Het klaprozenjaar & De dame van het Voorhout & Twee moedige vrouwen

Het klaprozenjaar‘ van Corina Bomann vond ik een prima boek. Zeker geen hoogstaand werk, maar ook geen flutboekje. Mmm, dat klinkt wat denigrerend eigenlijk. Het boek zelf heeft best een interessant uitgangspunt vind ik: Duitse lerares neemt deel aan uitwisselingsprogramma met Frankrijk een jaar of 25 na de oorlog. Maar het is ook allemaal wel wat zoetig en blijft op de oppervlakte.

Nicole groeide op als enig kind zonder vader en sindsdien droomt ze ervan zelf ooit een groot gezin te hebben. Als ze tot haar grote vreugde merkt dat ze zwanger is, lijkt haar droom werkelijkheid te worden… tot bij een onderzoek duidelijk wordt dat haar baby een erfelijke hartafwijking heeft. Maar zij en haar man noch haar moeder zijn de oorzaak van het defecte gen. Bang en vol brandende vragen gaat Nicole naar haar moeder, die in het verleden nooit over Nicoles vader wilde praten. Geconfronteerd met het verdriet van haar dochter begint -Marianne te vertellen: over de jaren na de Tweede Wereldoorlog en de verbittering over alles wat Duits was die toen heerste; over haar grote liefde uit Frankrijk en de tijd die hen langzaam maar zeker uit elkaar dreef; over de grote eenzaamheid die ze sindsdien elke dag voelde. Nicole, diep geraakt door het verhaal van haar moeder, besluit dat het tijd wordt om de wonden uit het verleden te helen en haar kind een -toekomst te geven, en ze gaat op zoek naar haar vader…

De dame van het Voorhout‘ van Marja Visscher is een historische roman over het leven van Johanna van Coesvelt. Ik ergerde me een beetje aan de innige band die Johanna met haar pop heeft, al snap ik tegelijkertijd dat het op die manier voor de schrijver wel mogelijk is wat ‘verhalender’ te vertellen. Johanna is vrij geëmancipeerd voor haar tijd en weet zich (al weet ik natuurlijk hoe historisch correct alles is) goed te handhaven in een typische mannenwereld. Ook dit boek is geen hoogstandje, maar was prima te lezen.

‘De dame van het Voorhout’ in deze historische roman van Marja Visscher is Johanna van Coesvelt (1684-1768). Ondanks haar ietwat simpele komaf trouwde zij in 1726 met raadspensionaris Simon van Slingelandt. Ze werkt op dat moment als huishoudster in zijn paleis aan het Korte Voorhout. Wanneer Simons vrouw Suzanna sterft, vraagt zij Johanna voor hem te zorgen. Het huwelijk tussen de hooggeplaatste heer en zijn huishoudster doet veel stof opwaaien in het 18e-eeuwse Den Haag. Marja Visscher tekent Johanna’s leven op: waar kwam deze vrouw vandaan, hoe kwam ze hier terecht en wat heeft ze moeten achterlaten?

 ‘Twee moedige vrouwen‘ van Diney Costeloe is ook een prima boek. Ik vind het jammer dat Costeloe wel veel van hetzelfde schrijft. Maar misschien heb ik de laatste tijd wel iets te veel van haar boeken gelezen.

Engeland, 1937. Als Adelaide ontdekt dat de man die haar heeft opgevoed niet haar vader is, staat haar leven op zijn kop. Ze gaat op zoek naar haar andere familie en komt uit bij de zus van haar vader, die moeder-overste is van een klooster in Frankrijk. Adelaide reist naar haar toe op zoek naar antwoorden, en er groeit al snel een band tussen haarzelf en haar tante.
Frankrijk, 1941. Midden in de Tweede Wereldoorlog gaat Adelaide terug naar Frankrijk – nu als spion. Met de hulp van haar tante en enkele van de andere nonnen probeert ze zo veel mogelijk mensen te redden van de Duitsers. Maar dat is gevaarlijk werk, en niet iedereen is te vertrouwen…

 

Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

8 gedachten over “Het klaprozenjaar & De dame van het Voorhout & Twee moedige vrouwen

  1. Ik lees nooit historische romans dus ik zou kiezen voor nummer 1 en 3. Maar voorlopig heb ik nog genoeg op mijn lijstje staan.

  2. Ik lees op dit moment “Twee moedige vrouwen” en vind het heel spannend. Wij hebben op dit moment moeite met de beperkingen, maar als je dan leest over een joods gezin dat met 2 kleine kinderen zit ondergedoken in een kelder…….

  3. De dame van het Voorhout ook gelezen. Ik had een beetje hetzelfde, maar dacht ook.. ze heeft gewoon niemand…
    Ik vind Corina Bomann wel prettig schrijven. Niet te hoogdravend, lekker relaxed lezen. Ben nu bezig met het 2e boek over de Vrouwen van de Leeuwenhof. Speelt begin vorige eeuw. Lekker voor tussendoor.
    Twee moedige vrouwen heb ik net gekregen, die komt binnenkort aan de beurt.
    Dank weer! Ik ben niet goed in recensies schrijven, doe dat ook bijna nooit.

Reacties zijn gesloten.