Iets met morgenstond …

Ja sorry, sorry, weer foto’s van prachtige zonsopkomsten. Tja, dat krijg je ervan als je vaak vroeg gaat wandelen. Vertrekken als het nog donker is en dan langzaam de zon op zien komen.

Dat zal de komende dagen wel weer even minder zijn in verband met de wintertijd die vandaag ingaat.

Dit was eergisteren …



Ik maak foto’s met mijn mobiel en heb nog nooit iets met filters of instellingen gedaan. Merk wel dat de foto’s mooier zijn als ik ze via mijn eigen mobiel kijk. Maar dat lijkt me vrij logisch. Op de tablet en op de desktop zijn de foto’s toch al wat minder indrukwekkend.

En als ik inzoom dan worden de foto’s natuurlijk veel onscherper. Maar hé, het gaat om de kleuren!

De twee foto’s hieronder zijn van begin van de week. Weer heel andere kleuren.

Het is echt heerlijk (en mooi!) zo’n vroege wandeling!

Boodschappen

Het is een klassieker want ik (her)plaatste de foto al drie keer op facebook. In 2013 voor het eerst en twee keer via een ‘herinnering’. En eerlijk gezegd dacht ik dat ik hem hier ook al lang een keer geplaatst had. Niet dus.

Wat is het verhaal achter deze foto? In de tijd dat Ova nog veelvuldig taarten bakte had ze een keer een potje ‘vier rode vruchten’ jam nodig. En wat bracht Mr. T. uiteindelijk mee …

Hoe de doden spreken

Hoera, er is weer een nieuw deel in de reeks over Tony Hill en Carol Jordan. Met ‘Hoe de doden spreken‘ schreef Val McDermid alweer het elfde deel in de serie.

Als er op het landgoed van een oud klooster een lichaam wordt aangetroffen, blijkt al snel dat iemand die grond als zijn persoonlijke begraafplaats heeft gebruikt. Het klooster staat al jaren leeg, en sommige van de lijken zijn vele jaren oud – zou dit het werk kunnen zijn van meerdere, onafhankelijke moordenaars? Het onderzoek levert meer vragen dan antwoorden op. Sinds het desastreuze verloop van hun laatste zaak, moeten Tony Hill en Carol Jordan vanaf de zijkant toekijken. Beiden worstelen ze met hun eigen problemen. Ondertussen wacht iemand die er een gruwelijke modus operandi op na houdt rustig op een kans om toe te slaan…

Dit is, als vanouds, weer een prima thriller. Niet heel hoogstaand, maar toch wel spannend. Af en toe wat onrealistisch, maar dat hoort ook wel bij het genre. En verder is de rode draad waar ik het al vaker over had gewoon echt heel tof!

Ken jij deze boeken? En zo ja, wat vind je ervan?

Thuiszorg

Een heel goede vriendin van mij werkt ook in de thuiszorg en zij heeft grote zorgen wat dat betreft. Regeltjes, administratie, managers die ver van de dagelijkse praktijk af staan, nieuw (vaak jong) personeel dat geen weekenden meer wil draaien, zzp’ers die de krenten uit de pap halen en tegelijkertijd een hoog ziekteverzuim en te weinig mensen.

Het hart van mijn vriendin, momenteel ernstig ziek maar nog steeds aan het werk, bloedt.

En dan lees ik een column als dit en dan word ik daar naar van. Het idee alleen al vind ik stuitend en, hoe graag ik iemand ook huisdieren gun, de bijval die men haar blijkbaar geeft is in mijn ogen gebaseerd op roepen zonder te denken, zonder ook maar een beetje achtergrondkennis.

Overpeinzing

Afgelopen zondag had ik eindelijk de tijd om de ‘Vector of Memory’ die op 17 september jongstleden onthuld is eens goed te gaan bekijken.

Die zondag nam ik ook, al wandelend, de tijd om de herdenkingsreis die ik afgelopen week maakte een plek te geven. Voor zover dat kan.
Ik bezocht onder andere Buchenwald, Plaszów, het getto van Krakau, Auschwitz I, Auschwitz II Birkenau, Theresiënstad en Dresden. Woorden schieten tekort om te beschrijven wat ik allemaal zag, las en hoorde. Hoe is het mogelijk dat mensen op zo’n grote schaal anderen zulke vreselijke dingen aandoen? Ik weet dat de omstandigheden er wellicht naar waren en een zondebok is snel gevonden. Maar toch. Hoe is het mogelijk? Beschaving is flinterdun.

Ook de militaire operaties (van met name geallieerde kant) vind ik erg interessant. Omdat ze voor mij laten zien dat de mens tot het goede in staat is. Ga er maar aan staan: ver van huis vechten voor de bevrijding van landen waar je wellicht nog nooit van gehoord hebt. Voor mensen die je niet kent. Velen brachten het grootste offer. En ja, met de kennis van nu: ook de geallieerden deden lang niet alles volgens het boekje.

Het is oh zo gemakkelijk om vanaf de zijlijn te oordelen. Maar toch, ga er maar aan staan. Militairen staan in de frontlinie terwijl de politiek wikt en beschikt en de burger (ver)oordeelt. Dat was toen en dat is nu nog steeds. Wat past is, in mijn ogen, groot respect voor de mannen en vrouwen die voor dit werk kozen en kiezen.

Het is oh zo gemakkelijk om vanaf de zijlijn een mening te hebben over de huidige situatie. Om coronamaatregelen te vergelijken met gebeurtenissen tijdens WOII. Ik vond het al abject en absurd als mensen dat deden. Maar na deze reis zou ik mensen die hierin volharden graag wat historische achtergrond verschaffen.

Dus zo wandelde ik vandaag, al mijmerend, kilometers op en rond Hell’s Highway en kon ik maar één conclusie trekken: ik ben dankbaar voor de tijd waarin ik nu mag leven. Want ondanks alle dingen die nu niet goed gaan of die veel en veel beter kunnen: wij leven in vrijheid.
Soms voel ik me echter gemangeld door al die meningen, de groeiende ontevredenheid, de polarisatie en het ‘ikke ikke ikke denken’. Het komt wellicht wat raar over, maar het voelt een beetje als mijn plicht om dit bericht te posten. Misschien tegen beter weten in, dat zij dan maar zo. Maar hier niet over schrijven is voor mij geen optie meer.

Theresienstadt

I hereby vow on your memory that we shall remain loyal to the message you have bequeathed to us – the heritage of life.

Chaim Herzog,17 oktober 1991




Robert Bryndza

Robert Bryndza schreef tot nu toe zes boeken met Erika Foster in de hoofdrol. Daarvan las ik een tijd geleden al het eerste deel en in de afgelopen weken las ik de andere vijf boeken.

Deel twee heet ‘De stalker in de nacht‘, dan volgt ‘Donker Water‘. Deel vier heet ‘Laatste adem‘, deel vijf ‘Koud bloed‘ en de serie sluit (hopelijk voorlopig) af met ‘Doods geheim‘.

Het zijn geen hoogstaande thrillers, dat niet. Maar het is vooral heel aangenaam leesvoer en soms is dat gewoon heel erg fijn. Spannende boeken, soms wat onwaarschijnlijk, een mooie rode draad die door de boeken heenloopt. De gecompliceerde Erika die haar leven zo goed mogelijk probeert te leiden. Ja, ik kan toch wel zeggen dat ik deze boeken met heel veel plezier gelezen heb.

Ken jij de boeken van Bryndza? De serie met Erika Foster wellicht, of die met Kate Marshall in de hoofdrol?