Texel

Tot u typt een enorme bofbips. Een enorme bofbips die van haar man, haar dochters en Ova Haar Lief voor haar 50ste verjaardag een weekendje Texel kreeg (en ook nog een weekendje Lissabon met Mr. T., maar wanneer dat ooit gaat gebeuren coronatechnisch gezien is een heel ander verhaal, maar dat terzijde). En dat weekendje, dat vond afgelopen week plaats.

Afgelopen vrijdag vertrokken we rond 15.00 uur met een volgepakte auto. We hadden er zin in! Na een voorspoedige reis arriveerden we tegen 17.30 uur bij de haven in Den Helder en zagen we net de veerboot wegvaren, maar gelukkig was er op die van 18.00 uur een plekje voor ons vrij.

Alles, maar dan ook alles was door Mr. T. en (vooral) Ova en Saar geregeld. Ze hadden een prachtig huisje geboekt bij Roompot. Ik hoefde nergens aan te denken (alleen zelf mijn kleren inpakken) al was het maar goed dat ik vorige week even tussen neus en lippen informeerde of er al iemand geregeld was om voor Suske en Wiske te zorgen.

Nadat we gearriveerd en geïnstalleerd waren aten we een heerlijke pastasalade die Ova al gemaakt had en daarna wandelden Mr. T. en ik nog even richting strand. Alhoewel: even, dat was nog best een heel eind en we kwamen in het pikkedonker terug in het huisje. ‘s Avonds speelden we regenwormen en genive en vooral dat laatste spel vind ik echt heel erg leuk. Het was een fijne avond!

De volgende ochtend hoefde ik zo maar aan te schuiven bij het ontbijt en nadat er opgeruimd was trokken Mr. T. en ik onze wandelschoenen aan voor een wandeling en gingen Ova, Haar Lief en Saar zwemmen. Rond 12.00 uur werden we weer allemaal ‘thuis’ verwacht want ‘s middags waren er kaartjes voor Ecomare gereserveerd. Daar hebben we ons een aantal uur meer dan vermaakt en daarna liepen we naar Paal 17 voor een echt Texels biertje met voor Saar een warme chocolademelk.

Het was gelukkig droog maar wel erg koud vonden we (binnen was er geen plek), dus we hielden het bij dat ene biertje en wandelden toen terug naar het park. We hadden wel gezien dat de bezetting op het park hoog was (bij bijna ieder huisje stond wel een auto geparkeerd) maar dat dat vervolgens betekende dat we voor die avond nergens meer een restaurant konden reserveren hadden Mr. T. en Ova even niet ingecalculeerd. Uiteindelijk gingen we dus naar het restaurant van het park zelf waar we prima gegeten hebben al was de mot (ja echt!) op de carpaccio van Saar niet echt de bedoeling natuurlijk.

Na het eten terug naar het huisje waar we de rest van de avond doorbrachten met spelletjes doen, kletsen en vooral genieten van elkaars gezelschap.

Op zondag mocht ik wederom gewoon aanschuiven bij het ontbijt. Echt, ik ben zo geweldig verwend dit weekend. Het was een waar feestje. Ik hoefde echt nergens aan te denken, niets te regelen, bijna nooit mee op te ruimen en eigenlijk ook niets te betalen al heb ik dat uiteindelijk wel een paar keer gedaan want ik voelde me af en toe gewoon een beetje bezwaard.


Voor de zondag hadden we elektrische fietsen gehuurd en daarmee hebben we het eiland rondgefietst. We gingen noordwaarts langs de duinen en vooral de eerste kilometers hadden we pas in de gaten hoe druk het was. Naast elkaar fietsen was geen optie, zo druk. Dat werd beter toen we op de punt van Texel naar het oosten afbogen, toen werd het snel rustiger. We genoten van een heerlijke lunch bij Prins Hendrik. De luchten waren af en toe behoorlijk dreigend, maar het bleef vooralsnog gelukkig droog.

We vervolgden onze fietstocht tot in Den Burg, toen hadden we er ongeveer 40 kilometer opzitten en was het zo’n 15.00 uur. Ik wilde nog graag de begraafplaats voor de Georgiërs zien maar dacht ook dat ik de kinders daar niet echt een plezier mee zou doen. Daarbij zouden zij graag nog een keer gaan zwemmen dus in Den Burg fietsten zij richting De Koog en wij richting de begraafplaats.

Nadat Mr. T. en ik die bezichtigd hadden en weer ‘ns nadachten over de waanzin van de oorlog startten wij onze stalen rossen weer. En tja, toen gingen die dreigende luchten los: regen, regen, regen! Tot op ons ondergoed nat arriveerden we in het huisje waar we weer wat op konden warmen. Wat een bui!

Toen de kinderen terugkwamen van het zwemmen hebben we samen genoten van heerlijke hapjes/tapas en fijne gesprekken. En het was ook echt fijn al zijn er ook af en toe wel even wat moppertjes op elkaar geweest. Maar ik denk dat dat niet erg is en ook hoort bij van elkaar houden.

Die avond kwam ‘Weet ik veel‘ op tv en als we thuis zijn spelen we eigenlijk altijd mee, dus ook in Texel zaten we standby. Ik ben de enige die meedoet met de app al doe ik altijd mee zonder synchronisatie met het geluid, want dan word ik er na het reclameblok altijd uitgegooid. Dus ik moet extra opletten omdat de tijd soms al zo goed als op is voordat op tv soms de bijbehorende plaatjes verschijnen. Een ander nadeel van de app is dat je niet kunt corrigeren … De rest doet op papier mee en we controleren elkaar niet. Of alles dus altijd eerlijk gaat waag ik te betwijfelen, maar dat komt waarschijnlijk ook vooral dat ik voor de tweede keer op rij niet gewonnen heb ;-)

Na ‘Weet ik veel’ kwamen opnieuw de kaarten tevoorschijn voor een potje Geniva. En al speelde Ova in eerste instantie Saar, Mr. T. en Haar Lief weg en stond ze ver voor (of achter eigenlijk, want ze had het minste punten) uiteindelijk versloeg ik haar! Hoera!

En toen was het alweer maandag en zat ons weekendje er bijna op. We ruimden op en rond 9.50 uur vertrokken we richting boot. Helaas misten we de boot van half elf net waardoor we pas om 11.00 uur de overtocht konden maken en pas rond 12.30 uur in Amsterdam arriveerden. Want als je toch langs Amsterdam komt, dan moet je er ook even heen vind ik.

Want ja, Amsterdam. Ik weet niet wat die stad heeft, maar ik vind het er altijd zo tof. We parkeerden op P+R Zeeburg en gingen vandaar uit met de tram richting centrum. Dit was voor mij de allereerste keer dat ik een mondkapje droeg. Wat een ellende zeg als je brildragend bent. Maar goed, misschien scheelde het ook wel dat ik het nog niet gewend was.

Ova Haar Lief reisde door richting huis (in verband met zijn stage) en wij gingen met viertjes naar het Verzetsmuseum. Maar eerst lunchten we heerlijk bij Plancius waar ik een van de allerlekkerste clubsandwiches at die ik ooit gegeten heb. Om je vingers bij op te vreten! Het Verzetsmuseum is een mooi en interessant museum dat je af en toe behoorlijk aan het denken zet. Wat zou ik doen? Maar het is ook heel, heel veel lezen. Eigenlijk een beetje teveel wat maakte dat we op het laatst, jammer maar helaas, toch wel wat sneller door het museum liepen.

Het juniorgedeelte van het museum hebben we overigens helemaal gedaan en ook al zijn we dan geen echte junioren meer, dat vond ik zeer de moeite waard. Temeer omdat het interactief is en omdat je bij het deel ‘bevrijding’ ziet dat je echte mensen gevolgd hebt.

Tegen vijf uur verlieten we het museum en we besloten richting Centraal Station te wandelen, we gingen nog wat winkels in en weer uit en uiteindelijk waren we rond half acht weer bij de auto en ging het huiswaarts.

Ik heb werkelijk waar met volle teugen genoten van bijna vier hele dagen met mijn mooie gezin. Wat hebben ze er veel tijd en aandacht aan besteed en wat was het fijn zo met elkaar. En dat vond ik niet alleen: dat vonden Mr. T., Ova, Saar en Ova Haar Lief ook. Ik ben werkelijk waar een enorme bofbips!

Podcasts

Oh, ik heb nou toch iets ontdekt. Al denk ik dat ik zo ongeveer de laatste ben die ze ontdekt heeft: de podcast! Wat is het toch heerlijk om, al wandelend, te luisteren naar de meest geweldige verhalen.

Mijn eerste podcast was ‘De laatste dans‘, die gevolgd werd door ‘De brand in het landhuis‘. Ik vind het leuk om na het luisteren ook nog wat te googlen over de verhalen die er verteld worden en ontdek dan dat sommige podcasts nog best wel wat controverse opleveren.

En sindsdien luisterde ik ook naar ‘De Blankenberghe tapes‘, ‘De plantage van mijn voorouders‘, ‘Daders‘, ‘Pawel: de Poolse plukker‘, ‘Laura H.‘, ‘De moord op Patrick‘, ‘De verdwijning van Britta Cloetens‘, ‘Het oord‘ en nog wat losse podcasts uit bepaalde series. En van alle podcatst heb ik genoten (en regelmatig ook nog het een en ander opgestoken.

El Tarangu‘ heb ik ook geluisterd en vond ik tot op heden het minst mooi/interessant. Op dit moment luister ik een podcast over Angela Merkel.

Onlangs was ik bij de nonnen om mijn Engels bij te spijkeren en sindsdien volg ik ‘The Michele Obama podcast‘ en heb ik al een aantal TedTalks geluisterd.

Echt er gaat een hele wereld voor me open en ik vind het heerlijk. Ik heb zelfs oortjes voor mijn telefoon gekocht want dat luistert toch wel wat beter al wandelend.

Heb jij al ooit naar podcasts geluisterd? En zo ja, welke kun je me aanraden?

Drie

Ik las weer drie boeken uit. Ook stopte ik met één boek want dat vond ik echt niet om door te komen. En eigenlijk is dat maar raar want haar eerste boek vond ik geweldig, dus ik ga ‘m binnenkort nog een keer een kans geven.

Allereerst ‘Ik hoor bij jou‘ van Lizzie Page.

Leicester, 1939. Vivienne heeft niet om een evacuée gevraagd. Maar of ze het leuk vindt of niet, kleine Pearl uit Londen wordt haar toegewezen. Naarmate de band tussen het meisje en de verbitterde vrouw groeit, blijkt dat hun levens meer met elkaar vervlochten zijn dan ze denken. Het wordt voor Vivienne hoog tijd om de pijn uit haar verleden onder ogen te zien. Hoe kon haar huwelijk met Edmund zo mislopen? En hoe kon het gebeuren dat ze haar geliefde zuster, met wie ze samen oorlogsslachtoffers verpleegde in de Eerste Wereldoorlog, zo in de steek liet?

Een mooi boek met twee verhaallijnen: één over de Eerste Wereldoorlog die overgaat in dat van de Tweede Wereldoorlog en één over de Tweede Wereldoorlog. De verhaallijn over 1914-1918 trok mij het meeste al worden beide verhalen mooi met elkaar verwezen. Ook het feit dat er in het verhaal een aantal echt bestaande mensen naar voren komen en ook een bestaand schilderij maakt voor mij het boek extra reëel.

Van Stephen King las ik ‘Het bloedt’ dat bestaat uit een aantal korte verhalen.

De telefoon van meneer Harrigan → Na het overlijden van zijn enige vriend raakt Craig in een diep dal. Zoekend naar troost blijft hij meneer Harrigan bellen en zijn voicemail inspreken. Op een dag vertelt Craig dat hij wordt gepest. Maar als hij de volgende dag op school komt, is de pestkop spoorloos verdwenen…

Het leven van Chuck → Marty Anderson had zich het einde der tijden heel anders voorgesteld. Terwijl de Apocalyps met rasse schreden nadert, verschijnen overal advertenties die ene “Chuck’ bedanken voor 39 geweldige jaren dienst. Wie is deze Chuck? En kan het eind van de wereld nog worden afgewend?

Als het bloedt → Een bomaanslag op een basisschool eist tientallen slachtoffers, voornamelijk kinderen. Als Holly Gibney het nieuws op het journaal hoort, gaan haar nekharen overeind staan. Ze is ervan overtuigd dat de nieuwslezer iets met de gruwelijke aanslag te maken heeft. Maar wat?

Rat → Om in alle rust te kunnen schrijven, trekt Drew Larson zich terug in een afgelegen hut. Dat is niet zonder gevaar: de laatste keer dat Drew een verhaal kwijt moest, kostte hem dat bijna zijn verstand. Dit keer lijkt alles goed te gaan, tot er een mysterieuze rat verschijnt die aanbiedt hem te helpen. Tegen een prijs.

Ik vind het razend knap hoe King toch steeds maar weer van dit soort mooie verhalen kan schrijven. Het verhaal met Holly was, logisch denk ik, mij favoriet. De echte horrorverhalen van King sla ik graag over, maar ik las ook heel veel prachtige boeken van hem.

Tot slot is daar ‘Zeven leugens‘ van Elizabeth Kay.

Jane en Marnie hebben veel met elkaar gemeen. Beiden worden ze verliefd en zijn ze voor hun dertigste gelukkig getrouwd. Maar Jane heeft Marnies echtgenoot nooit gemogen. Ze vond hem altijd zo grof en arrogant. Alsof hij zich een god waande, onsterfelijk. Wat achteraf gezien ironisch is natuurlijk. Want als Jane al die leugens niet had verteld, zou de man van haar hartsvriendin nu misschien nog geleefd hebben. Zeven leugens gaat over oude, complexe vriendschappen, obsessieve liefde en de niet-aflatende pijn van rouw. Jane is geen onbetrouwbare verteller, ze vertelt de waarheid. Haar waarheid. De vraag is: geloof je haar?

Kay heeft een plezierige en gemakkelijke leesbare schrijfstijl. Het boek leest vlot en het is onderhoudend. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen.

Naar welk boek gaat  jouw voorkeur uit?

Klompenpad

Hier in mijn omgeving kennen we ze niet: klompenpaden. Al zijn er natuurlijk ook best wandelingen die dwars door de velden gaan. Maar wat zijn ze leuk zeg, echt geweldig. Toen we in Ermelo waren liepen Mr. T. en ik er twee en op de laatste vrijdag van de vakantie van Saar liep ik er (alleen) ook nog één. Al liep ik hem niet helemaal, want daar had ik niet voldoende tijd voor.


Toen Saar met haar twee besties in Otterlo op de camping zat (jemig, daar heb ik ook al niet over geblogd zie ik: de eerste kampeervakantie van Saar met twee vriendinnen) hadden ze kaartjes gekocht voor het klimpark in Garderen. Ze hadden het idee dat ze daarheen zouden gaan met de bus. Maar ja, corona maakt alles anders, en dat hadden de meiden uiteraard niet in de gaten. Je komt de bus niet in als je geen kaartjes bij je hebt en dat hadden ze natuurlijk niet (want daar hadden ze niet bij stil gestaan). Dus toen ze bij de bushalte stonden mochten ze niet mee en dat betekende dat ze nooit op tijd zouden zijn voor het tijdslot dat ze hadden.
 
Gelukkig deed het klimpark niet moeilijk en mochten ze een andere keer komen. Nou, dat is natuurlijk een heel goede afsluiting van de zomervakantie nietwaar. Maar hoe komen we nu in Garderen? Ik heb daarom het nuttige (het wegbrengen van de meiden) gecombineerd met het aangename want ik bedacht dat ik best een klompenpad kon gaan lopen als de meiden aan het klimmen waren. Zo gezegd zo gedaan.

Half mei van dit jaar kocht ik nieuwe wandelschoenen. Mijn oude (lage) wandelschoenen had ik net een jaar, maar het profiel was volledig weg. Ook had ik best wat last van de ballen van mijn voeten (oude blessure nog van het trainen voor de vierdaagse) dus het was tijd voor nieuwe schoenen en, naar ik vermoedde, ook zooltjes. En inderdaad, er kwamen zooltjes en nieuwe wandelschoenen. Echt soepel ging het niet in het begin met die nieuwe schoenen: ik liep heel blaren en had daar veel last van. De zooltjes hielpen wel trouwens. Maar de schoenen waren niet echt een succes: ze waren snel beschadigd op plekken waar dat niet zou moeten kunnen, ik versleet (echt heel gek) vier rechter sokken omdat er op de hak een gat inkwam en, het belangrijkste: ze waren niet waterdicht. Na mijn vakantie heb ik de schoenen daarom, na overleg met de winkel, teruggestuurd naar het hoofdkantoor van Lowa.

En hoera, ik kreeg nieuwe wandelschoenen opgestuurd. Die ik tijdens deze wandeling voor het eerst zou dragen. Dus ik was een beetje huiverig voor blaren en pijn en zo. Dus nam ik, in mijn rugzak, mijn oude paar wandelschoenen mee. En da’s best een dingetje voor mij, want normaliter wandel ik zonder rugzak. Telefoon in mijn ‘kontzak’, flesje water in de andere ‘kontzak’ (en bij grote wandelingen een fles water in de hand). Meer neem ik nooit mee.

Het was echt weer een supermooie route. Hierboven zie je een paar foto’s van wat, in mijn ogen, zo’n klompenpad zo leuk maakt. Je loopt vaak via weilanden (dus over particulier bezit) en betreedt via een soort van trap zo’n weiland. De tweede foto toont de ‘weg’ door het aardappelveld. Hoe bijzonder is het wel niet dat de boer die moeite doet. Echt zo gaaf! En ook smalle wandelpaadjes tussen maisvelden zaten er ook weer tussen.

Zoals ik al zei liep ik niet de hele route vanwege tijdgebrek (al liep ik ook nog een stuk verkeerd omdat ik niet goed oplette en een bordje miste), maar gezien de nieuwe schoenen was dat ook wel verstandig. En die schoenen deden het goed al zeg ik het zelf. En mijn voeten ook. Geen blaren op de hakken gelukkig al heb ik wel een blaar aan de onderkant van mijn grote teen. Da’s dan weer een beetje raar.

Hoe zit het met jou? Houd je van wandelen? En zijn je voeten ‘wandelproof’?