Plasma

ik ben al jaren bloeddonor (en iets korter stamceldonor) maar had tot vorige week nog nooit plasma gedoneerd. Dat ik dat nog nooit gedaan had kwam vooral vanwege het feit dat ik daarvoor helemaal op en neer naar Den Bosch moet en dat het doneren vervolgens ook nog wel een uur in beslag zou nemen. Al met al ben je daar dan dus twee uur mee zoet. Niet dat dat nou zo heel erg is allemaal, maar ja, je moet er wel de tijd voor nemen. En die nam ik dus niet.

Tot vorige week dus. Sanquin nam een tijdje geleden contact met me op of ik niet een keer plasma wilde komen doneren en toen dacht ik ‘vooruit met de geit’ dus ik maakte een afspraak. De inschatting dat het twee uur zou duren was bijna correct, tussen vertrek en terugkeer zaten, op drie minuten na, twee hele uren. Maar voor de rest viel het allemaal best wel mee.

Het doneren van het plasma duurde ongeveer 30 minuten en uiteindelijk schonk ik 550 milliliter plasma aan het goede doel. En ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik het gewoon een keer per maand ga doen. Want ik stop volgende week met ander vrijwilligerswerk (daar heb ik nog nooit over geblogd realiseer ik me maar dat komt ook vooral omdat ik me heb laten strikken om het te gaan doen en eigenlijk had ik er al meteen spijt van. Uiteindelijk heb ik het toch dik twee jaar gedaan, maar onlangs vond ik het welletjes) al is bloed doneren (en nu dus ook plasma) ook weer niet echt vrijwilligerswerk.
Die naald prikken vind ik telkens weer niet tof. Maar als ie er eenmaal inzit, dan is het ergste leed geleden.
Er werd uitgebreid uitgelegd hoe alles werkt. Wat een machine zeg. Eerst halen ze het bloed eruit, het plasma wordt dan in een centrifuge gescheiden van de rest en druppelt in de zak en dan komt het bloed weer terug in je lijf.

Ze doen dat in drie keer en het duurde in totaal zo’n half uur.
Het lijkt wel een beetje op urine. Of op goud! Dat kan natuurlijk ook.
Natuurlijk wilde ik van mijn eerste donatie een foto. Maar omdat ik dit logje niet achter een wachtwoord plaats (want misschien ga jij nu ook wel plasma doneren! Toch?) heb ik mijn snoet maar even met een kloddertje roze onherkenbaar gemaakt.

Ik stelde de vraag al vaker, maar dat is al best lang geleden. Ben jij ook bloeddonor? Of plasmadonor of stamceldonor misschien?

18 gedachten over “Plasma

  1. Nee nooit gedaan en ik heb er geen verklaring voor waarom niet. Het is er gewoon niet van gekomen. Ik geef wel vaak een luisterend oor voor wie dat nodig heeft.

  2. Nee helaas nooit gedaan. Toen ik daar jaren geleden eens serieus over na ging denken was ik al te oud ☹️

  3. Ik ben donor, te oud voor stamcel donor en jaren bloeddonor geweest. Jaartje of vier geleden, denk ik, daar mee gestopt.
    Een paar weken geleden heb ik mij weer aangemeld. Zit nog op de oproep te wachten.

  4. Ik ben bloeddonor. Al vanaf mijn achttiende. Maar ik wordt heel weinig opgeroepen. In de drie jaar dat ik hier woon, ben ik 2x bloed gaan geven. Plasma geven doe ik (nog) niet. Dat kost me inderdaad te veel tijd. Misschien ooit, als het thuis wat beter gaat. Ik ben het wel van plan.

  5. Super dat je dit doet! Helaas doneer ik niet, maar dat is alleen omdat het niet mag. Ik heb zelf een keer een bloedtransfusie gehad en dan mag je niet meer doneren helaas… Juist dan weet je natuurlijk wél hoe belangrijk het is, maar ja, het mag gewoon echt niet

  6. Ja, ik heb het heel lang gedaan. Heb gedaan ja.
    Zes jaar geleden kreeg ik mijn eerste transfusie bloedplaatjes (dank je wel voor je donatie Claudia, voor mensen als ik van onschatbare waarde). Sindsdien is bekend dat ik een auto-immuunziekte heb en daardoor ben ik nu ongeschikt voor donatie. Ik ben ontvanger geworden…

    Fijn dat jij wél kunt geven en het ook doet.

  7. Ik ben vanaf m’n 18e bloeddonor en vanaf m’n 25e beenmergdonor. In de loop der jaren heb ik weleens geinformeerd of mijn beenmergdonorschap geregistreerd stond. Dat was het geval, maar een oproep kreeg ik in bijna 20 jaar nooit. Half augustus werd ik gebeld, ik bleek een match te zijn met een patiënt. Ik was nummer 8 op de lijst en de eerste 7 waren niet bereikbaar of konden/wilden geen donatie doen. Het ging hier niet om beenmerg, maar om bloedplaatjes. En hoewel ik het verschrikkelijk vind voor de patiënt dat hij/zij bloedplaatjes nodig heeft, was ik enorm blij dat ik een bijdrage mocht leveren aan de gezondheidszorg en misschien (hopelijk) het herstel van een patiënt. Deze procedure duurt aan het apparaat (in mijn geval) ruim een uur. Ook ik vind die naald nog steeds niet fijn, maar realiseer me dat ernstig ziek zijn absoluut heel veel erger is en met veel meer prikken en ellende gepaard gaan. Twee weken later kreeg ik weer een oproep. Bij de bloedbank gaven ze aan dat het zeer waarschijnlijk voor dezelfde patiënt is. Afgelopen week verwachtte ik een oproep, maar die is niet gekomen. Ik hoop dat één van de 1e 7 donoren een bijdrage heeft mogen leveren, of dat de patiënt het niet meer nodig heeft en op eigen kracht aan zijn/haar herstel kan werken. Weten zal ik het nooit en dat geeft ook niet. Ik vind het fijn om op deze manier een donor te kunnen zijn.

  8. Ik heb ruim 10 jaar lang bloed gedoneerd. Dat was bij ons thuis normaal. Vanaf je 18e ging je mee om te doneren (alleen m’n zus wilde niet ;-) Op mijn 29e had ik na mijn eerste bevalling zelf 3 zakjes bloed nodig en dat maakte me helaas ongeschikt als donor.

  9. Toen ik uitzocht of ik bloeddonor kon worden, bleek ik dat niet te kunnen/mogen. Weet niet meer waarom niet, dus misschien moet ik maar weer eens opnieuw kijken of het mag.

  10. Ja ik geef al lang bloed maar ben overgestapt op plasma omdat dat dat beter combineert met intensief sporten, Hier is hoeveelheid aangepast aan gewicht. Ik geef 720 per keer dacht ik de laatste donatie gezien te hebben. Hier gaat de bloedbank dichtbij sluiten, dus dan moet ik naar Rotterdam.

  11. Vanaf mijn 18e ben ik geregistreerd als orgaan donor en ben ik ook bloeddonor. Omdat ik vaak tussen mijn drukke wekschema door ga doneren ben ik nog niet overgestapt op plasma doneren. Het duurt inderdaad vrij lang en bij mijn bloedbank gaat de plasma op afspraak, dus dat is lastiger plannen.
    Ik doe het graag en het kost me weinig moeite en om anderen te stimuleren plaats ik iedere keer een bericht op social media, nu zie ik dat steeds meer mensen in mijn omgeving dat ook doen. Wat mij betreft mag het steeds normaler worden en hopelijk trek ik zo een twijfelaar over de streep.

  12. Vanaf m’n achttiende ben ik bloeddonor, inmiddels al 36 jaar ;). Met wat onderbrekingen van zwangerschappen en te lage Hb’s heb ik er al heel wat donaties opzitten. Ik vind het een mooie manier van zorgen voor een ander en bijkomend voordeel is dat je eigen gezondheid ook gecheckt wordt.

Reacties zijn gesloten.