Gestrikt

Bijna drie jaar geleden ben ik er, soort van, ingetuind eigenlijk. Ruim een half daar daar weer voor vroeg een vriendin van mij of ik niet het secretariaat wilde doen van een vereniging waarvan zij penningmeester was. Van die vereniging ben ik al een aantal jaren lid. Het is een club met louter vrouwelijke leden (rond de 100) uit ons dorp en de club organiseert allerlei uitjes, excursies, workshops, lezingen, fiets- en wandeltochten en nog van alles meer.

Mijn vriendin is er ongeveer een jaar of 7 lid van geworden (ik een jaar of 4 geleden) en samen met een aantal andere vrouwen van haar leeftijd zorgde zij voor een flinke verjonging van de gemiddelde leeftijd van de club. Maar goed, dat terzijde.

Ze vroeg me ruim 3½ jaar geleden dus om secretaris van het bestuur te worden en ik zei toen dat ik dat niet wilde, er geen zin in had en vooral ook er geen tijd voor had. Ik heb haar wel een aantal tips gegeven van leden die ik dat werk wel zag doen. Maar ja, je raadt het wellicht al: niemand wilde. Dus na ongeveer een half jaar kwam de vraag opnieuw… En tja, toen zei ik toch maar ja. Al wist ik verduiveld goed dat ik het niet moest doen want ik hád er geen zin in, en ik hád er geen tijd voor, en ik vínd het ook niet leuk om te doen.

Lang verhaal kort: deze maand heb ik het secretariaat overgedragen aan een nieuw bestuurslid en ben ik uit het bestuur gestapt. Want ik vond het echt niet leuk om te doen. En het kostte gewoon teveel tijd. Natuurlijk heb ik de jaren dat ik het secretariaat deed het goed aangepakt en was alles meer dan prima verzorgd (want tja, zoiets is  met mijn achtergrond appeltje-eitje of klinkt dat heel arrogant). Ze hadden zelfs nog nooit zo’n goede secretaris gehad als ik het bestuur en de leden moest geloven. En tja, een voorzitter die al 40 jaar voorzitter is, die weet dat natuurlijk het allerbeste. Echt, 40 jaar voorzitter van een vereniging: dat moet een vereniging niet willen, maar dat moet zo’n vrouw toch ook niet willen? De rest van het bestuur was redelijk nieuw, maar de voorzitter… Lastig hoor om daarmee om te gaan. En voor alle duidelijkheid: de vrouw in kwestie is tegelijkertijd gewoon hartstikke sympathiek.

Maar goed, dat ellelange voorzitterschap was een van de dingen die mij dwars zaten. Wat me echter het allermeest dwars zat was het feit dat er vanuit de leden zelf minimaal betrokkenheid was. Als we iets organiseerden dan was het prima, maar als we om input of om hulp vroegen, dan was er nauwelijks (in het geval van input) of nul (in het geval van hulp) respons. En het allerergste vond ik de twee notoire klagers. Ongelooflijk! Altijd commentaar! Ik heb er wel ‘ns wat van gezegd, maar dat was tegen dovenmansoren. Maar wat irritant.

Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, maar het kan toch ook niet zo zijn dat je tegen heug en meug naar bestuursvergaderingen gaat, het secretariaat doet, notulen en nieuwsbrieven uitwerkt en wat dies meer zij. Dus ik trok de stoute schoenen aan en ben, keurig na de eerste termijn van drie jaar, gestopt. (Dat heb ik ook nog geprobeerd er door te krijgen: gewoon termijnen van drie of vier jaar voor bestuursleden invoeren, maar ja… niet gelukt). Ik voelde me wel wat bezwaard richting mijn vriendin, maar gelukkig snapte ze het ook wel.

Over dit hele bovenstaande heb ik zelfs nog nooit geblogd. Niet eens dat ik ermee zou beginnen. Nou, dat tekent voor mij wel een beetje hoe ik er in stond toen. 

En nu ben ik dus gewoon weer even vrijwilligerswerkloos. Heerlijk! Ruim zes jaar ben ik penningmeester van de OR van de basisschool geweest, eveneens zes jaar was ik leidster van een meisjesvoetbalteam. Daarnaast ben ik regelmatig aan het collecteren geweest al is dat de laatste delen grotendeels weggevallen omdat ons dorp een zogenaamde goede doelen week kent (dat werkt goed!). En wie weet, komt er weer iets anders op mijn pad. Maar voor nu is het goed zo.

Ben jij in de wieg gelegd voor vrijwilligerswerk? Zo ja, wat doe je? Zo nee, waarom niet?

Zonder gezicht

Oh wauw, en nog zo’n fantastische thriller. Robert Bryndza schreef met ‘Zonder gezicht‘ een ware pageturner (hoe heet dat eigenlijk als je een e-reader gebruikt? een pageswiper?).

Zestien jaar geleden was Kate Marshall een veelbelovende jonge politiedetective bij de Londense politie. Tot ze de opdracht kreeg een seriemoordenaar op te sporen, en hij haar eerst vond. Kate’s carrière eindigde in een schandaal en ze bleef getraumatiseerd, verraden en publiekelijk vernederd achter. Jaren later worstelt Kate nog steeds met de gevolgen als ze de kans krijgt haar verleden recht te zetten. Er lijkt een copycat-moordenaar actief die het afgrijselijke werk van zijn idool voortzet. Kate wordt opnieuw de verwrongen geest in getrokken van een moordenaar die ze maar al te goed kent. Ooit was ze het beoogde vijfde slachtoffer – en zijn opvolger lijkt vast van plan om het werk nu af te maken.

Echt een superspannend boek met, net als in het boek van mijn vorige ‘recensie’, een aantal zeer sympathieke personages. Kate en Tristan zijn mensen van vlees en bloed met al hun goede en slechte kanten. Het boek is gewoon heel spannend en smaakt naar meer!

Genoten

Goed, de podcast dus. Ik vind het echt geweldig en wil ze ook in mijn blog bijhouden want er zitten echt pareltjes bij! Sinds mijn vorige logje geluisterd naar en genoten van:

  • Bob → en dat is echt een van de mooiste podcasts tot nu toe. Ik heb er van genoten, al is er ook een soort van onbevredigd gevoel omdat … (ik kan hiet natuurlijk de ontknoping niet verraden. Genoten vooral ook van Elise.
  • De familie Romeijn → ook een bijzondere podcast over het verleden van de overgrootvader van Anneke en Aafke. Was hun overgrootvader nu wel of niet fout in de oorlog. En hoe zat het met zijn zoon?
  • Het kamp van mijn oma → opnieuw een oudere dementerende dame in de hoofdrol. Robin probeert het verleden van haar oma (die van haar derde tot haar zesde in een Jappenkamp zat) te doorgronden. Want waarom heeft ze zo’n slechte band met haar oma?
  • Babylon → een, in mijn ogen, wat mindere podcast. Maar deze bestaat maar uit drie korte afleveringen, dus ik had hem zo geluisterd.
  • In het hart geraakt → een driedelige podcast over de nooit opgeloste moord op Els Slurink in 1997.

Nog tips? Ze zijn welkom!

Soms

‘Denk je nu echt dat dat herdenken zin heeft,’ vroeg iemand me laatst. En die vraag zette me best wel aan het denken. Want: heeft herdenken zin? Ja, dat denk ik zeker. Want ik denk oprecht dat stilstaan bij gebeurtenissen, luisteren naar woorden, het aanhoren van verhalen, het ervaren van rituelen iets doet met mensen. Dat het mensen samenbrengt en verbindt.

Maar tegelijkertijd merk ik aan mezelf dat ik op dit moment heel veel niet meer begrijp. Dat ik heel veel mensen niet meer begrijp en dat ik me regelmatig oprecht zorgen maak over de richting die we allemaal in lijken te gaan.
Ik vind mezelf een positief ingesteld mens, een mens dat bij voorkeur het goede in mensen ziet en heus, het gros van de mensen dat ik ken, lijkt eigenlijk ook altijd positief ingesteld, oog te hebben voor anderen en de wereld waarin we leven.

Dus vraag ik me af: waar zijn ze dan? Al die HEEL BOZE mensen? Al die verongelijkte mensen die louter negatief zijn. Die anderen niets gunnen of nou ja, als ze de ander dan iets gunnen, bij voorkeur iets akeligs.

Natuurlijk weet ik best dat ik het niet moet doen, maar soms kan ik het niet laten en lees ik commentaren op facebook, instagram of nu.nl. En vaak word ik naar van de manier waarop mensen zich dan uiten. Het gros is negatief, grof, egocentrisch en overtuigd van het eigen gelijk. Wat bezielt zulke mensen? Zij misbruiken de vrijheid die ons land kent. Vrijheid (of vrijheid van meningsuiting zo je wilt) is een groot goed maar kent in mijn ogen juist grenzen.

Natuurlijk hoef je het niet met elkaar eens te zijn, maar dat kan toch ook op een normale manier geuit worden? En weet je wat misschien vaak nog beter zou zijn: je mening gewoon voor je houden. Een mens kan er voor kiezen om niets te zeggen, niet te reageren. Waarom denken zoveel mensen dat hun (ongezouten) mening van belang is? Denken ze nu echt dat ze een bijdrage leveren aan het debat, aan de saamhorigheid in dit land (het tegenovergestelde volgens mij).

Alhoewel: ik houd mijn mening vandaag ook een keer niet voor me. Waarom? Omdat ik me soms zo moedeloos voel, zo hopeloos ook. Waarom? Waarom al die boosheid en frustratie? We hebben het zo goed in ons land (en ja, ik weet dat er mensen zijn die het beter hebben dan anderen: maar heus, we hebben het goed in dit land). Wat geven wij onze kinderen voor voorbeeld door ons zo te gedragen op het internet? Doen we dat in het echt ook op die manier? Ik mag toch hopen van niet. Alhoewel: het nieuws staat helaas bol van wangedrag van mensen. Mensen zoals jij en ik. Denk ik.

Ik snap het niet. Ik snap oprecht niets van complottheorieën, zelf benoemde virologen, viruswaanzinaanhangers of #ikdoenietmeermeeërs. Ik snap het wijzende vingertje niet, het beschimpen van politici. Ik snap oprecht niet waarom er nog steeds mensen zijn die zeggen ‘het is maar een griepje’, en ik snap oprecht niet hoe het kan dat er nog steeds zoveel mensen zijn die gewoon alle regels aan hun laars lappen. ‘Wie zonder zonde is’ …

Ik snap het niet. Ik snap niet dat het in het politieke debat vaak niet meer over de inhoud gaat maar om afbranden van andere politici. Juist onze volksvertegenwoordigers zouden beter moeten weten. Juist zij zouden toch moeten snappen dat hun gedrag anderen, een soort van, vrijpleit tot hetzelfde gedrag. Als ze het zelfs in Den Haag zo doen, waarom zou ik dan?

Ik snap het niet. Ik snap oprecht niets van felle ‘zwarte piet moet blijven groepen’ en ik snap oprecht niets van felle ‘kick out zwarte pieters’. Waar is de nuance gebleven? Het naar elkaar luisteren? Tradities veranderen geleidelijk. Dat moet niet opgedrongen worden denk ik, maar ook niet koste wat het kost bewaard blijven ‘omdat het onze traditie is en onze cultuur’.

Noem het naïef, maar ik geloof in de kracht van de dialoog, van met elkaar in gesprek gaan. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, maar blijf op z’n minst met elkaar in gesprek.

En kom ‘ns naar een herdenking. Of verdiep je in de geschiedenis. Het is nog maar 75 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog beëindigd werd. Het is nog maar 75 jaar geleden dat zo ongeveer de hele wereld volledig in puin lag. Toen hebben we het gered, dan gaan we het nu toch zeker ook redden? Samen!

Zwarte zomer

Zo hé, dat was een fijn boek zeg dat ‘Zwarte zomer‘ van M.W. Craven.

Jared Keaton: sterrenchef, charmant, charismatisch, psychopaat… En veroordeeld voor de brute moord op zijn dochter Elizabeth. Haar lichaam is nooit gevonden, en Keatons veroordeling is grotendeels gebaseerd op de getuigenis van rechercheur Washington Poe. Als zes jaar later een jonge vrouw een afgelegen politiebureau binnenstrompelt met het onweerlegbare bewijs dat zij Elizabeth Keaton is, komt Poe, die Jared Keaton achter de tralies heeft gezet, in grote problemen. Zozeer zelfs, dat dit hem wel eens zijn baan kan kosten.

Ik vond dit echt een heerlijke thriller die geweldig mooi in elkaar gestoken is. Voor zover ik weet is het, helaas, het eerste in het Nederlandse vertaalde boek met Poe in de hoofdrol en dan ook nog het tweede deel uit een reeks. Mmm, dat vind ik dan weer een beetje jammer eigenlijk. Want terwijl je het boek leest begrijp je dat er al een heleboel gebeurd is met Poe en zijn collega’s. Best jammer. Ik vraag me af wat een uitgever ertoe beweegt om de dingen op die manier aan te pakken.

Maar hé: Washington Poe (die zijn hond Edgar noemt: heerlijke humor) is een uitermate sympathiek personage. Keaton is arrogantie ten top en het is heerlijk om te lezen hoe uiteindelijk het plot zich ontwikkelt. Tilly Bradshaw (die voor zover ik dat heb kunnen beoordelen) op z’n minst autistisch is, is eveneens een heerlijk personage en dat geldt nog wel voor meer mensen. Al met al: ik kan nie wachten nie op meer vertalingen!

Houd je van goede thriller: lees dan dit boek. Want hoe jammer het ook is dat deel twee eerder verschenen is dan deel een, je kunt het boek sowieso goed volgen hoor!

Plasma

ik ben al jaren bloeddonor (en iets korter stamceldonor) maar had tot vorige week nog nooit plasma gedoneerd. Dat ik dat nog nooit gedaan had kwam vooral vanwege het feit dat ik daarvoor helemaal op en neer naar Den Bosch moet en dat het doneren vervolgens ook nog wel een uur in beslag zou nemen. Al met al ben je daar dan dus twee uur mee zoet. Niet dat dat nou zo heel erg is allemaal, maar ja, je moet er wel de tijd voor nemen. En die nam ik dus niet.

Tot vorige week dus. Sanquin nam een tijdje geleden contact met me op of ik niet een keer plasma wilde komen doneren en toen dacht ik ‘vooruit met de geit’ dus ik maakte een afspraak. De inschatting dat het twee uur zou duren was bijna correct, tussen vertrek en terugkeer zaten, op drie minuten na, twee hele uren. Maar voor de rest viel het allemaal best wel mee.

Het doneren van het plasma duurde ongeveer 30 minuten en uiteindelijk schonk ik 550 milliliter plasma aan het goede doel. En ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik het gewoon een keer per maand ga doen. Want ik stop volgende week met ander vrijwilligerswerk (daar heb ik nog nooit over geblogd realiseer ik me maar dat komt ook vooral omdat ik me heb laten strikken om het te gaan doen en eigenlijk had ik er al meteen spijt van. Uiteindelijk heb ik het toch dik twee jaar gedaan, maar onlangs vond ik het welletjes) al is bloed doneren (en nu dus ook plasma) ook weer niet echt vrijwilligerswerk.
Die naald prikken vind ik telkens weer niet tof. Maar als ie er eenmaal inzit, dan is het ergste leed geleden.
Er werd uitgebreid uitgelegd hoe alles werkt. Wat een machine zeg. Eerst halen ze het bloed eruit, het plasma wordt dan in een centrifuge gescheiden van de rest en druppelt in de zak en dan komt het bloed weer terug in je lijf.

Ze doen dat in drie keer en het duurde in totaal zo’n half uur.
Het lijkt wel een beetje op urine. Of op goud! Dat kan natuurlijk ook.
Natuurlijk wilde ik van mijn eerste donatie een foto. Maar omdat ik dit logje niet achter een wachtwoord plaats (want misschien ga jij nu ook wel plasma doneren! Toch?) heb ik mijn snoet maar even met een kloddertje roze onherkenbaar gemaakt.

Ik stelde de vraag al vaker, maar dat is al best lang geleden. Ben jij ook bloeddonor? Of plasmadonor of stamceldonor misschien?

Wist je datjes

Zo, ik gooi maar weer even een aantal ‘wist je datjes’ in een blogje. Komen ze: wist je dat:

  • Ik sinds half maart al thuiswerk. Ik ben sinds die tijd denk ik 15 keer op kantoor geweest en ik merk dat ik dat steeds meer ga missen.
  • Onze gemeente eergisteren 76 jaar bevrijding vierde. De herdenking was coronaproof en verliep meer dan prima.
  • We vervolgens een gezelschap van een niet nader te noemen ambassade trakteerden op een lunch en we daarna een aantal van hen meenamen op een WWII-tour rond drie minder bekende gebeurtenissen in onze gemeente.
  • Ook dit heel goed verliep en onze gasten zeer dankbaar waren voor wat we hen vertelden en de moeite die we in de tour gestopt hadden.
  • Ik elke keer als ik zo’n project afsluit in een soort van ‘gat’ val. Zo jammer dat het weer voorbij is.
  • Ik me overigens totaal niet hoef te vervelen: ondanks (of dankzij?) corona blijft het ontzettend druk op het werk.
  • Ik, heel egoïstisch, zo blij ben dat wij alle activiteiten rondom 75 jaar bevrijding in september 2019 groots hebben kunnen vieren. Corona bestond toen nog niet. Denk ik.
  • Ova druk aan het solliciteren is.
  • Ze alweer een tijd geleden op gesprek ging bij een dame van wie ze een aantal lezingen gevolgd had.
  • Ze toen al dacht dat ze die dame niet heel sympathiek over vond komen.
  • Deze dame een soort van hotemetoot in het wereldje is met een prachtig eigen bedrijf.
  • Ova in gesprek ging, een opdracht deed, een dag meeliep en dat haar gevoel versterkt werd.
  • Ze vervolgens een nette mail schreef waarin ze aangaf de procedure te willen stoppen.
  • Ik dat snap en dat ik trots op haar ben omdat haar gevoel en intuïtie goed zijn.
  • Ze op dit moment weer twee sollicitaties de deur uit heeft gedaan.
  • Ze verder veel helpt in huis. Zo kookt ze, strijkt ze en doet ze boodschappen,.
  • Ze zegt ‘dan voel ik me nog een beetje nuttig’.
  • Ik dan zeg dat ze nog maar net aan het solliciteren is en dat ze wat ons betreft ook best even uit mag rusten.
  • En dat ze sowieso altijd ‘nuttig’ is.
  • En dat ze zich ook best ‘ns een keer ‘niet nuttig’ mag voelen.
  • Ze die lat gewoon niet altijd zo hoog moet leggen.
  • Ze alweer ruim twee weken een negatieve coronauitslag kreeg. Gelukkig maar, want dat was net voor haar 21ste verjaardag.
  • We daar ongelooflijk blij mee waren want als ze zelfs die niet had kunnen vieren, dan vond ik de wereld wel heel oneerlijk geworden.
  • Haar Lief momenteel ziek is en vandaag getest wordt.
  • Het iedere keer weer spannend is en dat ik aan Ova zie dat de rek er wat dat betreft wel een beetje uit is.
  • Saar het goed doet op school en dat ze weliswaar vindt dat haar klas niet heel leuk is, maar dat ze met een stuk of 5 meiden een goede klik heeft.
  • Saar haar eerste baantje als champignonbakklaarzetmeisje onlangs opgezegd heeft omdat ze alweer enige tijd een andere job heeft.
  • Ze sinds half juni ongeveer werkt bij het restaurant hier in het dorp en dat ze dat keileuk vindt.
  • Ze ontzettend blij was met haar eerste echte salaris op de bank!
  • Saar van ons te horen heeft gekregen dat ze volgende zomer wat ons betreft met een paar vriendinnen naar Appelhof mag (pfffffft!).
  • De bloedwaardes van Mr. T. onlangs weer getest zijn.
  • Zijn nieren weer helemaal goed zijn.
  • Ineens zijn suikerwaardes niet goed waren.
  • Hij vervolgens gisteren weer bloed moest laten testen.
  • Nu zijn suikerwaarde goed is maar zijn cholesterol weer niet.
  • Mr. T. het de laatste tijd niet meer zo naar z’n zin heeft op het werk en dat ik dat heel vervelend vind.
  • Onze weegschaal niet meer goed is.
  • Want op de ene plek in de badkamer weeg ik soms tot wel 1½ kilo meer dan op een andere plek.
  • Ik nu dus niet meer precies weet hoeveel ik weeg. En dat vind ik niet handig niet.
  • Ik me oprecht verbaas, en zorgen maak, over de onverdraagzaamheid onder mensen.
  • Ik niet snap dat we niet met elkaar in gesprek gaan in plaats van elkaar steeds maar weer dingen te verwijten.
  • Ik de fanatieke ‘zwarte piet moet blijven’ mensen net zo min begrijp als de fanatieke ‘kick out zwarte pieters’.
  • Ik mensen die geloven in complottheorieën al nooit snapte, maar nu nog minder.
  • Ik heus wel begrijp dat mensen coronamoe zijn (geloof me, dat ben ik ook), maar dat in mij ogen het dan nog altijd zo is dat we de wereld niet helpen door dat continu te roepen of ons niet aan de regels te houden.
  • Ik me oprecht afvraag of er mensen zonder zonde zijn.
  • En of die mensen dan ook die eerste steen zullen werpen.
  • Ik het natuurlijk niet handig vind van Grapperhaus, maar zie dan even die twee punten hierboven.
  • Ik oprecht niet snap waarom iedereen altijd maar meent dat het van toegevoegde waarde is om zijn of haar, al dan niet ongezouten, mening te delen op facebook of andere ‘social’ media.
  • Ik me dan ook afvraag of die mensen in het eggie echt zo zijn. Zo kortzichtig, zo haatdragend, zo onbuigzaam.
  • Ik soms echt niet meer weet waar het met de wereld heen moet.
  • Ik tegelijkertijd best een groot vertrouwen heb in ‘de jeugd van tegenwoordig’.
  • Ik nu af ga sluiten met wat minder ‘negatief’ gewistjedat.
  • Ik ondanks al die zorgen voor de toekomst die me soms plagen ik in de kring om me heen vooral positief gestemde en vriendelijke mensen weet.
  • Onze goede vrienden P&M vandaag 25 jaar getrouwd zijn.
  • Saar voor de verjaardag van Ova via social deal een bon voor een etentje samen kocht.
  • Ik dat echt zo’n leuk cadeau vond.
  • Saar en Ova vanavond dus uit gaan eten.
  • Mijn ouders bij ons komen eten vanavond.
  • Mijn ouders vandaag 53 jaar getrouwd zijn. Van harte lieve paps en mams!

De kaasfabriek

Ik las al eerder boeken van Simone van der Vlugt en die variëren vaak van ‘geweldig’ tot ‘mwah’ en alles wat daar dan nog tussenzit. Het laatste boek dat ik van haar las was ‘De kaasfabriek‘.

Amsterdam, 1892. Lydia rouwt om de dood van haar ouders, die kort na elkaar zijn overleden. Ze heeft hun huis in Amsterdam en buitenhuis in Purmerend geërfd. Ondanks het verlies zit ze vol ideeën voor de toekomst en voor het uitvoeren van haar vaders plannen: een moderne kaasfabriek beginnen, op stoomkracht en met een hoge productie. Maar als vrouw alleen mag ze geen onderneming starten: ze moet samenwerken met een moderne boer uit de omgeving, Huib Minnes. Samen bouwen ze de grootste kaasfabriek van Noord-Holland.

Antwerpen, 1914. Nora, de dochter van Lydia, trouwt met Ralph Reymaekers en het paar vestigt zich in de havenstad. Na een ernstig conflict met haar moeder over haar afkomst is Nora blij weg te zijn uit Waterland. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit en moeten ze vluchten uit Antwerpen. Hoe zal de toekomst eruit komen te zien voor deze vooruitstrevende vrouwen?

Dit boek zit wat mij betreft tussen ‘geweldig’ en ‘mwah’ in. Verwacht geen boek dat je bij de keel grijpt omdat het superspannend is, maar ook geen niemendalletje. Gewoon een prima boek voor tussendoor met soms geweldig mooie zinnen, maar -helaas- vaker zinnen die echt niet lekker lopen.