Voor Aagje / Loesje / D…..


He gats, ik vind dit soort dingen gewoon niet tof. Ik ontvang een mail en reageer daar op en krijg dan een foutmelding.

Twee dagen later probeer ik het opnieuw, wederom een foutmelding.

Dus Loesje / Aagje / D….., ik heb echt geprobeerd te antwoorden, maar het lukt gewoon niet.

Op mijn heupen

Een paar maanden geleden had ik al een paar dagen behoorlijke last van mijn rechterheup en begin vorige week speelde dat opnieuw op. Afgelopen maandag had ik echt, echt, echt veel pijn en daarom klom ik in de telefoon voor een afspraak met de huisarts. Zorgen maakte ik me eigenlijk niet, maar omdat het al de tweede keer was, dacht ik dat het verstandig zou zijn om er even naar te laten kijken.

Mijn zelf gestelde diagnose ‘overbelasting’ werd bevestigd door de huisarts en dat was het belangrijkste. Er is niets mis met het gewricht en er is ook geen sprake van een slijmbeursontsteking.  Dus dat is vooral heel goed nieuws want één nieuwe heup in dit huishouden is voorlopig meer dan voldoende.

Het moet in principe vanzelf overgaan. En dat deed het de vorige keer ook. Ik wandelde minder (want alleen dan had ik echt last en bij het opstaan uit een stoel of uit bed even) en zat voor de zekerheid ook wat korter op de hometrainer. Wel heb ik toch wat pijnstillers gekregen voor als het echt te heftig wordt. Maar goed: het verschil tussen maandag en woensdag (de dag dat ik naar de huisarts ging) was al heel groot (uiteraard ten positieve). Het ging er mij meer om dat ik straks op vakantie weet wat het is en ook eventueel, mocht het dan opspelen, goede pijnstilling heb.

En ach, ik was er nu toch: ik vroeg ook meteen voor een verwijzing om bloed te laten prikken. Volgende week worden mijn cholesterol, kreatinine en nog wat andere zaken gecontroleerd want dat was inmiddels misschien al wel heul lang geleden.

Ik had trouwens een afspraak om 8.40 uur en zat al een tijdje te wachten. Om 8.50 uur vroeg de huisarts naar meneer Van Bakel. Tja, niemand stond op dus ze ging verder met de volgende klant. En ik ging dus verder met wachten. Toen had ik rond 9.00 uur een helder ogenblik. Mijn neef heet Van Bakel, hij is op precies dezelfde dag geboren en we hebben dezelfde huisarts. Een controle bij de assistente wees al snel uit dat er een ‘foutje’ gemaakt was. Mijn belletje was wel verwerkt onder mijn naam, maar de afspraak was onder mijn neef zijn naam in de agenda terecht gekomen. Haha, heb ik zondag weer een verhaal te vertellen als ik mijn neef na pak ‘m beet één jaar weer ‘ns zie.

Het elfde uur

Ik heb inmiddels een heleboel podcasts klaar staan om er ooit, wellicht, misschien een verzamellogje als deze aan te wijden. Maar er zijn altijd podcasts die, wat mij betreft, zo speciaal zijn dat ik ze even extra onder de aandacht wil brengen. Eén zo’n podcast is wat mij betreft ‘Het elfde uur‘ van Klara.

Waar gaat deze podcast over?

Op 11 november 2018 was het precies honderd jaar geleden dat er einde kwam aan de Grote Oorlog. Precies om 11.00 uur zwegen de wapens. Dat elfde uur is ook meteen de titel van het boek van historicus Pieter Serrien waarin hij de laatste 24 uur van de oorlog reconstrueert. Het is een verschrikkelijk verhaal want zelfs in die laatste minuten van de oorlog bleven er doden vallen, zowel bij burgers als militairen. Naar schatting 2700 mensen kwamen om in die laatste 24 uren van de oorlog.

De podcast bestaat uit 24 afleveringen waarin Serrien vertelt  wat er aan de verschillende frontlinies gebeurde. Hij vertelt verhalen vanuit commandoposten, van beslissingen die de opperbevelhebbers nemen en neemt de luisteraar mee naar bezette of net heroverde steden. Je luistert naar gewone soldaten (Duits en geallieerd),  officieren en burgers.

Het is onthutsend hoe politiek bedreven wordt waardoor er nog zoveel onnodige slachtoffers vallen. Het is onthutsend om te lezen dat er echt tot een paar seconden voor 11.00 uur nog gevochten wordt, met alle gevolgen van dien.

Een heel interessante, maar ook heel pittige podcast.

Club sandwich

Sinds de heropening van de horeca ben ik al weer vier keer wezen lunchen. Tja, alles om de horeca een hart onder de riem te steken nietwaar? En tot op heden bestelde ik, hoe saai, iedere keer een club sandwich. Want die vind ik gewoon heel erg lekker.

Nou had ik bij nummer één nog gewoon kunnen denken, dat het toeval was, bij nummer twee werd het dat al wat minder, bij nummer drie ontstond een patroon en ik besloot zojuist bij het schrijven van dit blog dat ik dat patroon ga doorbreken. Niet omdat ik ze niet lekker vind, maar omdat ik ook wel weer ‘ns wat anders wil bestellen.

Mijn eerste clubsandwich at ik op 30 mei bij Boer Goossens en het was meteen ook de allerlekkerste! Ik was er samen met Mr. T. en het was sowieso zalig om een keer samen een terras te pakken.

Nummer 2 at ik op 5 juni toen ik samen met Ova ging lunchen. Deze komt op nummer 3 te staan. Ik at hem bij een tentje in onze gemeente, daarom zet ik maar even geen link want ik wil geen verontwaardigde horeca-ondernemers die ik geregeld tegenkom op mijn blog.

Ik had het maar druk met lunchen. Nummer drie at ik, opnieuw in mijn gemeente, toen ik samen met een collega ging lunchen. Helaas pindakaas: deze eindigt op de laatste plek. Hij was vooral veel te droog.

En de laatste club sandwich, die at ik al weer op 12 juni jongstleden (waardoor ik dus ongelogen vier club sandwiches at in 2 weken tijd). Deze komt op de tweede plek. Samen met een aantal vriendinnen wandelden we die ochtend een heerlijk ommetje dat we afsloten met een gezellige lunch bij Thuys.

Ik moet dus de conclusie trekken dat het inmiddels al weer ruim twee weken geleden is dat ik ben gaan lunchen. Van dat ‘redt de horeca’ komt dus niet heel veel terecht. Daar moet ik snel maar ‘ns weer verandering in gaan aanbrengen.

Wat is jouw favoriete lunchgerecht als je ‘uit lunchen’ bent?