Ereveld Loenen

De terugweg van Zeist naar huis bracht ons langs Ereveld Loenen. Als consul van de Oorlogsgravenstichting wilde ik daar graag ‘ns naar toe. Sowieso vind ik dit soort plekken erg interessant en eigenlijk zou ik het niet eens zo’n slecht idee vinden als iedere Nederlander een aantal herdenkingsplekken of musea verplicht zou moeten bezoeken. Opdat wij niet vergeten nietwaar?

Op het Ereveld Loenen wordt eens te meer de waanzin van oorlog duidelijk. Hier zijn bijna 4.000 Nederlandse oorlogsslachtoffers (militairen en burgers) begraven. Zij verloren hun leven tijdens de Tweede Wereldoorlog of tijdens gewelddadige conflicten daarna – zoals in voormalig Nederlands-Indië of tijdens internationale (vredes)missies.

Het is heel bijzonder om hier rond te lopen: geen strakke en rechte lijnen met kruisen of rechtopstaande stenen, maar liggende stenen, her en der verspreid in het bos. Bij sommige stenen is meer informatie te vinden, bij sommige stenen liggen bloemen of steentjes.

In het kerkje op het terrein liggen 42 boeken met daarin de namen van ongeveer 130.000 Nederlandse doden die geen laatste rustplaats hebben. Iedere dag wordt er een bladzijde van één van de boeken omgeslagen zodat de namen op die bladzijde gelezen worden door anderen. Zodat hun namen niet vergeten worden.Ook is er een Herdenkings- en Educatiecentrum waar je kunt luisteren naar de verhalen van zes nabestaanden van oorlogsslachtoffers. Slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog maar ook slachtoffers van recentere (vredes)missies. Indrukwekkend en confronterend. Zeker in deze tijd waarin, in mijn ogen, veel te gemakkelijk parallellen worden getrokken tussen toen en nu.

Mocht een van de Nederlandse oorlogsgraven in mijn gemeente ooit geruimd worden dan is het mijn taak om ervoor te zorgen dat de stoffelijke resten naar Loenen overgebracht worden om daar herbegraven te worden.

11 gedachten over “Ereveld Loenen

  1. Zoals anderen al schreven, verplichten werkt niet. Ik ga altijd bij mijzelf te rade of het past bij mijn stemming. In Normandie ben ik te ver gegaan met het bezoeken van oorlogskerkhoven. Ik ben er in de vakantie dagenlang depressief van geweest.

  2. Wij hebben net 1150 km door Nederland gefietst en overal kom je herdenkingsmonumenten tegen.Allemaal met een indrukwekkend verhaal. We staan er altijd even bij stil en zijn dankbaar dat wij nu leven in vrijheid.

  3. Omdat ik veel met herdenkingen, kinderen en dergelijke te maken heb denk ik dat verplicht stellen een utopie zou moeten zijn. Je kan mensen niet verplichten zulke musea te bezoeken of zulke kerkhoven. Voor veel mensen in Nederland is de Tweede Wereldoorlog niet hun verleden, of niet zover ze weten. Ze voelen zich er niet mee verbonden dus je bereikt er niets mee. Ik trek paralellen met pesten, met onderdrukking met buitensluiten om die kinderen te vertellen wat WO2 veroorzaakt heeft. En niet WO2 alleen. Ik trek het naar het nu, want er staan elke week berichten in de krant van discriminatie. Die berichten gebruik ik en zulke lessen zouden door mensen die er voor geleerd hebben gegeven moeten worden. En verplicht gesteld.

  4. Mooiste ereveld wat er is. Het stond al jaren op mijn lijstje en een bordje zorgde toen dat ik er terecht kwam. De lijnen, de bomen absoluut een kunstwerk hoe dat is bedacht en aangelegd.
    Je spreekt over paralellen ik ben er ook geen fan van dat hakenkruizen en jodensterren in beeld verschijnen op plaatsen waar ze niet horen, maar mensen buiten te sluiten op welke wijze dan ook is een vorm van discriminatie en dat is gelukkig verboden in onze wet.

  5. 42 boeken… Bizar idee. Ik zou het heel mooi vinden als scholen dit soort plaatsen zouden bezoeken. Als ik met leerlingen over de Tweede Wereldoorlog sprak, merkte ik altijd dat het heel veel indruk maakte en ik denk dat zo’n plek op zo’n moment ook echt op een goede manier veel met hen zou doen.

    • Die illusie heb ik ook niet. Maar er mag volgens mij best wel meer aandacht voor zijn.

  6. Is het je ook opgevallen dat er de laatste jaren veel boeken verschenen zijn die in WW2 spelen. Het oorlogsgeweld, de “slachting” van anders denkenden blijft doorgaan. Ik denk dat er bijna twee generaties nodig zijn om het te Kunnen beschrijven. Mijn opa bv, geboren op het eind van 1890, wilde er nooit over praten.

  7. Bij verplichte bezoeken zouden veel mensen dwars gaan liggen denk ik. Ik ga zelf altijd uit een respect even kijken als ik een oorlogsgravenveld zie. Of soms zijn het maar twee graven. Ik stop ook altijd bij Struikelstenen enzo

    • Dat is misschien ook niet helemaal goed uitgedrukt. Ik zou vooral blij zijn met wat meer aandacht op scholen denk ik. En dat kan op allerlei manieren natuurlijk.

Reacties zijn gesloten.