Overpeinzing

Afgelopen zondag had ik eindelijk de tijd om de ‘Vector of Memory’ die op 17 september jongstleden onthuld is eens goed te gaan bekijken.

Die zondag nam ik ook, al wandelend, de tijd om de herdenkingsreis die ik afgelopen week maakte een plek te geven. Voor zover dat kan.
Ik bezocht onder andere Buchenwald, Plaszów, het getto van Krakau, Auschwitz I, Auschwitz II Birkenau, Theresiënstad en Dresden. Woorden schieten tekort om te beschrijven wat ik allemaal zag, las en hoorde. Hoe is het mogelijk dat mensen op zo’n grote schaal anderen zulke vreselijke dingen aandoen? Ik weet dat de omstandigheden er wellicht naar waren en een zondebok is snel gevonden. Maar toch. Hoe is het mogelijk? Beschaving is flinterdun.

Ook de militaire operaties (van met name geallieerde kant) vind ik erg interessant. Omdat ze voor mij laten zien dat de mens tot het goede in staat is. Ga er maar aan staan: ver van huis vechten voor de bevrijding van landen waar je wellicht nog nooit van gehoord hebt. Voor mensen die je niet kent. Velen brachten het grootste offer. En ja, met de kennis van nu: ook de geallieerden deden lang niet alles volgens het boekje.

Het is oh zo gemakkelijk om vanaf de zijlijn te oordelen. Maar toch, ga er maar aan staan. Militairen staan in de frontlinie terwijl de politiek wikt en beschikt en de burger (ver)oordeelt. Dat was toen en dat is nu nog steeds. Wat past is, in mijn ogen, groot respect voor de mannen en vrouwen die voor dit werk kozen en kiezen.

Het is oh zo gemakkelijk om vanaf de zijlijn een mening te hebben over de huidige situatie. Om coronamaatregelen te vergelijken met gebeurtenissen tijdens WOII. Ik vond het al abject en absurd als mensen dat deden. Maar na deze reis zou ik mensen die hierin volharden graag wat historische achtergrond verschaffen.

Dus zo wandelde ik vandaag, al mijmerend, kilometers op en rond Hell’s Highway en kon ik maar één conclusie trekken: ik ben dankbaar voor de tijd waarin ik nu mag leven. Want ondanks alle dingen die nu niet goed gaan of die veel en veel beter kunnen: wij leven in vrijheid.
Soms voel ik me echter gemangeld door al die meningen, de groeiende ontevredenheid, de polarisatie en het ‘ikke ikke ikke denken’. Het komt wellicht wat raar over, maar het voelt een beetje als mijn plicht om dit bericht te posten. Misschien tegen beter weten in, dat zij dan maar zo. Maar hier niet over schrijven is voor mij geen optie meer.

12 gedachten over “Overpeinzing

  1. Gisteravond zag ik dhr. Gommers bij Op1 met een, in mijn ogen terechte, oproep om of te vaccineren of weer maatregelen in te voeren. Het IC personeel wil niet weer de oplosssing moeten zijn voor een piek in de besmettingen en dus ziekenhuisopnames, terwijl dit nu mogelijk voorkomen had kunnen worden.
    Ik schrik dan enorm van de ongenuanceerde, van realiteit verstoken en egoïstische reacties op sociaal media en ook van de reacties bij de ‘normale’ media. Terwijl ik eigenlijk zoek naar herkenning bij mede landgenoten.
    De hoeveelheid reacties en ook de hoeveelheid mensen in mijn omgeving die ongenuanceerde meningen hebben vind ik eerlijk gezegd behoorlijk groot. Dat baart mij grote zorgen voor de toekomst.
    Gelukkig lees ik graag blogjes en daar vind ik gelukkig wel herkenning. Zoals bij jouw blog bijvoorbeeld en bij dit blogbericht. Een mooi stuk heb je geschreven! Dat geeft weer een beetje troost, ondanks de zwaarte van het onderwerp.
    Hartelijke groet, Mirjam uit Haarlem

    • Ik denk echt dat heel veel mensen denken zoals jij en ik. Het probleem is dat wij niet gehoord zijn. We zijn immers niet interessant genoeg. En dat is stuitend. Wie is er nu gebaat bij al die ophef, drama, tweespalt? Niemand toch? Dus waarom het zo gedaan wordt?

  2. Het probleem van de huidige maatschappij ik zeg bewust niet generatie want het is van alle leeftijden, vergeet vaak alles om te draaien. Kunnen niet van beide kanten bekijken. Iemand uit mijn dorp kwam tijdens de 2e golf tegen me aan jammeren dat ze zich opgesloten voelde en dat ze nergens heen kon. Ze heeft een hond en een huis 2x zo groot als het jouwe. Ik heb haar het Achterhuis gegeven.
    Overigens vind ik de Duitse gewone soldaat ook helden, veelal jonge gasten net van de middelbare school of iets ouder. Als ze niet opkwamen haalden ze hun moeder of zusje op. En dat is dan het regime waarvoor je in een ander land moet gaan vechten om terug te komen, niet als held, maar om te leren voor welke gruwelijkheden je gevochten had. Dit is waarom ik zo graag mijn kennis over WO2 deel en vergelijkingen trek, omdat het niet alleen concentratiekampen met beulen waren maar ook de gewone mens in een verguisd land. En over die gewone mens ik herken uiteraard de berg bij Eerde mooie plek voor dat ding de ontwerpers zijn dezelfde als het Holocaust Namenmonument in Amsterdam. Is dit van beneden te zien mij zou het nieuwsgierig maken maar het is wel een flinke trippel!

    • Hij is niet vanaf de grond te zien. Die trippel valt best mee hoor als je op de goede plek parkeert (bijvoorbeeld kruising Vlagheide – De Kuilen). Dan is het naar boven en ben je er zo.

  3. Als meer mensen zouden schrijven wat zij voelen, dan voelen andere mensen zich wellicht wat minder eenzaam … want er zijn meer mensen die er zo over denken.

  4. Ja, erg jammer dat de beschaving maar zo flinterdun blijkt te zijn als mensen onder druk komen komen.

  5. Het is ook echt onbegrijpelijk dat de oorlog er nu bijgehaald wordt. De mensen die dat doen hebben werkelijk geen idee hoe goed ze het hebben. Ik vraag me ook af of een deel hiervan niet onder een steen leeft, want kijk naar Afghanistan. Zien zij die beelden dan niet? De Nederlander is verwend…

    Het is begrijpelijk dat je deze reis moet laten bezinken.

  6. Mooi om na de foto’s te hebben gezien nu ook je overpeinzingen te lezen. Ik vind de vergelijkingen die ik nu zie met WOII ook echt vreselijk ongepast. En ik snap je wel, dat je je vrijheid weer extra koestert, na zo’n reis.

Reacties zijn gesloten.