Mijn beste vriendin Anne Frank

Afgelopen zondag trokken Saar en ik er samen op uit. Een paar uurtjes qualitytime en dat was erg fijn.

Allereerst gingen we samen naar de film ‘Mijn beste vriendin Anne Frank’.

En ik moet zeggen, ik vond het een pittige film. Ontroerend mooi, een soms wat (te?) kattige Anne die ook wel wat veel 21ste eeuws gedrag vertoonde in mijn ogen (maar dat geheel ter zijde), maar met twee fantastische jongedames in de rollen van Hannah en Anne.

Maar vooral, vooral toch weer de waanzin van de oorlog, de verschrikkingen voor mensen die écht buitengesloten worden, de immense hardheid van de ‘Endlösung’. Hoe kan het toch dat mensen dit soort gedachtengoed geloven en uitdragen? Hoe is dat mogelijk.

Al met al, ondanks de pittigheid en de vochtige ogen waar ik regelmatig last van had, vond ik het een heel bijzondere film die ik iedereen van harte aan kan raden.

Na de film gingen we nog gezellig uit eten en dit uitje deed ons beiden erg goed!

Heb jij deze film al gezien? Wat vond je ervan? Of ga je hem nog kijken denk je?

Kruis

Dit kruis, deze plek. Het zegt alles. Voor mij persoonlijk althans. Elke week wandel ik minstens één keer langs dit kruis en dan sta ik altijd even stil bij Newman, Hollis en Huggins. Vandaag precies 77 jaar geleden kwamen deze drie mannen om door oorlogsgeweld terwijl zij streden voor de vrijheid van mijn opa’s en oma’s, mijn pasgeboren vader en mijn schoonouders. En daarmee streden ze (indirect) voor mijn, voor onze vrijheid.

Vanuit mijn werk ben ik intensief betrokken bij het vieren en herdenken en ik kan mij geen mooier en belangrijker werk voorstellen. Het is betekenisvol werk, vind ik. Al maakt de tijd waarin we leven dat het soms lijkt alsof het weinig zin heeft. En dat vind ik heel erg. Dat gevoel wil ik vandaag met jullie delen, al lijkt dat soms zo nutteloos. Of zo belerend. En zo ‘eng’ ook. Dit soort posts kunnen immers een boel gezeik met zich meebrengen. Maar hé, van die vrijheid van meningsuiting (al zoekt men wat dat betreft te vaak het randje op, of nog verder) mag iedereen gebruik maken, dus waarom zou ik het dan laten?

In verband met de viering van 77 jaar Operatie Market Garden heb ik de eer gehad een aantal dagen intensief op te trekken met vier militairen van de 101ste Airborne Division. Van deze divisie vochten 77 jaar geleden talloze soldaten hier in de omgeving. Velen keerden nooit terug.

Het raakte me hoe deze heren naar hun voorgangers keken: zeer respectvol en buitengewoon geïnteresseerd in de militaire geschiedenis. Het raakte me ook hoe zij, actieve militairen, in het leven staan. Hoe zij, ondanks de vele beste stuurlui aan wal, onverstoorbaar (althans zo lijkt het) voor hun keuzes staan. Hoe zij, gestuurd door politici en vaak met veel kritiek, hun werk doen. Vaak kritiek van mensen die géén idee hebben (dit geldt natuurlijk evenzeer voor onze eigen militairen en veteranen).

Ik ben heel erg van het leven en laten leven, maar ik ben ook van het zien van het grote verhaal en de verbanden die er zijn. Ik kan niets met mensen die roepen om het roepen, die zich niet willen verdiepen in achtergronden, die klakkeloos achter de grootste schreeuwer aanlopen. Ik kan niets met mensen die veroordelen, met de ruwe toon die veel mensen inmiddels gebruiken. Met polarisatie, met niet in de spiegel willen kijken, met ikke ikke ikke, met de manier waarop het debat gevoerd wordt.

Uiteraard is niets menselijks mij vreemd, zelf ben ik ook niet altijd even aardig of genuanceerd. Ha, bij lange na niet. Maar c’est le ton qui fait la musique is het niet? En daar mankeert het vaak aan en dat vind ik echt heel erg. Voor iedereen, voor jong en oud en voor de generaties die nog komen. Het kan toch niet zo zijn dat we een boos en nors land worden? Het kan toch niet zo zijn dat we het oké vinden dat we de ander continu de maat nemen zonder naar onze eigen rol te kijken?

Ik realiseer me donders goed dat deze woorden hier zwart op wit staan te staan. Dat ik ze niet kan nuanceren als jij ze leest. Dat jij, door jouw ervaringen, wellicht (heel) anders in het leven staat. Of misschien heb je heel recent iets heel naars meegemaakt waardoor je de balen hebt van alles. En dat snap ik. En dat mag. En nogmaals, ik realiseer me ook donders goed dat ik in deze post misschien wel heel belerend overkom. Geloof me, dat is niet mijn intentie. 

Het is gewoon mijn enorme betrokkenheid bij het onderwerp, met de offers die gebracht zijn en het feit dat ik de laatste tijd veel te vaak gehoord heb dat mensen onze huidige tijd vergelijken met ’40-’45. Dat is de nuance die ik vandaag, op 25 september 2021, wil aanbrengen. 77 Jaar na het overlijden van Newman, Hollis en Huggins. En gelukkig, gelukkig hebben we die vrijheid in Nederland! Dat dat mag, dat dat kan. 

Freedom and peace don’t just happen

Dagboek van de bevrijding van Eindhoven

Eigenlijk ben ik een beetje te laat met deze post, want Eindhoven werd natuurlijk op 18 september 1944 bevrijd (soort van), maar hé, ik heb het zo druk gehad, dat ik het mezelf vergeef.

Laatst luisterde ik de podcast ‘Dagboek van de bevrijding van Eindhoven‘ en dat vond ik een buitengewoon interessante podcast.

De 36-jarige Piet Bouma woont tijdens de bevrijding met zijn vrouw Tine en hun twee dochtertjes Emmy en Irene aan het Franklinplein in Eindhoven. Bouma werkt als natuurkundig onderzoeker bij Philips, maar heeft multiple sclerose. Daardoor is hij aan huis gekluisterd. Met een groot opmerkzaam vermogen houdt hij een dagboek bij over de bevrijding van de stad tijdens de Tweede Wereldoorlog, en over de gevaren die nog steeds op de loer liggen….

Dat ik hem zo interessant vond ligt vooral aan het feit dat er gewoon heel veel ‘dagelijkse dingetjes’ in te beluisteren zijn.

En wat ook heel interessant is, vind ik, is dat je de hele podcast inclusief allerlei foto’s en kaartje hier op je gemak na kunt lezen!

Vierde C-lijst

In mei en oktober 2020 plaatste ik al twee C-lijstjes. Dat deed ik in april 2021 nog een keer en tja, helaas zijn we nog steeds niet van dat vermaledijde virus verlost, dus hier is nummertje 4.

  1. Heb jij je vaccinatie inmiddels gehaald? En zo ja, welk vaccin?
  2. Ben je ziek geweest van de vaccinatie?
  3. Als je je niet hebt laten vaccineren, wat was je overweging om het niet te doen?
  4. Ken je veel mensen die pertinent een vaccinatie weigeren?
  5. En wat heeft dat voor gevolgen tussen jou en die ander(en)?
  6. Mocht je zelf die weigeraar zijn, hoe voelt het dan als je verwijten van anderen krijgt?
  7. Hoe sta je tegenover het feit dat niet gevaccineerden straks waarschijnlijk niet meer welkom zijn bij bepaalde dingen (of nou ja, pas na een negatieve test)?
  8. Vindt je dat testen altijd gratis moeten blijven?
  9. Heb jij je al ‘ns bij een GGD moeten laten testen omdat je klachten had?
  10. Of misschien omdat je werkgever dat van je eiste omdat je bijvoorbeeld bij een besmet iemand in de buurt was geweest?
  11. Heb je al veel zelftesten gedaan?
  12. Ben je afgelopen zomer in het buitenland op vakantie geweest?
  13. Heb je daar veel last gehad van eventuele maatregelen?
  14. En vaak je vaccinatie of negatieve test moeten laten zien?
  15. Zijn er dingen die je straks wilt blijven doen als de maatregelen opgeheven worden?
  16. Denk je dat je zelf corona gehad hebt? Dus niet omdat je een positieve test hebt gehad.
  17. Ken je veel ondernemers of horecazaken die failliet zijn gegaan door de pandemie?
  18. Wat vind je van het feit dat mensen deze crisis vergelijken met de Jodenvervolging of de Tweede Wereldoorlog?
  19. Welke lessen kunnen we trekken uit deze hele pandemie? En dan niet op wereldniveau, maar op kleine schaal?
  20. Wat vond (vind) je echt het aller-, aller-, allerergste aan de afgelopen 1½ jaar?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Howard Ravenscroft Johnson

In 1942 kreeg kolonel Howard Ravenscroft Johnson het bevel over het 501ste Parachute Infanterie Regiment. Het 501ste PIR trainde onder hem in onder andere Taccoa en Fort Benning. In januari 1944 staken de mannen van het regiment over naar Engeland en werden onderdeel van de 101ste Airborne Division. De mannen van Johnson namen deel aan operatie Overlord in Frankrijk waar ze onder andere een Duits regiment vernietigden. Op 17 september 1944 landde het regiment hier in E…. en V….., Operatie Market Garden was begonnen. Johnson was een echte leider: hij bevond zich altijd onder zijn mannen, motiveerde hen, gaf het voorbeeld, was betrokken, kundig, soms hard als het nodig was en wars van opsmuk. Hoewel Operatie Market Garden grotendeels mislukte had het 501st, onder leiding van “Jumpy” Johnson, zijn opdracht volbracht.
Howard Ravenscroft Johnson was ‘Killed in Action’ op 8 oktober 1944 in de buurt van Arnhem. Voordat hij stierf schijnt hij tegen luitenant kolonel Ewell gezegd te hebben ‘Take care of my boys’. ‘Zorg voor mijn jongens’. Johnson liet een vrouw en twee kinderen achter.
Dit is in een notendop het verhaal van een van onze bevrijders.

We staan hier in de K…….. J……..straat, bij het A…….. Monument om 77 jaar vrijheid te herdenken. We staan in de buurt van V…. K……., waar kolonel Howard Johnson gedurende korte tijd in 1944 zijn hoofdkwartier had. K…… was de codenaam van het 501ste regiment van de 101ste Airborne Divisie. We staan, kortom, op een plek waar geschiedenis is geschreven. Zoals er op vele plekken in V…., in M……, in Nederland, in Europa, in de wereld geschiedenis is geschreven.

We staan stil bij 77 jaar vrijheid. Het lijkt heel wat: 77 jaar, maar het is natuurlijk maar heel kort. Wellicht dat dat komt omdat er steeds meer geschiedenis bewaard blijft en omdat deze geschiedenis ook heel gemakkelijk toegankelijk is voor mensen?
De Tweede Wereldoorlog spreekt, hoe gek dat ook klinkt, ook tot de verbeelding. Zouden er over willekeurig welke andere periode in de geschiedenis zoveel boeken, films, websites of wat dan ook zijn? Ik denk het niet.

Kolonel Johnson stierf voor onze vrijheid. Wat zou hij denken als hij nu nog geleefd zou hebben? Natuurlijk is dat geen realistische vraag, maar ik denk daar toch graag over na. Wat zou hij denken? Zou hij begrip hebben voor de wereld zoals deze er nu uit ziet? Zou hij vinden dat we er een potje van maken? Zou hij daar boos of gefrustreerd om zijn? Of zou hij weten dat iedere periode in de tijd zowel nare en akelige dingen als ook goede en positieve ontwikkelingen met zich meebrengt? Ik weet het, het is speculeren natuurlijk wat ik doe. Maar ik denk dat het belangrijk is om regelmatig over dit soort zaken na te denken. Omdat je daardoor alert blijft.

‘Take care of my boys’. Zorg voor mijn jongens. Die woorden zei hij, net voordat hij stierf. En die woorden maken dat ik vind dat wij, heden ten dage, richting hem en al die andere geallieerde soldaten die onze vrijheid met de dood moesten bekopen een verplichting hebben.
Die verplichting bestaat er wat mij betreft op zijn minst uit dat wij heel erg zuinig moeten zijn op die zo zwaar bevochten vrijheid. Een vrijheid die wij vaak voor te vanzelfsprekend nemen. Een vrijheid die momenteel onder zware druk staat.

Wij allen, samen, moeten ervoor zorgen dat hun offers niet voor niets geweest zijn. Dat doen we onder andere door met elkaar in gesprek te blijven, de nuance te blijven zoeken, na te denken, niet vanuit primaire emoties te reageren en elkaar te respecteren ook al denken we anders.

Johnsons zei ‘Take care of my boys’. Wij moeten zeggen: ‘Take care of our freedom’.

Ereveld Loenen

De terugweg van Zeist naar huis bracht ons langs Ereveld Loenen. Als consul van de Oorlogsgravenstichting wilde ik daar graag ‘ns naar toe. Sowieso vind ik dit soort plekken erg interessant en eigenlijk zou ik het niet eens zo’n slecht idee vinden als iedere Nederlander een aantal herdenkingsplekken of musea verplicht zou moeten bezoeken. Opdat wij niet vergeten nietwaar?

Op het Ereveld Loenen wordt eens te meer de waanzin van oorlog duidelijk. Hier zijn bijna 4.000 Nederlandse oorlogsslachtoffers (militairen en burgers) begraven. Zij verloren hun leven tijdens de Tweede Wereldoorlog of tijdens gewelddadige conflicten daarna – zoals in voormalig Nederlands-Indië of tijdens internationale (vredes)missies.

Het is heel bijzonder om hier rond te lopen: geen strakke en rechte lijnen met kruisen of rechtopstaande stenen, maar liggende stenen, her en der verspreid in het bos. Bij sommige stenen is meer informatie te vinden, bij sommige stenen liggen bloemen of steentjes.

In het kerkje op het terrein liggen 42 boeken met daarin de namen van ongeveer 130.000 Nederlandse doden die geen laatste rustplaats hebben. Iedere dag wordt er een bladzijde van één van de boeken omgeslagen zodat de namen op die bladzijde gelezen worden door anderen. Zodat hun namen niet vergeten worden.Ook is er een Herdenkings- en Educatiecentrum waar je kunt luisteren naar de verhalen van zes nabestaanden van oorlogsslachtoffers. Slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog maar ook slachtoffers van recentere (vredes)missies. Indrukwekkend en confronterend. Zeker in deze tijd waarin, in mijn ogen, veel te gemakkelijk parallellen worden getrokken tussen toen en nu.

Mocht een van de Nederlandse oorlogsgraven in mijn gemeente ooit geruimd worden dan is het mijn taak om ervoor te zorgen dat de stoffelijke resten naar Loenen overgebracht worden om daar herbegraven te worden.

Zeister huizen

Ik realiseer me dat ik er me met dit logje vrij gemakkelijk van af maak …

… maar jemig de pemig, wat staan er in Zeist toch veel prachtige …

… megamooie en indrukwekkende huizen!

Tijdens ons verblijf in Zeist wandelde ik bijna 130 kilometer.

Een deel daarvan was samen met Mr. T. over de al genoemde klompenpaden.

Maar omdat ik de laatste maanden veel te vroeg wakker word,

wandel ik ook vrij vaak ‘s ochtends een kort (of langer) rondje.

En het was bepaald geen straf om door Zeist te wandelen en al dat moois te passeren.

Wat ik altijd doe als ik in een andere plaats (verder van huis) ben, is het

bekijken van de etalages van de plaatselijke makelaars.

Er is maar een conclusie mogelijk. Naast het feit dat de huizen prachtig zijn,

is het gros niet te betalen zo duur. Maar hé, kijken kost niets en dat heb ik

dus volop gedaan! Met af en toe stilstaan om een foto te maken.

Ik voelde me trouwens wel een beetje een gluurder af en toe en was blij dat niemand me heeft aangesproken. ;-)