van harte! Love you!!!). We hadden een mooie route uitgekozen (hoopten we) en hadden er zin in.

De weersvoorspellingen waren niet denderend en uiteindelijk fietsten we alleen het eerste stuk en het laatste stuk zonder poncho. Er tussenin bevond zich een heeeeeeeeeeeeeeeeel land bui.We starten met heerlijke appeltaart met cappuccino en vanaf hartje Oss fietsten we via een supermooi pad richting Megen waar we het voorgerecht gepresenteerd kregen. Echt superlekker! Vooral de kaas ‘tête de moine‘, maar jemig die kost wel een paar knaken.Vervolgens ging het via mooie dijken richting Ravenstein. We zagen prachtige boerderijen, heel veel schapen, ooievaars, reigers, mooie natuur en helaas ook een egaal grijze lucht waaruit heel veel water naar beneden kwam. Best jammer, maar ja.. Het restaurant waar normaliter de soep geserveerd werd was dicht waardoor we soep en hoofdgerecht bij hetzelfde restaurant kregen. Ik koos voor kerriesoep en spareribs. Heerlijk.  Wat een prachtig restaurant was dat trouwens en wat een geweldige sfeervolle inrichting met allerlei verschillende ruimtes. We zaten prinsheerlijk in een aparte ruimte aan een mooie ronde tafel. Het was er goed toeven.

Onze laatste stop was in Megen waar we een heerlijk dessert kregen. We waren eensgezind en kozen allemaal voor de monchou met kersen. En wow, wat een mooi restaurant was ook dit zeg. Een prachtige en sfeervolle inrichting. Vanuit Herpen was het nog een kilometer of 11 naar het startpunt en deze laatste kilometers gingen door een mooi bosgebied en waarempel, het was droog. Het laatste stuk ging dwars door Oss en daar hebben ze werk gemaakt van fietsvriendelijkheid: de fietsstraat. Al begrijp ik dat het experiment niet overal even succesvol was/is, het stuk dat wij fietsten was heerlijk.

Rond 18.30 uur waren we weer bij de auto en werden de fietsen op het rek gehesen en reden we huiswaarts. Het was een buitengewoon leuke dag vonden we. En als het niet zo nat was geweest, dan was het een buitengewoon superleuke dag geweest. 

Ik denk dus dat er een nieuwe traditie geboren is! 

Vier stuks

Na het, in mijn ogen, geweldige ‘Genadeschot‘ las ik een tweede boek van Felix Weber. Waar gaat ‘Tot stof‘ over?

Verzetsstrijder Siem Coburg leidt na de Tweede Wereldoorlog een verbitterd, teruggetrokken bestaan op een afgelegen woonboot. Beschuldigd van collaboratie en achtervolgd door herinneringen aan de dood van zijn geliefde Rosa heeft hij zich van de wereld afgekeerd. In 1949 wordt hij benaderd door een boer die hem tijdens de oorlog heeft gered. Coburg staat bij hem in het krijt en gaat op onderzoek uit: de gehandicapte kleinzoon van de boer is onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen in een internaat voor geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen. Coburg reist af naar Limburg en komt terecht in een wereld waarin iedereen zwijgt. Tijdens zijn onderzoek ontdekt hij dat in het internaat het ene na het andere kind een onnatuurlijke dood sterft. Daarop keren de geestelijken en de inwoners van het dorp zich tegen de al te nieuwsgierige buitenstaander.

Ook dit boek vind ik een heel bijzonder boek over een thema waar ik nog nooit van gehoord heb. Feiten en fictie zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden en hoewel het een mooi boek was, vond ik het toch iets minder gemakkelijk lezen dan ‘Genadeschot’. Weber weeft prachtige tijdslijnen door elkaar heen wat maakt dat je goed op moet letten. Maar tegelijk is dat ook wel wat het boek extra intrigerend maakt.

Wat jij niet ziet‘ van M.J. Arlidge is uitgekomen als cadeau bij de ‘week van het spannende boek’. Een kort verhaal is het dus meer, maar wel met een bijzonder tintje omdat het hoofdpersonage blind is.

Emma Forbes is verliefd. Sinds ze ex-soldaat Mark ontmoette, kan ze aan niets anders denken. Mark is door zijn tijd in het leger zowel mentaal als fysiek beschadigd, maar zijn littekens maken hem alleen maar aantrekkelijker. Eindelijk kan de blindgeboren Emma voor iemand zorgen, in plaats van altijd zelf te worden verzorgd. Dan wordt de stad opgeschrikt door een reeks gruwelijke inbraken. Een mysterieus figuur sluipt in het holst van de nacht huizen in, waar hij zijn nietsvermoedende slachtoffers aanvalt, vernedert en genadeloos martelt. De politie heeft maar één aanknopingspunt: de dader heeft een opvallend litteken in zijn nek. Is het toeval, of maakt Emma’s onvoorwaardelijke liefde haar blind voor wie Mark werkelijk is?​

Best een spannend boekje, maar ik denk dat er eigenlijk wel wat meer uit te halen was geweest.

Heel erg vroeger, volgens mij voordat ik überhaupt maar wist van het bestaan van bloggen, las ik best vaak boeken van Harlan Coben. Maar ooit ben ik ermee gestopt toen hij met de serie over Myron Bolitar begon. Ik zie dat ik in 14 jaar bloggen twee (1 en 2) keer over hem geblogd heb en ‘De ontdekking‘ wordt nummer 3.

Simon en Ingrid zijn wanhopig op zoek naar hun dochter Paige, die onder invloed van haar vriend Aaron aan de drugs is geraakt en van huis is weggelopen. Hun zoektocht voert hen naar de duistere onderwereld van drugs en criminaliteit. Als blijkt dat Aaron is vermoord en iemand het ook op Ingrid heeft voorzien, komt alles in een stroomversnelling. Simon blijft vertwijfeld naar zijn dochter zoeken, weigert zich af te laten leiden en stelt daarbij zijn leven in de waagschaal. Dan ontmoet hij Elena Ramirez, een privédetective die is ingeschakeld om de verdwijning van een andere jongere te onderzoeken. Samen komen ze op het spoor van een sekte-achtige organisatie die het daglicht niet kan verdragen: Truth Haven, geleid door een man die zich The Truth noemt. Zal Simon zijn dochter ooit levend terugzien? Kan hij de schimmige praktijken van Truth Haven ontmaskeren en zijn leven weer oppakken zonder dreiging en intimidatie? En waarom lijkt er een verband te bestaan tussen Ingrid en de sekte? Kan hij de verbijsterende waarheid ontdekken zonder er zijn leven voor te moeten geven?

Ik vond het een prima leesbaar boek, bij tijden erg spannend, soms ook wat rommelig en warrig. En ook regelmatig ongeloofwaardig: vooral de stukken met Ash en de sekte. Maar het was toch ook vooral een boek dat je zo snel mogelijk uit wilt hebben omdat je wilt weten hoe het afloopt.

Tot slot is daar ‘Door het sleutelgat‘ van Ruth Ware.

Hun droomhuis wordt hun ergste nachtmerrie. Wanneer Rowan online een vacature tegenkomt, lijkt het bijna te mooi om waar te zijn: een betrekking als inwonend oppas met een onthutsend riant salaris. Als ze arriveert bij Heatherbrae House, valt ze meteen als een blok voor deze luxueuze slimme woning en de perfecte familie die er woont. Wat ze niet weet is dat ze in een regelrechte nachtmerrie terechtkomt – een die eindigt met een dood kind en met Rowan in de cel, beschuldigd van moord. Ze weet dat ze fouten heeft gemaakt. Maar ze is niet schuldig – zeker niet aan moord. Wat betekent dat iemand anders dat wel is…

Uhm, wat moet ik hier nou van zeggen. Het boek begint echt superorigineel vind ik en de schrijster houdt die vorm ook goed vol. Maar het is af en toe ook wel wat verwarrend: is Rowan nu eigenlijk een psychopaat of toch niet? En hoe bizar moet het zijn om in een zogenaamd ‘slim huis’ te wonen. Ik zou het superakelig vinden. Wat een raar geheim wordt er gaandeweg onthuld, eigenlijk te ver gezocht vind ik om het boek geloofwaardig te maken. Het einde is dan toch weer zo bizar dat ik dat niet aan had zien komen.

Welke van deze vier boeken zou jij het eerste gaan lezen?

Vakantie

Deze week werk ik nog en dan is het vakantie (vier weken heb ik er maar liefst)! Op de een of andere manier ben ik er nog niet zo mee bezig merk ik. Vorig jaar zat ik nu al in de Dordogne en ook voor dit jaar hadden we al een camping in Frankrijk geboekt. Daar zouden we op 18 juli naar toe gaan voor twee heerlijke weken. Zin hadden we erin, tot corona. Dus, die camping hebben we al meer dan zes weken geannuleerd. We zagen het toen al niet echt zitten om naar het buitenland te reizen met ‘weet ik veel hoeveel restricties’. Dus, die vakantie hebben we geannuleerd en alvast voor volgend jaar vastgelegd.

Maar wat dan??? Nou, dat lieten we maar aan De Scholier over en uiteindelijk boekten we twee vakanties. De eerste voert ons naar Ermelo waar we een prachtig huisje voor een week het onze mogen noemen.

De Scholier viel vooral op de slaapkamer in de nok van het huis. Daar gaat ze het prima naar haar zin hebben. En haar nichtje komt ook nog twee nachtjes over en samen gaan ze dan naar Walibi. Mr. T. en ik vermaken ons prima met wandelen en fietsen en wat cultuur/historie snuiven.

Na dat weekje zijn we een weekendje thuis om vervolgens voor een week naar het zuiden af te reizen. We zitten dan, opnieuw, in een prachtige locatie. Die Schglier heeft er verstand van zullen we maar zeggen.

In Mechelen zullen we, wederom, veel wandelen verwacht ik. Maar uiteraard staan Margraten, Maastricht en Vaals op het programma. Fietsen zie ik ons hier niet echt doen met onze gewone fietsen.

Wat zijn jouw vakantieplannen? Had je al iets geboekt en wat ga je daarmee doen? Ga je gewoon of heb je geannuleerd?

Enne: heb je nog tips voor Ermelo of Mechelen? Ze zijn van harte welkom!