Vier op een rij

Ik las ‘Het boek van verloren namen‘ en vond dat zo ongelooflijk en ontiegelijk mooi dus mijn verwachtingen van ‘Een dichtbij verleden‘ waren hoog gespannen.

Champagne, 1940. Inès en Michel genieten van hun wittebroodsweken in hun kasteel Maison Chauveau, als de Duitsers Frankrijk binnenvallen. Michel gebruikt zonder aarzelen zijn invloedrijke positie als hoofd van een beroemd champagnehuis om het verzet te helpen. Naarmate de bezetting voortduurt nemen ook de geruchten over het lot van de Joden toe en de Joodse Céline, een van Michels ondergeschikten, neemt een drastische beslissing om haar toekomst veilig te stellen. Als Inès vervolgens in contact komt met een nazi-collaborateur, brengen de twee vrouwen onbewust niet alleen het leven van hun geliefden in gevaar, maar zetten ze ook de toekomst van hun geliefde champagnehuis op het spel.

New York, 2019. Liv Kent heeft juist het dieptepunt van haar leven bereikt als opeens haar excentrieke Franse grootmoeder op de stoep staat. Ze eist dat Liv per direct met haar afreist naar Frankrijk. Onderweg vertelt Livs oma haar over de -tragische geschiedenis van Maison Chauveau, en ontdekt Liv dat ook in haar heden het verleden nooit ver weg is.

Tja, wat mij betreft mag dit boek niet in de schaduw staan van ‘Het boek van verloren namen’ en dat is natuurlijk jammer. Ik vond de personages in dit boek slecht uitgewerkt en het oog voor detail dat er in het andere boek was, was hier ver te zoeken. Eigenlijk kwam het allemaal een beetje kinderachtig over hoe de personages zich gedragen. Er zit wel een mooie plottwist zo halverwege het boek en het einde is toch nog wat anders dan verwacht. Maar verder: kreeg dat andere boek een dikke vette 10, dit blijft wat mij betreft echt hangen op een mager zesje.

Dan ‘De Heks van Limbricht‘ van Susan Smit. Daar was ik best van gecharmeerd. Het boek verhaalt over waargebeurde gebeurtenissen en ik houd van historische romans.

Limbricht, nabij Sittard, eind zeventiende eeuw. Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen alle verwachtingen in standhoudt?
De heks van Limbricht is een op feiten gebaseerde roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongetemde vrouw. Haar proces in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen.

Dit vond ik een mooi boek! Het is mooi hoe Smit verschillende tijdlijnen door elkaar weeft waardoor je Entgen goed leert kennen. Althans: je leert uiteraard de Entgen kennen die Smit heeft gesmeed. Maar het zou best zo hebben kunnen zijn, dat ze zo gedacht heeft (al was ze dan best geëmancipeerd). In ieder geval een tof boek.

Een heel erg mooi boek vond ik ‘Als alles is gezegd‘ van Anne Griffin.

Vijf drankjes, één nacht: Maurice Hannigan heft nog vijf keer het glas op zijn leven Op een avond in juni bestelt de vierentachtigjarige Maurice Hannigan vijf drankjes aan de bar van een hotel. Met elk drankje heft hij het glas op iemand die belangrijk is geweest in zijn leven. Zijn jong gestorven broer, zijn ingewikkelde schoonzus, zijn dochtertje dat slechts vijftien minuten oud werd, zijn zoon in het verre Amerika en zijn geliefde vrouw. Door deze mensen, die hem inmiddels allemaal hebben verlaten, vertelt hij zijn levensverhaal, met alle spijt, ruzies, vreugde en liefde die erbij horen. Als je vijf mensen zou moeten opnoemen die het belangrijkst zijn geweest in je leven, wie zou je dan kiezen? Als je op elk van hen een toost zou uitbrengen, wat zou je dan zeggen? En wat zou je over jezelf te weten komen als alles is gezegd en gedaan?

Ik sloot al lezende Maurice wel een beetje in mijn armen. Met al zijn bottigheid en al zijn bezieldheid. Mooi hoe beschreven wordt waar gebeurtenissen uit het verleden toe kunnen leiden voor de rest van een leven. Hoe klassenverschillen leiden tot onverzoenbaarheid en hoe de liefde mensen mild kan maken. Echt een mooi boek!

Met ‘Niemand zeggen‘ schreef M.J. Arlidge het tiende deel uit de serie met Helen Grace in de hoofdrol.

Na covid-19 bevindt het land zich in een van de zwaarste -recessies ooit. Nog nooit heeft inspecteur Helen Grace met zo veel geweld en onrust te maken gehad. Voor het eerst in haar leven is ze bang om de controle te verliezen: haar trouwe partner Charlie is met zwangerschapsverlof en tegelijkertijd doet haar collega Joseph Hudson er álles aan om haar het leven zuur te maken.

Drie moordzaken houden Helen ’s nachts wakker: een oude, rijke man, vermoord tijdens een inbraak in zijn immense huis; een jonge zorg-manager, in zijn auto doodgestoken met een schroevendraaier; en een jonge studente, aangerand en doodgeknuppeld in het plaatselijke park. Dan krijgt ze bericht dat de privédetective die onderzoek deed naar deze zaken levend in brand is gestoken. Net als Helen dacht hij dat zo veel geweld in korte tijd geen toeval kon zijn, maar zelfs met deze aanwijzing kan ze het verband niet zien. En de tijd begint te dringen, want de dader gaat geen enkele uitdaging uit de weg om zichzelf te bewijzen.

En dit is toch weer een ‘snel, snel, snel doorlezen boek want ik wil weten hoe het afloopt boek’. Arlidge wist me opnieuw te grijpen. Helen krijgt het zwaar voor de kiezen: niet alleen met de zaak die speelt maar ook met haar ex. Dat het echt allemaal hoogstaand is kan ik ook weer niet zeggen, maar er zit zo’n vaart in de boeken van Arlidge dat je gewoon niet kunt stoppen met lezen. En de cliffhanger is opnieuw enorm! Dus op naar deel 11.

Plastuitje

Op dit logje kwam een werkelijk waar heel erg welkome reactie: Tineke schreef over een supersonische plastuit die een vriendin van haar gebruikt. En ha, die heb ik dus maar ‘ns eentje besteld.

Toen zij (want ik neem aan dat zo’n ding vrouwelijk is als schrijven ze op de website wel over ‘hem’) heb ik haar een aantal keer thuis getest en het werkt inderdaad als een tierelier. Het enige wat niet helemaal klopt is dat je haar met een paar keer schudden droog zult hebben geschud. Tenminste mij lukt dat niet.

Tot op heden is ze nog steeds thuis gebleven omdat ik nog geen heel lange wandelingen heb gemaakt (maximaal 15 kilometer of plekken om gewoon naar het toilet te gaan tussendoor of bij het eindpunt) dus echt nodig was ze nog niet. Maar straks, op vakantie, dan gaat ze zeker mee. Dan mag ze lekker in haar zakje met mij mee wandelen. Al neem ik dan wel wat papieren zakdoekjes mee om haar na de plaspauze droog te maken alvorens ik haar terugstop in het zakje.

Anyway: Tineke hartelijk dank voor de tip!

Werk in uitvoering deel III

9 juni

11 juni
15 juni
19 juni

Ik heb het maar druk met mijn zwaantjes. Een paar keer per week loop ik langs het nest waarop gebroed is en da’s nog best een dingetje hoor. Want prikkers en hoog gras en toestanden. Al had de boer de laatste keer (de foto’s van 19 juni) dat ik er liep een fijne brede band naast de aardappelakker gemaaid dus toen kon ik er goed lopen. Maar ja, toen zat het gezinnetje niet in de buurt van het nest. Nee, toen zaten ze in de sloot die parallel aan deze sloot loopt en daar is niet gemaaid. Dus, ook al liep ik heel voorzichtig naar ze toe, de brandnetels hadden me toch te pakken. Wat ik niet allemaal over heb voor mijn lezers!

Het lijkt er ook wel een beetje op dat ze aan me gewend zijn geraakt. Er wordt inmiddels niet meer geblazen dus da’s wel fijn. Ik vind het prachtig om deze zwanenfamilie te volgen!

De zevende zus & Het boek van verloren namen

Ik las ‘De zevende zus‘ van Lucinda Riley en ik vond het veruit het allerslechtste deel van de serie tot nu toe. Niet boeiend en veel te veel personages en dan ook nog ‘ns oninteressante personages. Maar ik las het wel uit en ik wil deel acht ook lezen want het boek eindigt toch met een behoorlijke cliffhanger.

En tja, de zinnen hiervoor schreef ik dus een paar weken geleden. Op 11 juni immers kwam het bericht dat Riley veel te jong is overleden. Wat een gemis moet dat voor haar geliefden zijn. En het lijkt me sterk dat er nu nog een deel 8 komt, maar dat is natuurlijk totaal niet belangrijk meer nu.

De zevende zus, het zevende deel in de Zeven zussen-serie van Lucinda Riley, gaat over de mysterieuze zevende zus. Ze was altijd onvindbaar, maar als Georg Hoffman onthult dat hij haar misschien op het spoor is, ontdekken Maia en Ally dat er twee aanwijzingen zijn: het adres van een wijngaard in Nieuw-Zeeland, en een tekening van een bijzondere, stervormige ring. CeCe, die in Australië woont, gaat op onderzoek uit. Dat blijkt pas het begin van de zinderende zoektocht naar de zevende zus, want de vrouw met de bijzondere ring is net aan een grote reis begonnen. Het wordt een race tegen de klok die de zussen de hele wereld over voert. Ze proberen haar spoor te volgen in Nieuw-Zeeland, Canada, Engeland, Frankrijk en Ierland, maar ze lijken steeds een stap achter te lopen…

Nee dan ‘Het boek van verloren namen‘ dat is werkelijk waar een juweeltje! Wat een prachtig boek schreef Kristin Harmel toch weer. Echt zo van genoten dat ik het in twee dagen uitlas. Wat dus wilde zeggen dat ik veel andere dingen niet deed die ik normaliter wel doe (zoals daar zijn talloze potjes candycrush en nog andere totaal nutteloze bezigheden). Dus wow, wow, wow: wat vond ik dit een mooi mooi boek!

Eva Traube Abrams, een bibliothecaresse in Florida die eigenlijk al aan haar pensioen toe is, ruimt op een ochtend boeken op als haar oog valt op een foto in een openliggend tijdschrift. Ze verstijft; het is een afbeelding van een achttiende-eeuws religieus boekwerk dat ze herkent als ‘het boek van verloren namen’. Het bijbehorende artikel gaat over plundering van Europese bibliotheken door de nazi’s gedurende de Tweede Wereldoorlog – iets wat Eva zich levendig herinnert – en de inspanningen van hedendaagse onderzoekers om belangrijke boeken aan hun rechtmatige eigenaren terug te geven.

Het boek, dat zich nu in Berlijn bevindt, lijkt een soort code te bevatten, maar onderzoekers weten niet wat die betekent. Alleen Eva kent het antwoord op die vraag: in de oorlog hielp ze Joodse kinderen aan de nazi’s te ontkomen. Daarvoor hadden de kinderen een nieuwe naam nodig. Om hun ware identiteit niet voor altijd verloren te laten gaan, werd die gecodeerd en verborgen in ‘het boek van verloren namen’. Na de oorlog heeft Eva haar oorlogsherinneringen diep weggestopt. Heeft ze nu de kracht om terug te keren naar die traumatische tijd en de waarheid te onthullen?

Prachtig uitgewerkte personages met rauwe en begrijpelijke emoties, spannende gebeurtenissen en gewoon een prachtig verhaal. Een beknopte verhaallijn in het heden en een uitgebreide historische verhaallijn. Echt een subliem boek vond ik. Lezen dus! Doen hoor!

De slag om de Schelde

Zo hé, dat was lang geleden dat laatste bioscoopbezoek. Ik heb werkelijk waar geen idee meer wanneer dat was. Ik kan het me in ieder geval niet meer herinneren. Maar gisteren kwam aan dat lang geleden een eind. Samen met Mr. T., Ova en Haar Lief en Saar gingen we naar ‘De slag om de Schelde‘.

En dat is een behoorlijk pittige film moet ik zeggen. Een film over een vergeten slag (zoals er zovelen zijn overigens).

We waren er allemaal van onder de indruk en stil van. Het is een heftige film met een aantal interessante verhaallijnen en bijzondere personages. Er worden drie jonge mensen gevolgd die ieder bij de oorlog betrokken raken: een piloot uit Engeland, een meisje dat uiteindelijk in het verzet terecht komt en een Nederlandse jongen die meevecht aan de kant van de Nazi’s. Ik vond de film af en toe keihard en heel erg confronterend. En ik denk dat dat goed is: oorlog is keihard en confronterend. Heel veel wordt er ook niet in gesproken maar juist de non-verbale communicatie, de wanhoop of vertwijfeling op de gezichten, vond ik heel erg goed getroffen.

Wat ik wel een beetje jammer vond was het feit dat sommige ‘details’ gewoon echt niet kloppen: kale bomen in september, wolkjes adem in augustus. Maar verder vond ik hem gewoon heel erg mooi en ik denk dat veel mensen deze film moeten zien omdat deze niet alleen de waanzin van de oorlog laat zien maar ook alles weer even in perspectief zet …

Azijnpissers

Iedereen zal er inmiddels wel van gehoord hebben, van de brief van Amalia. Persoonlijk vind ik het een topactie van haar. En, misschien naïef, maar hé, ik ga nu eenmaal toch nog steeds uit van het goede van de mens, ik dacht er verder niet zo bij na.

Totdat ik op facebook en andere media reacties las. En ja, ik weet dat ik dat niet moet doen, maar soms doe ik dat dus wel. En mijn hemel: wat zijn er toch veel azijnpissers! Waarom, waarom nou toch moet er altijd en overal commentaar gegeven worden op dingen. Waarom, waarom moeten alle mooie dingen bezoedeld en afgezeikt worden. Waarom, waarom? PR-offensief, ze zal het wel niet zelf bedacht hebben, ze hebben toch geld zat waren nog de ‘aardigste’ reacties. Of wat te denken van echt supersneue reacties op het feit dat Amalia cum laude is afgestudeerd: GET A LIFE! Oh, ik kan hier #zoboos om worden! Dus: adem ik in en adem ik uit en probeer ik het los te laten.

Je kunt er voor kiezen om niets te zeggen. Wat zou dat de wereld wat mooier maken toch?

Misschien ben jij een lezer die ook wel enigszins sceptische ideeën heeft bij het gebaar van Amalia. Dat mag. En uiteraard mag je dat ook laten weten. Maar doe dat dan op een #doeslief manier en niet onnodig krenkend of bozig of rancuneus. Je zou maar Amalia heten en al dat soort reacties over je heen krijgen …

Behouden


In maart/april 2020 was ik, naast het feit dat corona er hier in het gezin/de familie en de regio inhakte als een bom, best optimistisch. Wat een saamhorigheid was er! En wie weet zou al deze ellende toch ook nog goede dingen voortbrengen.

Van dat optimisme is helaas niet heel veel meer over. Wat zijn mensen hardleers! Ik geloof dus niet dat er echt veel zal veranderen, zelfs de files nemen alweer toe …

Maar toch: welke dingen van de afgelopen tijd zou jij willen behouden? 

 

Kokoscurry met aardappel en ananas

Oh, die recepten van eatertainment zijn zo fijn! En zo lekker. Ik lees de krant op de tablet en op een van de laatste pagina’s staat altijd een recept. Als ze me aanstaan dan maak ik er een screenshotje van. En laatst kookte ik dus de kokoscurry met aardappel en ananas en dat was lekker!!!!

Het is een vegetarisch gerecht met een heleboel groenten! Dus veel snijwerk (sjalotjes, gember, wortels, bleekselderij, champignons, bloemkook en aardappeltjes.

Zelf gele currypasta maken dat kan natuurlijk ook, maar daar had ik nu even geen zin in.

Uit blik komen de kikkererwten en de linzen. En ook gaat er -uiteraard- nog kokosmelk in en ananasstukjes (en het sap).

Helaas zijn de kleuren op onderstaande foto niet zoals ze in het eggie waren. Het was echt een heel mooi oranje/gelig geheel.

Ter garnering snij je wat bosuitjes fijn en zet je ook nog wat gebakken uitjes op tafel. Samen met naanbrood is het een gerecht om je vingers bij af te likken! Zo lekker. En vegetarisch. Het leuke is dat een grote vleesliefhebber als Mr. T. bij dit soort gerechten het vlees totaal niet mist!

Het recept is hier te vinden. Ik zou zeggen: doen!