Een beloofd land

Onderstaand logje over het boek van Obama schreef ik al een tijdje geleden, voor de verschrikkelijke gebeurtenissen in Washington. Wat een bizarre en surrealistische gebeurtenis. Verschrikkelijk gewoon!

Obama liet al vrij snel een verklaring uitgaan en oh, wat is het toch jammer dat hij weg is!

In wat voor wereld leven we inmiddels toch? Dat mensen zo ongelooflijk opgefokt kunnen worden of raken … Beangstigend.

Maar goed, dat geheel terzijde: hieronder mijn mening over het boek van Obama.


In december 2018 las ik ‘Becoming‘ van Michelle Obama en dat vond ik best een heel boeiend boek. Dus het langverwachte (eerste) boek van Barack Obama wilde ik ook graag lezen. De Obama’s zijn twee boeiende mensen vind ik die, voor zover ik dat kan beoordelen, het hart op de juiste plek hebben zitten. Ook de podcast van Michelle Obama heb ik met veel interesse geluisterd.

Wat staat er op bol te lezen over ‘Een beloofd land‘? En wat vond ik daar dan van?

In dit boeiende, langverwachte eerste deel van zijn presidentiële memoires vertelt Barack Obama het verhaal van zijn onwaarschijnlijke odyssee van een jongeman die op zoek is naar zijn identiteit tot de leider van de vrije wereld, waarin hij in buitengewoon persoonlijke bewoordingen schrijft over de jaren waarin hij politiek werd gevormd en over de bepalende momenten in de eerste termijn van zijn historische presidentschap – een roerige periode vol dramatische veranderingen.

Obama neemt de lezer aan de hand op een fascinerende reis, die voert van zijn eerste politieke aspiraties en de cruciale overwinning in de voorverkiezingen van Iowa – waarin de kracht van grassroots activisme aan het licht kwam – tot de revolutionaire avond van 4 november 2008, toen hij tot 44ste president van de Verenigde Staten werd gekozen en daarmee de eerste Afro-Amerikaan werd die het hoogste ambt in het land zou bekleden.

In zijn bespiegelingen over het presidentschap toont hij op een bijzondere en scherpzinnige wijze welke mogelijkheden en beperkingen presidentiële macht met zich meebrengt, en daarnaast biedt hij ons een uniek inzicht in de dynamiek van de Amerikaanse partijpolitiek en de internationale diplomatie. Obama neemt de lezer mee tot in de Oval Office en de Situation Room van het Witte Huis, maar ook naar steden als Moskou, Caïro en Peking. We zijn getuige van zijn overwegingen als hij zijn kabinet samenstelt, worstelt met een mondiale financiële crisis, Vladimir Poetin inschat, schijnbaar onoverbrugbare conflicten beteugelt om zijn Wet op de gezondheidszorg te verwezenlijken, botst met zijn generaals over de te volgen strategie in Afghanistan, hervormingen op Wall Street doorvoert, doortastend optreedt na de ramp met de Deepwater Horizon en opdracht geeft tot Operatie Neptune’s Spear, die leidt tot de dood van Osama bin Laden.

Een beloofd land is een bijzonder intiem en persoonlijk boek – het verhaal over een man die historische beslissingen neemt, over het rotsvaste geloof van de opbouwwerker die op de proef wordt gesteld op het wereldpodium. Obama is openhartig over de moeilijkheden die hij ondervond toen hij als zwarte Amerikaan president wilde worden, waarbij hij de verwachtingen verpersoonlijkte van een generatie die werd geïnspireerd door de boodschap van hoop en verandering en de morele problemen trotseerde die besluitvorming op het hoogste niveau met zich meebrengt. Obama is openhartig over de krachten die hem in eigen land en elders tegenwerkten, eerlijk over de invloed die het verblijf in het Witte Huis had op zijn vrouw en kinderen. Daarnaast is hij niet bang zijn onzekerheden en teleurstellingen te tonen. Toch wijkt hij nooit af van zijn overtuiging dat binnen het geweldige, zich voortdurend ontwikkelende Amerikaanse experiment vooruitgang altijd mogelijk is.

Dit fraai geschreven en krachtige boek getuigt van Barack Obama’s inzicht dat democratie geen geschenk van boven is, maar iets dat is gestoeld op inlevingsvermogen en wederzijds begrip, iets waaraan we samen voortbouwen, elke dag weer.

Wat vond ik nu van dit lijvige boek (864 bladzijdes maar liefst)? Nou, ik vond dat Michelle een, wat mij betreft, interessanter en persoonlijker boek geschreven heeft. Zij geeft echt veel meer een kijkje ín haar gedachtes. Dat doet Barack ook wel maar meer in een verhouding van 5 tegen 95% terwijl dat bij Michelle veel meer was. Obama schrijft wel over zijn dromen, ideeën, twijfels en dergelijke en hij geeft het ook ruiterlijk toe als hij fouten maakt of dingen verkeerd inschat, maar dat persoonlijke blijft allemaal vrij beperkt.

En juist die persoonlijke inkijkjes had ik graag gelezen. Tot en met bladzijde 300 ongeveer heb ik dapper door geploeterd, maar daarna heb ik de rest van het boek grotendeels scannend gelezen. Waarom ik dat deed? Omdat Obama tot in detail heel veel politieke kwesties beschrijft en ik dat eerlijk gezegd niet echt heel interessant vind. De financiële crisis, Obamacare of welk politiek plan dan ook wordt uitgebreid toegelicht. Mooi daaraan vond ik de gedachtes van Obama, maar al dat inhoudelijke vond ik echt veel te zware en te ingewikkelde kost.

Wat ik me tijdens het lezen ook meer en meer realiseerde was dat ik de USA toch echt maar een heel raar land vind. Is het hier al vaak hommeles met politici, het twee partijenstelsel daar is echt verschrikkelijk. Als ik een Amerikaanse politicus was (of ik nu Democraat of Republikein was) dan zou ik me echt verschrikkelijk gaan zitten schamen want hoe Obama de gang van zaken in politieke kwesties of instellingen beschrijft is niet mals. Wat nou landsbelang? Niet belangrijk: eigen partij (of ikke, ikke, ikke) eerst! Ik vind het bizar. Ik had regelmatig met Obama te doen die voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen niet zo in elkaar zit. Net zoals ik het bizar vind zoals daar de (voor)verkiezingen georganiseerd worden, hoe het dan zit met sponsoring en ook dat je je als Amerikaan eerst moet registreren als kiezer voordat je überhaupt je stem kunt uitbrengen. Als ik een Amerikaans burger zou zijn, dan zou ik eisen dat er samengewerkt werd, maar ja…

Al met al ben ik blij dat de Sint het boek heeft gebracht, ik heb er ook best het een en ander van opgestoken en ook de foto’s zijn leuk om te zien. Maar of ik deel twee te zijner tijd ook ga kopen, dat waag ik op dit moment te betwijfelen. Wat wel blijft bestaan is mijn grote bewondering voor deze heel bijzondere president.

5 gedachten over “Een beloofd land

  1. Het zijn geen boeken die ik snel zou lezen. Ik heb niks met de Amerikaanse politiek. Ik heb ondanks dat altijd wel bewondering gehad voor Obama. Om wat hij bereikt heeft maar vooral om de rust die hij altijd uitstraalt. Jammer dat-ie weg is.

  2. Prachtige tekst van Obama.
    Zowel hij als Michelle hebben charisma, zijn empathisch en willen een burg zijn om mensen met elkaar te verbinden. Zo jammer dat hij niet meer kan worden gekozen en Michelle het presidentschap niet ziet zitten.
    Het boek becoming staat al een tijd gereserveerd bij de bieb. Door jouw verhaal krijg ik nog meer zin om het te lezen!

  3. Sinds ik House of Cards heb gezien verwonder ik me niet meer over wat daar aan de overkant van de oceaan gebeurt, het geeft nl een tamelijk goed beeld over hoe het systeem in de VS functioneert, bizar dus.

  4. Bedankt voor je analyse. Ze stonden allebei op mijn lijstje. Ik wacht altijd tot ze niet meer op de toplijst staan van de bieb. Ik twijfel of ik ze wil lezen. Eigenlijk wil ik van dat gekke Amerika niks meer weten. Maar omdat geschiedenis me echt boeit (had ik het maar ooit kunnen studeren) zal ik ooit toch wel gaan lezen.

  5. Het boek van Michelle Obama staat al lang op mijn lijstje. Er is echter zoveel om te lezen! Ik luister wel de podcast als ik aan de wandel ben. Tijdens het wandelen heb ik ook de (luisterboeken van) online-bieb ontdekt. Ik luister nu: ‘Het zwijgen van Maria Zachea’ is heel prettig om op je oren te hebben. Terug naar het boek: jouw omschrijving stimuleert me meer om het boek van Michelle op te pakken. Ik denk dat ik haar gedachtes inspirerender vind. Ik vrees dat ik het hele boek van Obama zouscannen. Triest dat de polarisering zo ontzettend toeneemt. Zowel in Amerika, maar helaas ook in NL. Zo ontzettend stuitend om te zien dat de ene groep meer rechten zou hebben dan de andere.

Reacties zijn gesloten.