Opgewekt naar de eindstreep

Na ‘Pogingen iets van het leven te maken‘ en ‘Zolang er leven is‘ is daar deel drie ‘Opgewekt naar de eindstreep‘ en de titel doet vermoeden dat er met dit deel een einde aan de reeks van Hendrik Groen komt.

Vanwege de sluiting van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord is Hendrik Groen overgeplaatst naar Bergen aan Zee. De Oud-Maar-Niet-Dood-club is uit elkaar gevallen. Af en toe is er een Omanido-reünie waarbij het ouderwets gezellig wordt en de drank ruimhartig vloeit, maar verder is er niet veel meer om naar uit te kijken. Hendrik moet constateren dat de tijd niet meer zo mild voor hem is: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Dat levert het nodige gestuntel op. Hij besluit opnieuw een dagboek bij te gaan houden in een poging weer wat meer grip op de werkelijkheid te krijgen. En anders kan hij er in ieder geval nog eens nalezen wat hij allemaal vergeten is.

Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.

Net als de eerste twee delen leest dit boek(je) als een tierelier. En eigenlijk kan ik er gewoon niet al te veel over kwijt, want dan zou ik teveel verraden over hoe het boek in elkaar zit. Mijn algehele mening na het lezen van het boek is dat Hendrik nog steeds een fijne, oude man is met een groot hart. En dat je te doen hebt met op die manier aflopende levens. Maar zoals gezegd, het leest hartstikke fijn, er zit weer de nodige humor in verweven en Frida is een prachtig kind.

Het enige waar ik me wel behoorlijk aan geërgerd heb is feitelijk zo’n beetje hetzelfde als wat ik had met de podcast ‘Virus verhalen‘. Grote delen van Nederland hebben in de eerste golf echt totaal niet in de gaten gehad hoe erg de situatie in bijvoorbeeld Brabant was. Ik snap natuurlijk dat Hendrik in Bergen aan Zee woont en dat dat ruim 150 kilometer van mijn woonplaats is, maar in het boek wordt de situatie rondom corona behoorlijk gebagatelliseerd. Maar goed, daar is het dan natuurlijk ook een persoonlijk dagboek voor. ;-)

Heb jij de dagboeken van Hendrik Groen gelezen? Wat vond/vind je ervan? En heb je de serie op tv gekeken?

11 gedachten over “Opgewekt naar de eindstreep

  1. Ik heb het gelezen en gekeken, wat een heerlijke toon!
    Ik werk zelf veel met eenzame ouderen met de nodige fysieke en psychische ongemakken en de manier waarop de hoofdpersonen met goede en slechte dagen om gaan is inspirerend.
    Ik gun iedereen een omanido club op zijn of haar oude dag.

  2. Hoop dat ze van dit laatste deel ook nog een vervolg maken op tv. Heb behalve van de boeken erg genoten van de tv serie.

  3. Ik kijk bijna nooit tv dus ik heb ‘t niet gezien. De boeken heb ik ook nooit gelezen. Op de een of andere manier trekt het me helemaal niet.

  4. Jaren geleden begon ik in het eerste deel, maar ik kwam er niet doorheen. De tv-serie heb ik wel gekeken en die vond ik prachtig. Misschien dit derde boek toch maar eens een kans geven.

  5. Oeps, dat is me ontgaan , de eerste 2 delen heb ik in huis , ik kreeg wel “leven en laten leven”, ook onder het pseudoniem Hendrik Groen, best aardig maar niet wat ik verwacht had omdat het niét over Hendrik Groen gaat. Maar natuurlijk ga ik dit nieuwe deel op halen als “Hendrik verslaafde. “

  6. Ik zag in de boekwinkel dat er een 3e deel is. Zeker ga ik dat heel graag lezen. De andere twee delen vond ik geweldig! En de TV serie ook!
    Het is uit het leven gegrepen, want ik ken meer van deze mensen…

  7. De laatste heb ik nog niet gelezen, maar de anderen vond ik ontroerend en humoristisch. Ze zetten me ook wel aan het nadenken.

Reacties zijn gesloten.