Verhuizen

Zou het nu weer allemaal normaal worden? Of nou ja, een beetje meer normaal. Want met daddy weet je het nooit natuurlijk. Ik kan niet zeggen dat ik de laatste jaren fijn vond dus het wordt vast beter nu. Gek eigenlijk, vier jaar geleden vond ik het toch best stoer, dat grote huis, de aandacht. Maar dat is snel veranderd. Ik vond het er verschrikkelijk, ik vond de eenzaamheid verschrikkelijk, de gouden kooi, maar ook hoe hij deed.

Het is wel lastig hoor, ik houd van die ouwe, hij is tenslotte mijn vader. Maar vaak voelde ik me de volwassene terwijl hij zich als een soort ontevreden en dreinerig kind gedroeg: en hé, ik ben veertien. Zo moet het toch niet zijn? De eerste twee jaar had ik het nog niet zo in de gaten, maar langzamerhand vond ik het gênant worden en schaamde me ik best vaak. Mummy zegt dat kinderen zich altijd voor hun ouders schamen, maar zou iemand zich zo erg schamen als ik?

Het is ook zo verrekte lastig als niets privé blijft: alles wat hij deed, of juist niet deed, kwam op straat te liggen. Iedereen had een oordeel en vaak wakkerde hij het nog aan ook. Snappen de mensen dan niet hoe dat op mij overkomt? Of op mummy en de rest? Dat het zeer doet?

Mummy zei af en toe wel dat de andere kinderen het beter konden handelen, ze zijn tenslotte al volwassen, maar het is toch gewoon klote als ze zo over je pa praten? Ik ben blij dat ik de laatste tijd bij opa en oma mocht wonen, dat was heerlijk. Maar nu moet ik mee naar Mar-a-Lago en ik weet niet of ik dat fijn vind. Ik denk dat mummy binnenkort de scheiding aanvraagt. Dan ga ik met haar mee.


Op 26 april 2019 plaatste Willem de laatste opdracht voor de WE-300. Voor mensen die niet weten wat WE-300 betekent: schrijf in exact 300 woorden een verhaaltje over het opgegeven onderwerp. De laatste WE-300 had als onderwerp: ‘Aanslag‘.

Lange tijd deed ik mee met de WE-300 maar op een gegeven moment kwam de klad er wat in. Maar vandaag vond ik toch ergens in een hoekje wat inspiratie.

Ik moet trouwens regelmatig aan Willem denken: hoe zou het toch met hem zijn …

12 gedachten over “Verhuizen

  1. Mooi verhaal. Ik vond die WE.300 altijd erg leuk om lezen en de mening van Plato heel boeiend. Ben ook heel benieuwd hoe het met hem is.

  2. Mooie WE en ik dacht even… Hij is er weer… Met een jubeltje in mijn hart.
    Maar helaas… Geen nieuwe opdracht van Plaat.
    Ik mis hem en zijn schrijfsels.

  3. Jammer dat Plato ermee is gestopt. Ik vind het vooral leuk dat je een oude WE-300 hebt gevonden en de schrijfuitdaging hebt opgepakt. Mooi geschreven. Ik leef echt even met de jongen mee.

  4. Die WE-300 is altijd aan me voorbij gegaan maar ik zie hier en daar wel vaker dat bloggers zich afvragen hoe het met Willen is. Ik ken hem dus alleen van “mijn linkjes”die meededen aan zijn opdrachten maar hij zou deze bijdrage zeker waarderen. Ik neem aan dat je de link naar zijn site nog wel hebt, of zijn mailadres misschien zijn dat wel opties om er achter te komen hoe het met hem gaat, ik hoop dat het je lukt.

    • Ik denk wel aan hem. Heb een reactie achtergelaten op zijn een-na-laatste berichtje. Wie weet reageert hij! X

Reacties zijn gesloten.