De harde kern

Misschien ga ik nu op wat lange tenen staan maar ik vind het volledig ongewenst dat voetbalsupporters zich nu ineens profileren als de ‘redders van hun stad’. Dat voetbalsupporters (en laat ik ze maar geen hooligans noemen terwijl we allemaal wel beter weten als we het over ‘de harde kernen’ hebben nietwaar) menen dat zij zo belangrijk zijn dat ze rellen kunnen voorkomen. Het is een bizarre en absurde situatie waarbij men volgens mij ook even voor het gemak het ‘samenscholingsverbod’ negeert want hé: we moeten op onze stad passen. Het maakt dat ze zich ongelooflijk belangrijk gaan voelen en straks boos worden als ze weer ‘minder gewaardeerd worden’.

Er zijn een boel voetbalsupporters die zich heus wel gedragen, maar in een groep zijn het vaak toch brallende, schreeuwende en regels negerende idioten. Ik herinner me meer dan voldoende excessen in binnen- en buitenland, vóór en ook tijdens de coronapandemie. Jullie zien: ik ben er niet dol op, op dit soort ‘supporters’ met hun spreekkoren en agressiviteit.

Ik ben natuurlijk geen politieagent of burgemeester of wat dan ook maar ik kan me zo voorstellen dat zij zich zeer ongemakkelijk voelen bij het etiket van burger-/stad-/winkelbeschermer dat de supporters zichzelf opgeplakt hebben. Gelukkig lijkt het erop dat ze zich overal keurig gedragen hebben, maar stel, stel dat het wel op rellen uitgedraaid was: hoe hadden onze hooligans zich dan gedragen? Waren ze dan terug gaan meppen? En hoe had de politie/ME dan in hemelsnaam moeten weten wie ‘reller’ en wie ‘ik-ben-een-voetbalsupporter-en-ik-verdedig-mijn-stadter’ was.

Ik zag ook een filmpje van ouders die op plekken waar ‘relsamenkomsten’ gepland waren stonden om de eventuele relschoppers aan te spreken en naar huis te sturen. Ook daar heb ik wel een beetje een mening over. Ik snap het volledig, laat ik dat voorop stellen, maar ik mag toch hopen dat we het gezag vooral laten liggen daar waar het hoort: bij politie en ME (en eventueel het leger). Het kan toch niet zijn dat we zo meteen allemaal burgers op straat hebben rondlopen die zich ook nog ‘ns gaan roeren als het echt de spuigaten uit gaat lopen. Wat je ook vindt van de avondklok, dit kan toch helemaal nooit de bedoeling zijn geweest.

En voor de duidelijkheid: ik ben enorm blij dat het gisteren over het algemeen rustig is gebleven en wellicht waren al die stoere voetbalsupporters voldoende afschrikwekkend voor potentiële rellerschoppers.Tegelijk vind ik het absurd dat er gesproken wordt van een rustige avond als er 131 mensen zijn opgepakt. Hoe kan het toch zijn dat we dit normaal vinden? Niet alleen nu, maar ook bijvoorbeeld met oud & nieuw en ook tijdens en na voetbalwedstrijden?

Het enige wat ik wel denk te merken is dat er toch een soort van nieuw saamhorigheidsgevoel is ontstaan onder de ‘normale’ burgers: de rellen worden unaniem veroordeeld. Tegelijk vind ik het ook bijzonder om te lezen hoe die ‘normale’ burgers zich menen te moeten uiten: de ene is nog grover dan de andere. De relschoppers worden de meest verschrikkelijke dingen toegewenst. Heus, ik snap het, ik ben ook boos, verontwaardigd en ongerust. Maar is het nou echt nodig dat wij, weldenkende volwassenen (toch?) zo ongelooflijk hard zijn in onze geschreven commentaren op social media?

Artikel van 28 januari 2021 hieronder. Burgemeesters die zeggen dit prima te vinden snappen het in mijn ogen niet, zijn alleen bezig met de korte termijn en komen waarschijnlijk later op hun woorden terug verwacht ik.

En hoe gaat het dan met Ova op dit moment?

Twee weken schreef ik een logje over Saar en over hoe we regelmatig steeds maar weer opnieuw dezelfde discussie voeren met haar. Sterker nog: dat was begin vorige week wederom het geval. Want, een vriendin wilde haar verjaardag vieren en vijf vriendinnen uitnodigen en dat mocht van haar ouders … En hoe stoer: Saar zegt dan dat ze niet gaat, maar dat geheel terzijde want ik wil het nu even over Ova hebben.

Want hoe gaat het met Ova? Op en af, ik kan het niet anders noemen. Over het algemeen houdt ze zich kranig, maar de balans is fragiel.

Halverwege vorig jaar heeft Ova haar diploma gehaald en dat was een knappe prestatie. Een HBO-opleiding zonder studievertraging halen en dan ook nog afstuderen in coronatijd terwijl er een heleboel stress en gedoe was vind ik superknap. En ook daarna gebeurden er nog best een aantal gruwelijk verdrietige en vervelende dingen voor haar. Maar goed, ze sloeg er zich redelijk goed doorheen.

Wat het solliciteren betreft zit het niet echt mee. Haar eerste sollicitatie was begin augstus op een functie bij een bedrijf waarvan ze de eigenaresse kende van een aantal lezingen. ‘Ik vind haar niet heel sympathiek overkomen, mam’, zei ze. Maar ze schreef toch en mocht ook op gesprek komen en een dag meedraaien. Ze wist toen al dat ze, als ze het zou worden, geacht werd dagelijks naar kantoor te komen (hoezo thuiswerken in coronatijd) en dat zou hem niet echt worden gezien de reistijd van 5 kwartier. Maar hé, wij vinden iedere sollicitatie ervaring mooi meegenomen. Dus ze ging en werd in haar gevoel bevestigd: de directeur was niet zo leuk. Volg je gevoel was ons advies en hé, het was de eerste sollicitatie dus ‘het kon nog wel wat lijen’ nietwaar? Overigens staat de betreffende vacature nog steeds open maar ook dat geheel terzijde.

Haar tweede ‘sollicitatie’ was geen echte sollicitatie: ze werd benaderd door een bedrijf dat haar vroeg te reageren op een vacature voor een commerciële binnendienstfunctie. Dat is niet waar ze voor geleerd heeft natuurlijk en de enige reden om daar echt voor te gaan is om het bedrijf binnen te komen dat in een voor haar interessante branche opereert. Ook die baan heeft ze toen zelf afgewezen. Misschien als een dergelijke functie haar nu aangeboden zou worden dat ze er dan anders in zou zitten maar ja. Alhoewel: hetzelfde bedrijf benaderde haar eind december met een andere vacature (ze willen haar wel graag) en daar heeft ze op gesolliciteerd (sollicitatie nummer 5 dus) en daarvoor is ze begin januari ook op gesprek geweest. Het was een goed gesprek maar ze vindt zelf dat ze nog te weinig ervaring heeft om deze functie goed te vervullen. Eind januari hoort ze hier meer over maar eigenlijk heeft ze voor zichzelf al de keuze gemaakt om dit (nog) niet te willen.

Sollicitatie nummer drie was via een werving- en selectiebureau en de recruiter was erg enthousiast en zou Ova voor gaan stellen. Toen bleek echter dat ‘men even vergeten was dat er ook leiding gegeven moest worden aan 15 mensen’ en dat zag men Ova (logisch) niet doen. Dus dat ging ook over.

En sollicitatie nummer vier was voor een functie waar Ova heel enthousiast over was en waar ze naar schreef op het allerlaatste moment (ze had de vacature niet eerder gezien). Later bleek dat men vergeten was deze van het internet te halen en de vacature was inmiddels vervuld. Hier baalde ze wel heel erg van …

Wat wel heel, heel fijn is is dat ze bij haar ‘zaterdagbaantje’ inmiddels multi-inzetbaar (in de lunchroom, achter de kassa, bij het non-food en op het hoofdkantoor) is waardoor ze al vanaf september een vast inkomen heeft. En nog mooier is dat ze, omdat ze in het derde jaar stage heeft gelopen bij dit bedrijf, vanaf 1 januari in ieder geval 3 maanden in haar vakgebied aan de slag kan met uitzicht op een soort van vaste baan. En het is dan misschien wel niet haar droomjob op het gebied van duurzaamheid maar het is wel een job die heel erg aansluit bij haar opleiding en interesses. Dus het is maar wat fijn dat ze nu werkervaring op kan doen en dat geeft een boel rust.

Met Ova en Haar Lief gaat het heel erg goed. Ik ken weinig jonge mensen die zo blij met elkaar zijn. Eind van de maand vieren ze dat ze vier jaar ‘verkering’ hebben. Wat Ova wel heel erg dwars zit is dat ze nauwelijks meer privacy hebben. En dat snap ik best natuurlijk. Mr. T. en ik zijn bijna altijd thuis en ook bij Haar Lief zijn altijd mensen. Tja, onze sociale levens zijn natuurlijk ook (zo goed als) helemaal stil gevallen.

Over het algemeen weet Ova de situatie best goed te handelen, maar soms kan ze ook intens verdrietig zijn. Ze mist haar vriendinnen, wil niet na hoeven te denken over wat ze gaat doen en vooral hoe je dat coronaproof kunt doen. Ze mist uit eten, festivals, feesten, ongeremdheid, genieten, haar oma en opa knuffelen, spontane acties. Ze mist naar de sportschool gaan, shoppen, terrasjes pikken, knuffelen met haar vriendinnen, weekendjes weg en nog zoveel meer … Je wilt als jong volwassenen gewoon niet avond aan avond thuis zitten bij je (schoon)ouders. Toch?

Ik ben heel trots op haar want ze maakt verstandige keuzes als het om corona gaat. Ze denkt goed na over wat wel en niet mag en al is dat soms best lastig en is ze af en toe een partypooper omdat ze dingen niet doet (en oh, ze is niet heilig hoor want oud & nieuw vierde ze met vier vriendinnen). Ze organiseren onderling best veel online en is nu weer bezig met het in elkaar zetten van een pubquiz.

Af en toe wil ze het er gewoon ook niet over hebben, maar dat kan bijna niet. Er valt niet te ontkomen aan corona, niet wat het nieuws betreft, niet wat de tv betreft niet en ook hier aan de keukentafel niet. Dan wordt het haar regelmatig te veel. Ova is een denkertje en zit heel veel in haar hoofd. Och, wat zou ik haar toch graag een onbezorgde tijd hebben gegund, maar helaas, helaas …

Toch hebben we het over het algemeen goed met elkaar. We netflixen wat af, spelen veel spelletjes, ze gaat vaak naar Haar Lief, Haar Lief is vaak hier, we wandelen regelmatig samen en als straks de dagen weer wat langer worden en de temperatuur wat oploopt dan wordt alles beter. Toch?

Hars * Het meisje in het ijs * Knap voor een dik meisje

Ik las ‘Hars‘ van Ane Riel en ik vond het zo mooi, zo mooi! Echt, ik schrijf vaker lyrisch over boeken, dat realiseer ik me, maar dit boek vond ik toch wel een van de mooiste boeken die ik ooit las. Nou laat ik zeggen: het krijgt een plek in de top 25.

Liv stierf toen ze nog maar zes jaar oud was. Tenminste, dat is wat iedereen denkt. Haar vader weet dat hij de enige is die ervoor kan zorgen dat zij veilig is. Dus verlaat hij op een avond zijn afgelegen huis om zijn boot de zee op te duwen en richting de rotsen te sturen, om nadien zijn dochter als vermist op te geven. In het huis dat steeds voller wordt houdt Liv zich in een container verborgen. Zo hoeft zij nooit naar school. En zo blijft zij voor altijd bij haar ouders. Want haar moeder wordt alsmaar groter en komt het huis ook nooit meer uit en haar tweelingbroertje Carl is altijd dicht bij haar, alhoewel zij de enige is die hem kan zien… Spannend, grimmig, verontrustend én liefdevol

Er staat in de omschrijving ‘spannend, grimmig, verontrustend en liefdevol’ en dat is precies wat ik van dit boek vond. Heel erg mooi en op de een of andere manier begreep ik de gekte van, vooral, Livs’ vader. Dus: echt lees dit boek!

* * *

‘Het meisje in het ijs’ van Robert Bryndza dan. Van hem las ik al eerder een geweldige thriller dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen.

Haar ogen zijn wijd open. Haar lippen iets uiteen, alsof ze nog iets wil zeggen. Haar lichaam bevroren in het ijs. En ze is niet de enige…

Als het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden in een park in Zuid-Londen, wordt inspecteur Erika Foster ingeschakeld om het moordonderzoek te leiden. Het slachtoffer, de mooie, jonge en rijke Andrea Douglas-Brown, leek het perfecte leven te leiden. Haar vader is een belangrijk en invloedrijk man, haar verloofde een gerespecteerd zakenman. Toch lijken er duistere geheimen te zijn. Werden die het meisje fataal?

Als Erika dichter bij de waarheid komt, verschuift de aandacht van de moordenaar naar Erika zelf, wier laatste zaak verkeerd afliep. Zo verkeerd zelfs dat haar eigen man om het leven kwam. Terwijl haar politie carrière aan een zijden draadje hangt, moet Erika haar eigen angsten overwinnen om een wrede moordenaar te slim af te zijn – voordat het te laat is.

Een fijne schrijfstijl, veel personages en gebeurtenissen en het nodige politiek gedoe: kortom een prima thriller al denk ik toch dat ik ‘Zonder gezicht’ wel wat beter vond. Maar ik wil de volgende boeken met Erika in de hoofdrol zeker weten lezen.

* * *

Tatjana Almuli schreef met ‘Knap voor een dik meisje‘ een openhartig boek over haar strijd tegen de kilo’s.

Tatjana is al haar hele leven dik. En krijgt dus al zo lang ze zich kan herinneren ongevraagd commentaar op haar lijf. Naaste familie, wildvreemden, specialisten: iedereen vindt het nodig haar te vertellen dat dik zijn iets slechts is en dat ze daar zo snel mogelijk iets aan moet doen. Alsof het haar niet al duidelijk was hoeveel haar extra kilo’s haar hebben gekost. In haar puberteit waren er geen prille liefdes of eerste seksuele ervaringen, geen onbezorgd ontdekken van de wereld. In plaats daarvan waren er pestende klasgenoten, stiekeme vreetbuien en een constante schaamte. Wanneer ze eenderde van haar lichaamsgewicht verliest ervaart ze voor het eerst de privileges die bij slank zijn horen. Toch neemt het ongevraagde commentaar alleen maar toe – al helemaal als ze weer begint aan te komen. In dit boek neemt ze zélf de regie in het gesprek over haar lichaam, en doet ze openhartig verslag van het leven als dikke vrouw in een land waar dun zijn de norm is.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het verdraaide knap van Almuli vindt wat ze schrijft en hoe ze schrijft. Zelf ben ik een jaar of 14 geleden ongeveer 20/25 kilo afgevallen en dat afvallen ging redelijk soepel. Het op gewicht blijven is wat dat betreft een grotere uitdaging. Mijn uitgangssituatie was absoluut niet te vergelijken met het beginpunt van Tatjana, dus haar prestatie was groter. Maar Tatjana komt uiteindelijk toch weer aan. Daar vinden mensen van alles van (dat snap ik niet zo goed) maar volgens mij is ze uiteindelijk nu gewoon helemaal tevreden met hoe ze is en wie ze is. En dat is volgens mij het allerbelangrijkst! Ik heb wat rondgesnuffeld op haar instagram en daar zie ik een zelfbewuste dame die voor zover ik dat uiteraard kan beoordelen lekker in haar vel zit. En dat is toch wat we elkaar gunnen?

Verhuizen

Zou het nu weer allemaal normaal worden? Of nou ja, een beetje meer normaal. Want met daddy weet je het nooit natuurlijk. Ik kan niet zeggen dat ik de laatste jaren fijn vond dus het wordt vast beter nu. Gek eigenlijk, vier jaar geleden vond ik het toch best stoer, dat grote huis, de aandacht. Maar dat is snel veranderd. Ik vond het er verschrikkelijk, ik vond de eenzaamheid verschrikkelijk, de gouden kooi, maar ook hoe hij deed.

Het is wel lastig hoor, ik houd van die ouwe, hij is tenslotte mijn vader. Maar vaak voelde ik me de volwassene terwijl hij zich als een soort ontevreden en dreinerig kind gedroeg: en hé, ik ben veertien. Zo moet het toch niet zijn? De eerste twee jaar had ik het nog niet zo in de gaten, maar langzamerhand vond ik het gênant worden en schaamde me ik best vaak. Mummy zegt dat kinderen zich altijd voor hun ouders schamen, maar zou iemand zich zo erg schamen als ik?

Het is ook zo verrekte lastig als niets privé blijft: alles wat hij deed, of juist niet deed, kwam op straat te liggen. Iedereen had een oordeel en vaak wakkerde hij het nog aan ook. Snappen de mensen dan niet hoe dat op mij overkomt? Of op mummy en de rest? Dat het zeer doet?

Mummy zei af en toe wel dat de andere kinderen het beter konden handelen, ze zijn tenslotte al volwassen, maar het is toch gewoon klote als ze zo over je pa praten? Ik ben blij dat ik de laatste tijd bij opa en oma mocht wonen, dat was heerlijk. Maar nu moet ik mee naar Mar-a-Lago en ik weet niet of ik dat fijn vind. Ik denk dat mummy binnenkort de scheiding aanvraagt. Dan ga ik met haar mee.


Op 26 april 2019 plaatste Willem de laatste opdracht voor de WE-300. Voor mensen die niet weten wat WE-300 betekent: schrijf in exact 300 woorden een verhaaltje over het opgegeven onderwerp. De laatste WE-300 had als onderwerp: ‘Aanslag‘.

Lange tijd deed ik mee met de WE-300 maar op een gegeven moment kwam de klad er wat in. Maar vandaag vond ik toch ergens in een hoekje wat inspiratie.

Ik moet trouwens regelmatig aan Willem denken: hoe zou het toch met hem zijn …

Niet constructief

Ik ben het niet altijd met hem eens (vaak wel), maar dit keer slaat hij de spijker toch weer op z’n kop. Maar ik vraag me ook af: balanceren deze mensen echt op de rand van het ravijn of zijn ze doorgeschoten in hun eigen ikke, ikke, ikke?

Het is niet slim om commentaren op facebook te lezen en toch doe ik het regelmatig. (Noem het een soort zelfkastijding.) Daar komen de virusontkenners op mij toch vooral over als echte wappies die anderen schapen noemen die klakkeloos alles geloven wat de babybloeddrinkende elite hen aanpraat. Wappies is trouwens geen goed woord: eerlijk ik vindt dit soort mensen gevaarlijk. Wappies zijn voor mij bijvoorbeeld toch meer de Feyenoordsupporters die we afgelopen zondag bezig zagen. Zijn jullie nou echt zo stom?

Heus, ik denk echt niet dat alles goed gaat in de coronaaanpak en ik verbaas me ook regelmatig maar wat ik wel heel zeker weet is dat een soort van eendracht tussen ons allemaal heel erg constructief zou zijn. Het is een crisis die ons allemaal overkomt, er zijn geen draaiboeken voor en iedereen (nou ja, bijna iedereen) doet z’n stinkende best.

Het is zo gemakkelijk om commentaar te leveren. Een opmerking als ‘waarom zijn de ziekenhuizen nu niet voorbereid?’ is zo snel gemaakt. Misschien deels terecht. Maar wat heb je aan meer bedden als deskundig personeel ontbreekt? En ook hiervan weet ik het fijne niet maar ik heb een paar vriendinnen die in de zorg werken, die sinds maart hun benen onder de kont uitlopen (ja, ze werken onder andere in dat ene ziekenhuis in U waar de eerste golf genadeloos hard toesloeg) en die zeggen: als het gekund had dan was het gerealiseerd.

Terwijl ik dit zo allemaal neertyp weet ik heus wel dat het zinloos is te hopen op een constructieve houding van de hele wereldbevolking. Tornen aan vrijheid van meningsuiting is natuurlijk helemaal ongewenst, maar hopen op wat gezond verstand, een positief kritische houding als je ergens (een beetje) verstand van hebt en zwijgen (ook op toetsenborden) wanneer je dat niet hebt mag toch zeker wel? #doeslief

Cliffrock Castle & De wintertuin

Een van de podcastseries van ‘Blauw Bloed‘ ging over het verhaal van Josephine Rombouts die met haar gezin in Schotland terecht komt en daar als housekeeper van een kasteel aan de slag gaat. Ha dacht ik, dat boek wil ik wel ‘ns lezen! Waar gaat ‘Cliffrock Castle‘ over?

Als de Nederlandse Josephine Rombouts met haar gezin aan de Schotse westkust gaat wonen, grijpt ze de kans om housekeeper op het plaatselijke kasteel te worden met beide handen aan. Zonder enige kennis van huishouding of de Britse elite probeert ze zich staande te houden in haar nieuwe omgeving, waar ze te maken krijgt met Engelse landeigenaren, Franse koks, Schotse onafhankelijkheid, dakdekkers, spoken, etiquette en tradities. Met humor en scherpe observaties beschrijft Rombouts een microcultuur waarvan het bijna onvoorstelbaar is dat die tegenwoordig nog bestaat. Tafeldekken met een meetlat, de strenge regels voor het dragen van tweed – ze verbaast zich vaak, maar leert snel. De verlaten, ruige natuur van Schotland vormt het fraaie decor van haar belevenissen.

Echt een superleuk boek om te lezen. Rombouts schrijft inderdaad met humor over de gebeurtenissen op het kasteel en dat doet ze aanstekelijk en op een heerlijk nuchtere manier. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ga binnenkort maar ‘ns aan deel 2 beginnen waarin Rombouts schrijft over hoe het haar vergaat na haar promotie tot PA van the lady.

En dan ‘De wintertuin‘ van Kristin Hannah. En dat lieve lezers is een absoluut fantastische roman. Van haar las ik al meer prachtige boeken en ook over dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEES HET!!!

De zussen Meredith en Nina zijn erg verschillend van aard. De een bleef thuis om haar kinderen op te voeden en het familiebedrijf te runnen, de ander volgde haar droom om fotojournalist te worden en reisde de hele wereld over. Wanneer hun vader ziek wordt beseffen ze dat ze hun krachten moeten bundelen. Hun afkeurende moeder Anya is zelfs nu niet in staat troost te bieden. Op zijn sterfbed vraagt hun vader Meredith en Nina nog één keer te luisteren naar het Russische sprookje dat hun moeder altijd vertelde, maar waarvan ze nooit het einde hebben gehoord. Zo komt eindelijk Anya’s tragische verleden in het door oorlog verscheurde Leningrad aan het licht. En haar dochters luisteren, helemaal tot het einde…

Tante Jos en nog veel meer interessants

De meeste podcasts die ik luister vind ik superinteressant en ik heb er inmiddels een heleboel geluisterd! Tja dat krijg je met al dat gewandel.

Met mezelf heb ik daarom afgesproken dat ik alleen de echt, echt, echt supertofste, interessantste, mooiste, bijzonderste podcasts in een apart logje gooi en de rest maar in verzamelblogjes plaatst. Want ik wil ze natuurlijk wel bijhouden en gemakkelijk terug kunnen vinden.

Sinds september luisterde ik dus ook onderstaande podcasts. En met sterren geef ik aan wat ik er van vond.

❆ = niet aan beginnen

❆❆ = gewoon een fijn en/of interessant tijdverdrijf

❆❆❆ = geweldig geweldig maar net niet geweldig genoeg voor een apart blogje.

  • Tante Jos → een podcast over een verzetsheldin → ❆❆❆
  • De Hilte 11 → ook een serie over WO II, ik heb de tweede reeks nog niet geluisterd → ❆❆
  • Duke → eigenlijk een heel spannende serie, maar aflevering zes eindigde op een manier zodat ik dacht dat er nog minstens een zevende aflevering zou volgen die dus maar niet kwam en kwam en later kwam ik erachter dat aflevering zes dus de laatste aflevering was en dat vond ik suf/stom  → ❆
  • Nooit meer slapen met als gast Joël Boekaert → ik vind dat een interessante man en de podcast met hem was tof → ❆❆
  • Een jongen in de oorlog → Koos Postema vertelt over zijn jeugd in Rotterdam tijdens WO II → ❆❆
  • God’s president → ik vroeg (en vraag!) me steeds af waarom Trump zoveel aanhangers heeft, dat wordt in deze podcast redelijk goed uitgelegd → ❆❆
  • Coke-vissers → een serie over vissers in Urk die het rechte pad verlaten. Deze serie heb ik niet afgeluisterd → ❆
  • De bewaker van Het Petgat, als onderdeel van de serie ‘verstilde verhalen‘ → ik denk dat ik op dat moment teveel WOII-gerelateerde verhalen heb geluisterd dus ik heb deze aflevering niet eens afgeluisterd en ben daarom verder ook niet aan de rest van de serie begonnen → ❆ / ❆❆
  • Toen was ik 12 → een vierdelige serie met gebeurtenissen uit onze recente geschiedenis (vuurwerkramp Enschede, laatste concert Doe Maar, Bijlerramp, gijzeling in Bovensmilde) → ❆❆
  • Jan & Christina → een fotograaf verdiept zich in het waarom van de veroordeling van een Amerikaanse vrouw → ❆❆❆
  • Toendra → allemaal korte verhalen met allerlei verschillende ‘normale’ mensen in de hoofdrol, de ene aflevering is leuker dan de andere, maar het is prima luistervoer → ❆❆
  • Ronnie. Op zoek naar een utopie → Ruben en Marijke krijgen een kind, maar op wat voor wereld komt ‘Ronnie’ terecht? → ❆❆
  • De kasteelmoord → over de moord op de Belgische kasteelheer Stijn Saelens → ❆❆
  • Oorlog in je lichaam → de vrouw van Hans Jaap heeft kanker, samen maken ze daar een podcast over → ❆❆
  • Opvliegers → de titel doet het al vermoeden: een serie over de overgang maar wat mij betreft te ‘feministisch’ ingezet. Ik ben er dan ook mee gestopt na een paar afleveringen → ❆
  • Miss Podcast → Mischa Blok heeft al vele afleveringen gemaakt, ik luisterde er een aantal van met gasten die ik interessant vind → ❆❆
  • De kofferbakmoord → over de onopgeloste moord op Ralf Meinema → ❆
  • Staatsgeheim → fictie (toch?) over een podcastexperiment → ❆❆❆
  • Adolf → bespiegelingen en discussies over het leven van Hitler, af en toe een aflevering is voldoende (ik heb deze serie dus nog niet af en weet niet of dat er van gaat komen) → ❆❆
  • Kwaad bloed → een serie over waargebeurde moorden, de ene aflevering is interessanter dan de andere → ❆ / ❆❆
  • Met afvallen en opstaan → Aäron Loupatty vertelt over hoe hij van morbide obesitas afkomt in coronatijd → ❆❆
  • Phasmophobia → een liefdesdrama met spookachtige randjes → ❆❆❆
  • Blauw Bloed → het televisieprogramma in podcastvorm met wel per aflevering een gast, voor iemand met mijn werk gewoon hartstikke interessant → ❆❆

Zo, dat waren ze voor nu even. Op dit moment luister ik een podcast over Leopold II en die is echt super interessant, maar wat een ontzettend misselijkmakende man was dat.

 

Choose your battles

We voeren hier in huis de laatste tijd steeds weer dezelfde discussie en ik word er verdrietig en moedeloos van. Tegelijk ben ik heel blij met, en trots op, de eerlijkheid van Saar.

Saar heeft sinds begin dit schooljaar een hartstikke mooi en fijn clubje vriendinnen om zich heen waarbij ze zich heel goed voelt en daar ben ik erg blij mee. Het groepje bestaat uit zo’n 10 meisjes. En tja, dat is in tijden van corona en lockdowns een probleem.

Toen de scholen nog open waren gold dat minder dan nu want de meiden zagen elkaar op school en we hoeven er niet omheen te draaien, die pubers gaan op school echt niet op 1,5 meter van elkaar zitten. En dat doen ze thuis ook niet als ze met elkaar afspreken. Daar kan ik van alles van vinden en dat vind ik uiteraard ook. Maar ik verbaas me inmiddels al lang niet meer over alle foto’s en selfies op social media waarop jongeren én volwassenen absoluut geen afstand van elkaar houden. Choose your battles …

Voor de lockdown die half december ingegaan is waren we redelijk flexibel met onderling afspreken. Want, zo redeneerden we, als ze elkaar op school al continu zien, waarom zou dat thuis dan niet kunnen binnen redelijke grenzen? Dus afspreken met een groepje van bijvoorbeeld 6 of 7 meiden vonden Mr. T. en ik toen prima. Afstand houden van opa en oma vinden we eigenlijk veel belangrijker en dat gaat over het algemeen erg goed. Het sociale leven van Mr. T. en mij ligt finaal op z’n gat: we zien nauwelijks mensen, heel af en toe spreken we af met bevriende stelletjes dus aan die kant houden we de boel zo veilig mogelijk (voor zover je er zelf ook maar enige invloed op uit kunt oefenen). Maar goed daar wil ik het niet over hebben in dit logje.

Ik wil het hebben over hoe lastig het is om Saar steeds maar weer teleur te moeten stellen in verband met met wie (en vooral met hoeveel) ze af mag spreken. Van die 10 meisjes kennen we maar een stel ouders, van de rest niet. We hebben ook geen telefoonnummers en hoewel ik daar al tig keer om gevraagd heb het schijnt zo niet chil te zijn om die aan je vriendinnen te vragen zodat ik hierover met hun ouders van gedachten kan wisselen. Tegelijk heb ik al gezegd dat, tegen de tijd dat de inmiddels geplande vakantie richting Appelhof, verder georganiseerd moet worden ik die nummers wíl hebben om afspraken te maken over onder andere halen en brengen en dergelijke. En nu kun je wel zeggen: wat een sufferd dat je die telefoonnummers niet hebt, maar zo schijnt het toch niet (meer) te werken. Choose your battles …

Ik heb nu dus geen enkel idee hoe de andere ouders denken over de regels rondom de lockdown, ik heb geen idee of de vriendinnen van Saar bepaalde dingen hierover ook met hun ouders bespreken en of ze vervolgens onderling ook eerlijk zijn over wat hun ouders wel en niet goed vinden.

De discussie van gisteren ging over aanstaande vrijdag. Dan zou de hele groep ‘s avonds af willen spreken. Dat hebben ze sinds de lockdown heel braaf niet gedaan (zo vierden ze oudjaar netjes in twee groepjes van 5 al waren de plannen eerst uiteraard anders. En ja ik wéét het, 5 is ook niet zoals het hoort, maar zonder klachten en in de wetenschap dat ze daarna weer een week thuis zitten en zo goed als niemand zien …).

Waarom dan aanstaande vrijdag met 10? Omdat het om havo4-leerlingen gaat die deze week toetsweek hebben die onderdeel is van het eindexamen, die dus de hele week naar school gaan en ‘dan zien we elkaar toch iedere dag, mama …’. Tja, eigenlijk geen speld tussen te krijgen, maar daar komen Mr. T. en ik weer aan met onze bezwaren en opmerkingen: teveel mensen, niet volgens de regels, wat vinden de andere ouders, wij vinden dit geen goed plan … Op mijn vraag of ik de moeder die we wel kennen mag bellen reageert ze afwijzend want dat wil ze gewoon niet. Ik snap dat vervolgens weer niet want wat kan daar nou op tegen zijn? Ova geeft dan weer aan dat ze heel goed begrijpt dat Saar dat niet wil. En zo draaien we opnieuw in kringetjes rond. Pfffft …

Ik zeg tegen Saar dat ik heel blij ben dat ze weer zo eerlijk is en dat ik het echt lastig vind om haar steeds opnieuw te moeten teleurstellen en ze begrijpt het ook best, maar als je haar snoetje ziet … Saar is een open boek en ik kan haar gezicht lezen, ze is verdrietig en ook wel boos want ‘andere ouders doen niet zo moeilijk …’.

Als ik dan zeg dat ze dat niet kan weten en dat het waarschijnlijk ook niet zo is dat haar vriendinnen altijd alles wat er thuis besproken wordt zullen delen en dat ze het misschien niet eens gevraagd hebben is dat ook weer stom. Kortom: alles is stom en die k-corona en en en … choose your battles.