27

Vandaag 27 jaar geleden zoenden Mr. T. en ik voor het eerst. En vanaf dat moment waren we dan ook voor het eggie bij elkaar vonden we: verkering dus!

En ik hoop dat er nog minstens 27 jaar bij mogen komen!

90% (bericht van facebook)

Ik las gisterenochtend in het Brabants Dagblad dat Koning Willem-Alexander namens 90% van de Nederlanders de hulpverleners bedankte die afgelopen weekend vol aan de bak moesten. In datzelfde artikel zegt burgemeester Aboutaleb dat hij wacht op een ‘beschavingsoffensief’.
Volgens mij hebben beiden een punt. Ik spreek regelmatig uit dat de grote, (min of meer) milde massa in ons land nooit (of nou ja zelden) een stem krijgt. Tegelijk denk ik ook wel een beetje: hoezo ‘beschavingsoffensief’ als men zelfs in de Tweede Kamer elkaar op een verschrikkelijke manier de maat neemt, wat verwacht je dan van ons burgers?

Als goed voorbeeld goed doet volgen, dan geldt hetzelfde voor slecht voorbeeld.
Waarmee ik de huidige stand van zaken in ons land helemaal niet goed wil praten uiteraard. Ik vind het verschrikkelijk hoe we op dit moment tegenover elkaar staan: wappies tegenover schapen, gevaccineerd tegenover ongevaccineerd, agressievelingen tegenover zorg- en hulpverleners en ga zo maar door.
En toch, ik mag toch zeker wel aannemen dat iedereen beschikt over gezond verstand, dat iedereen voor zichzelf kan nadenken en voor zichzelf een afweging kan maken van wat goed en fout is, wat gewenst of ongewenst is? Maar wie bepaalt dat dan? Mijn mening kan haaks op die van een ander staan. En dat geeft niets, dat mag ook en maakt de boel juist interessant. Maar er zijn grenzen en die grenzen liggen wat mij betreft bij geweld, bij haat zaaien, bij plunderen en rellen (en ook bij mensen die in CAPS LOCK agressieve of kwetsende reacties op social media achterlaten maar dat geheel terzijde).

Grenzen betekenen ook een bepaalde vorm van fatsoen. Spreek elkaar op een normale manier aan en blijf dat gesprek aangaan, zoek de nuance en wees mild. Daarmee ben je echt geen watje, of een schaap of een … vul dat zelf maar in.
Ik snap echt oprecht niet waarom volwassen mensen rellen. Zijn ze uit op sensatie, de kick? Ik vind het verwerpelijk. Zijn ze, door wat voor reden dan ook, radeloos, wanhopig? Dan kan ik er nog enigszins begrip voor opbrengen al vind ik ook dat lastig. Je mag van volwassen mensen toch wel enige zelfbeheersing verwachten? De schade die ze bij anderen aanrichten is immers groot: zowel emotioneel, fysiek als materieel.
En al die betrokken jongeren dan? Persoonlijk kan ik niet zoveel met opmerkingen over onvolgroeide puberbreinen. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar vormt in mijn optiek geen vrijbrief voor het gedrag dat sommige van hen tentoon spreiden. Waar zijn hun ouders, wat wordt er met deze jongeren wel (of juist niet?) besproken, wat krijgen ze mee vanuit hun omgeving? Zou het dan echt zo zijn dat hun omgeving dit soort gedrag goedkeurt? Dat kan toch niet? Geldt ook hier dat voorbeeld dat doet volgen?

Het is in ieder geval duidelijk dat er dingen moeten veranderen. Dat er meer oog voor elkaar moet zijn. Maar is er op dit moment wel tijd en ruimte voor een structurele verandering? We leven te midden van een enorme crisis, het lijkt me gruwelijk lastig om op dit moment tijd, mensen, geld en ook energie vrij te maken voor welke verandering dan ook. We lopen allemaal wel zo’n beetje op onze tenen nietwaar?

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn veilige woonplaats de gebeurtenissen bekijk, dat ik het in alle opzichten goed heb, dat ik nauwelijks in aanraking kom met mensen die het veel slechter heb dan ik, maar dat wil niet zeggen dat ik daar geen oog voor heb. Ik weet donders goed dat er ook in ons welvarende land grote verschillen zijn, dat er kansenongelijkheid is, discriminatie, dat er een boel dingen mis gaan en beter kunnen. Maar wat ik ook weet is dat er bijna geen land ter wereld is waarin het beter wonen is dan in ons land. Je moet het alleen wel wíllen zien. Regelmatig bekruipt me het gevoel dat, juist omdat we het zo enorm goed hebben in dit land, alles nu zo op z’n kop staat. We zijn zo gewend dat alles maar kan en mag dat we niet in staat zijn om even pas op de plaats te maken, dat we niet bereid zijn om een ander voor te laten gaan, dat we niet bereid zijn om wat in te leveren.

De situatie in ons land (in de wereld zeg maar) houdt me enorm bezig. Hoe kan het toch dat we in deze situatie beland zijn? Met zoveel boze mensen (en nogmaals: boos kun je ook zijn uit onmacht, (terechte?) frustratie of verdriet of wat dan ook maar legitimeert bepaald gedrag nooit), al die meningen, het geweld. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat krantenkoppen vaak hard en ongenuanceerd zijn en dat de inhoud van het artikel meestal haaks op die kop staat (maar ja, leest iedereen het artikel?). Talkshows nodigen gasten uit met uitgesproken meningen en lijken er garen bij te spinnen als er vervolgens gedoe is. Om nog maar te zwijgen over het feit dat er zelden kritische vragen gesteld worden of dat er verzuimd wordt corrigerend op te treden. Hoe kan dat toch? Hoe kan het toch? Wanneer komen die mensen uit die 90% nu eens aan het woord? En dan zijn er nog de social media waarop men zich vaak verre van sociaal gedraagt.

Hebben jullie gemerkt hoe ik wik en weeg in mijn woordkeuze? Hoe ik werk met haakjes en komma’s, hoe ik geschreven woord probeer te nuanceren? En dat ik sommige dingen juist ook weer wat chargeer. Heel eerlijk: ik zou nog vele alinea’s kunnen vullen met allerlei dingen die ik vind, denk, voel, maar goed, daar zit waarschijnlijk niemand op te wachten. En het komt toch steeds weer op hetzelfde neer: het proberen te begrijpen wat er gebeurt.

Ik denk dat ik het belangrijkste ook wel geschreven heb. En dan nóg moet ik een drempel over voordat ik het daadwerkelijk plaats en dat zullen sommige mensen wel en sommige mensen niet van mij begrijpen. Tussen de eerste letter van dit stukje en het uiteindelijk op facebook plaatsen zit wel een uurtje of vijf. Waarom? Het zijn gedachtenkronkels, over dingen die mij bezig houden. Waarom doe je dit nu weer Hetty, denk ik dan bij mezelf? Wie zit er nu te wachten op jouw kijk op de dingen. Dat is toch volstrekt niet interessant? En wat zullen de mensen wel niet denken? Waarom jezelf zo kwetsbaar opstellen? Of zo belerend? En die schrijfsels staan hier vervolgens maar te staan. Met welk doel? Wat wil je bereiken?

Maar goed: soms is ‘zwijgen’ geen optie meer, soms is niets doen geen optie meer. Ik reken mezelf tot die 90% en ik denk dat die 90% zich inderdaad wel wat meer mag laten horen. Dus, bij dezen! Een betere wereld begint immers bij jezelf …

25 Jaar Srebrenica: gevaarlijke namen

Soms moet iets wat je ziet even bezinken: omdat het zoveel indruk maakt.

Afgelopen woensdag namelijk zag ik de pittige maar ook wondermooie en indrukwekkende voorstelling: 25 Jaar Srebrenica: gevaarlijke namen. Hoe kan je naam in hemelsnaam je doodvonnis betekenen? En toch wordt dat de wrede realiteit voor vele Bosnische moslims.

Het bijzondere aan deze voorstelling is dat twee ooggetuigen hun verhaal vertellen. Met veel bewondering keek ik naar Alma Mustafić die zelf het podium betreedt en vertelt over haar vader en 21 andere familieleden die vermoord zijn. De pijn, de wanhoop en de woede spat van het podium.

Diezelfde bewondering had ik voor Dutchbatter Ray Braat: ook hij vertelt open over zijn uitzending naar Srebrenica: over wat hij daar meemaakte, over de onmacht en frustratie en de angst.

Hoe bijzonder is het wel niet dat deze twee mensen elkaar gevonden hebben en dat ze de moed hebben gehad samen dit verhaal te brengen? Over verbinding gesproken!

Mustafić was 14 toen het gebeurde, Braat 19. Zo jong nog en dan dit de rest van je leven met je moeten dragen. Dat ik daar samen met Saar zat maakte de beleving extra intens.

Ik vond het een bijzonder mooi (een raar woord eigenlijk als het om om zoiets verschrikkelijks gaat) toneelstuk. Het is zo stoer dat Alma en Ray zelf op het podium staan en eerlijk en open hun verhaal vertellen. Dit aangevuld met het spel van drie acteurs en heel passende muziek en zang maakt dit een voorstelling die eigenlijk iedereen zou moeten zien. Iedereen! Maar als je wilt gaan, dan moet je snel zijn want de (voorlopig?) laatste voorstelling is al op 9 december.

Ook heel bijzonder: het gesprek met Alma en Ray na afloop. Ik wilde zoveel vragen stellen, maar uiteindelijk stelde ik ze niet. Waarom niet? Uit respect? Vanwege het feit dat hun verhaal zo overweldigend was? Geen idee.

Caliphate & Sophie achter de geraniums

Het is al weer best een tijd geleden dat ik een ‘geluisterd-logje‘ geplaatst heb en dat terwijl ik elke dag minstens een uur naar podcasts luister en oh wat is dat toch leuk. En leerzaam. En interessant. En zoveel meer. Ik geloof niet dat ik heel veel lezers interesseer met mijn logjes over wat ik luisterde want er wordt nauwelijks op gereageerd maar al maak ik maar één ander blij met mijn tips dan is het al prima. (Ik betwijfel op dit moment trouwens überhaupt of ik nog wel lezers interesseer met mijn schrijfsels want het aantal reacties blijft ver achter bij het aantal bezoekers, maar goed, dat is een heel andere ‘discussie’)

Af en toe luister ik Engelstalige podcasts en ‘Caliphate‘ was er daar één van. En dat is inmiddels dus een zeer omstreden podcast omdat de bron die gebruikt is voor een deel van de podcast een leugenaar bleek te zijn. Maar ja, toen stond de podcast al lang on line en had The New York Times zelfs al een prestigieuze prijs gewonnen. En ook al wordt aan het begin van iedere aflevering gemeld dat de podcast (inmiddels) niet meer aan de eisen van The New York Times voldoet vanwege deze fraude, ik ben hem toch gaan luisteren. En pfffft, ik vond het pittig.

Dat al-Kanadi/Chaudhry loog in het verhaal is natuurlijk abject, maar tegelijkertijd zal hetgeen hij vertelde, helaas, echt wel realiteit (geweest) zijn in IS-kringen. De podcast bestaat uit nog meer delen en met name de stukken over de Yezidi’s zijn verschrikkelijk. Hoe is het toch mogelijk dat mensen elkaar dit, en dan ook nog in het kader van geloof, aan kunnen doen?

Enfin: ondanks het voorgaande heb ik deze podcast met veel interesse geluisterd.

 * * *

Sophie achter de geraniums‘ is dan weer van een heel andere orde. Luchtig, grappig en snel, zo kan ik de afleveringen die ik tot nu toe geluister heb wel noemen.

Op de website staat: In Sophie Achter De Geraniums gaat Sophie Milzink op zoek naar oplossingen voor de struggles van haar generatie door in gesprek te gaan met ouderen. Want, dealden onze opa’s en oma’s vroeger niet met dezelfde problemen? En misschien heeft Sophie wel antwoorden op problemen die zij nu hebben. In elke aflevering praat Sophie met een opa of oma over een alledaags issue en wordt de generatiekloof gebruikt om van elkaar te leren. Jong of oud: we hebben allemaal zo ons gezeik!

Echt heel grappig dus. Korte afleveringen waarin Sophie met senioren praat over verschillende dingen. Tot nu toe zijn aan de orde geweest: keuzestress, liefdesverdriet en ghosting, studentenhuizen en geld. De interactie tussen Sophie en de ouderen is leuk en ongeremd. Omdat een aflevering maar kort duurt zijn het heerlijke podcasts om zo even tussendoor te luisteren. Het enige wat ik wat irritant vind is dat elke aflevering begint met een reclame. Ik snap dat Sophie ook haar geld moet verdienen, maar plaats die reclame dan aan het eind (en als dat echt niet kan halverwege).

De Boekhandel van Teheran

Wat een wondermooi boek was ‘De Boekhandel van Teheran‘. Marjan Kamali schreef met dit boek een prachtige ode aan de liefde.

Teheran, 1953. Roya brengt de uren na school graag door in de boekhandel van meneer Fakhri, die vol staat met boeken, pennen, inktpotjes en schrijfpapier. De kasten met literatuur en poëzie oefenen de grootste aantrekkingskracht op haar uit. Wanneer Roya op een dag een andere jonge klant ziet, Bahman, is het liefde op het eerste gezicht.

Roya heeft met Bahman afgesproken op een plein, om samen naar een huwelijksloket te gaan, maar op de bewuste dag wordt er een coup gepleegd die Iran voor altijd zal veranderen. In de chaos komt Bahman niet opdagen. Wekenlang zoekt Roya hem, maar het mag niet baten.

Tot bijna veertig jaar later, wanneer Roya door een speling van het lot eindelijk de kans krijgt om Bahman de vragen te stellen die haar al die tijd achtervolgd hebben.

Echt een prachtig boek vol mooie zinnen. Het gaat over liefde, verlies, standsverschillen, misverstanden, troost en hoop. Daarbij vond ik de informatie rondom de staatsgreep van 1953 natuurlijk weer dermate interessant dat ik er lustig op los googelde om wat meer kennis op te doen. Bizar hoe Westerse landen zich altijd overal mee bemoeien. Maar goed, dat is weer een heel andere ‘discussie’.

Wat het boek betreft kan ik kort en krachtig zijn: aanrader!

Familiekroniek


Nou is Nasrdin Dchar natuurlijk sowieso geen straf om naar te kijken, maar man, man, man wat heb ik genoten van zijn voorstelling: Familiekroniek – Oumi, Dad & Ja.

Wat een prachtig monument zet Dchar neer. Hij staat ongeveer 3½ uur op het podium en tussen de drie voorstellingen door geniet je als toeschouwer van heerlijk Marokkaans eten.

‘Oumi’ gaat over zijn moeder, ‘Dad’ over zijn vader en ‘Ja’ over zijn vrouw.

Hij vertelt op een innemende manier over zijn leven en neemt de toeschouwer mee zijn leven in. Hij vertelt over zijn zoektocht als (in Nederland geboren) zoon van Marokkaanse ouders naar zijn plek in Nederland. Hij vertelt over de nuchterheid van zijn vader, de liefde van zijn moeder, over culturele verschillen en hoe daarmee o te gaan. Hij vertelt over vooroordelen en een verhardende maatschappij. Over je moeten verantwoorden voor dingen die niet op jou van toepassing zijn, maar waar anderen wel van alles van vinden. Dchar vertelt over zijn leven, opende me regelmatig de ogen en zoekt de verbinding.

Echt, als je ook nog maar enigszins de kans hebt: gaan! Je zult er ongetwijfeld net zo door geraakt worden als dat ik dat was.

Namenmonument


Afgelopen zaterdag moest ik voor een bijeenkomst van het Nationaal Comité 4 en 5 Mei in Amsterdam zijn en dat kwam prima uit omdat ik ook graag een keer het in september jongstleden onthulde Nationaal Holocaust Namenmonument wilde bezoeken.
Al weer een hele tijd geleden heb ik zelf ook een naam geadopteerd. Ik adopteerde Dolfina Greef omdat ze geboren is in onze gemeente. Ze woonde niet meer in onze gemeente toen ze opgepakt werd maar ik werd geraakt door haar veel te korte levensverhaal.
Ik was redelijk vroeg in Amsterdam en toen was het nog niet heel druk bij (in) het monument, dat was na de bijeenkomst van het Nationaal Comité wel anders. Toen was het er, gelukkig want dit mag nooit vergeten worden, erg druk.
Uiteraard zocht ik ook even haar naam op. Ze staat er als ‘Annelies’ want dat was haar officiële voornaam.
Van thuis uit had ik drie steentjes meegebracht. Ik legde er een bij Dolfina, een bij Anne(lies) en een op een willekeurig, leeg, plekje.

Ik passeerde ook het monument ‘Joodse Erkentelijkheid‘ wat voor zover ik begreep een behoorlijk omstreden geschiedenis kent. In 1950 onthulde de burgemeester van Amsterdam het met de volgende woorden: ‘want hoewel veel weerstand geboden is, zijn zeer velen te kort geschoten’.
En ook in de buurt stond ‘De dokwerker‘. Leuk om een keer in een buurt rond te dwalen die je eigenlijk zelden ziet. Tenminste: ik was er nog nooit doorheen gebanjerd.
De bijeenkomst van het Nationaal Comité was interessant en het was vooral heel leuk om eindelijk weer ‘ns mensen fysiek te ontmoeten en met elkaar in gesprek te gaan.
De locatie was ook heel bijzonder, bovenin Capital C. Helaas was het somber weer buiten en heb ik geen mooie foto’s kunnen maken dus ik heb er maar één van internet geplukt. Wat een bijzonder mooie locatie!
Al met al was het een fijne dag en omdat het vandaag precies 103 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog ten einde kwam vond ik dit wel een gepast moment om dit logje te plaatsen.