Woordle

51 Dagen geleden heb ik het ontdekt: woordle. Dat is een soort lingo op de computer. Je hebt een versie met 5 letters en een met 6. En het is echt heel erg leuk om te doen.

Als je het woord goed geraden hebt, dan loopt je reeks op. Zodra je het woord niet kunt vinden (zoals hierboven), dan begint je reeks weer bij nul. Tot op heden is mijn langste reeks bij 5 letters dus 19.

Groen betekent op de goede plek en geel dat de letter in het woord zit maar niet op de juiste plek staat. Grijze hokjes betekenen dat de letter niet in het woord zit.

Als ik de fout in ga, dan is het ook meestal bij een woord als hierboven. Twee klinkers: een op de tweede plek en de ‘e’ op de vierde plek. Dan zijn er zoveel mogelijkheden! Vandaar het ‘dopje’ maar dat mocht niet baten helaas.

Hier moest ik ook even zoeken op welke plek de ‘t’ moest. En toen na het vierde woord duidelijk was dat die op de derde plek moest en dat er een j in het woord zat, was de oplossing zo gevonden.

Echt: superleuk om te doen. Ik kan het je van harte aanraden → klikkerdeklik voor 5 letters en klikkerdeklik voor 6 letters. .

Vet & Lazy

Dronk ik vroeger nooit bier, ik heb een soort van liefde ontwikkeld voor speciaal bier. En dat weten de mensen inmiddels. ;-)

Zo kwam het dus dat ik met mijn verjaardag een aantal flesjes met speciaal bier cadeau kreeg. Een daarvan was ‘Sweet Baby Jesus’ van Vet & Lazy. En nou, die was superlekker. De Kapittel van Watou was wat minder vond ik.

Samen met Ova en Mr. T. borrelden we wat en deden we twee potjes boerenbridge. Die ik uiteraard allebei won.

Het was maar goed dat ik van te voren een flinke wandeling had gemaakt. Want al die calorietjes …

En hoe fijn is dat: gewoon wandelen in je korte broek!


Het was een fijne zondag!

Drink jij ooit speciaalbier? En zo ja, wat is je favoriet? En boerenbridge: ken je dat?

Sweet sixteen

Die verjaardag viert mijn blog vandaag. Ik ben verhip gewoon al 16 jaar al aan het bloggen. En verder geldt eigenlijk nog steeds wat ik vorig jaar ook al schrijf: twijfel, twijfel, twijfel. Maar goed, mijn domein is nog betaald tot, volgens mij 2023 (ik neem aan dat ik wel een herinnering krijg als het bijna verloopt), dus tot die tijd ga ik in ieder geval maar door.

En voor wie hier vooral leest en zelden of nooit reageert: ik zou het superleuk vinden om vandaag wel een keer een reactie van je te mogen ontvangen! Je weet wel: ontlurk dus even!

52

Hoera, jarig! Pak ‘n stukje taart en vier met me mee!

Dit jaar gelukkig geen coronaverjaardag. Maar het feestje dat ik vier zal toch een wat meer gepland feestje zijn. Nodigde ik pré-corona mensen uit vanaf pak ‘m beet 14.30 uur en zagen we vervolgens wel tot hoe laat het feestje duurtje, nu doe ik het anders.

Want als een ding me duidelijk is geworden in de afgelopen twee jaar is dat kleine groepjes toch ook wel heel erg leuk zijn. Want dan heb je echt aandacht voor elkaar. ‘s Middags komen daarom mijn ouders en mijn schoonzussen en hun partners lunchen en ‘s avonds komen er een stuk of 14 vrienden (waaronder een paar mensen die ik eigenlijk nooit uitnodigde maar die ik er dit jaar graag bij wilde hebben. En ik heb ook mensen juist niet meer uitgenodigd, want ik dacht ‘dit is hét moment’ om bepaalde tradities te doorbreken 😉 😇).

Twee jaar geleden zouden we mijn 50ste verjaardag groots vieren (in de kroeg, met een dj en dansen en zo) maar dat ging uiteraard niet door. Daarbij stierf vandaag twee jaar en drie dagen geleden mijn schoonvader. Met hem deelde ik jarenlang mijn verjaardag en het zal dus ook altijd een beetje zijn dag blijven. En dat is natuurlijk meer dan prima. Toen het grote feest niet doorging wilden we dat inhalen in januari 2021. Maar ja, dat werd ‘m ook niet. Nu gaan we op 15 oktober 2022 een heel ander soort feest geven. Namelijk dat we 12½ jaar getrouwd zijn! Dus dat grote feest hebben we zeker nog in het verschiet, maar voor nu vier ik mijn verjaardag gewoon redelijk bescheiden.

Wat draag jij bij?

Vandaag twee jaar geleden stierf mijn schoonvader aan corona. Daarmee was hij een van de eerste Nederlanders die overleden aan het virus. Het lijkt alsof er sindsdien geen enkel moment van rust meer is geweest: de wereld draait maar door en door en door en er gebeuren de meest verschrikkelijke dingen. En dat vind ik zorgwekkend en verontrustend.

Dat zorgwekkende zit hem in de dingen waarop ik geen invloed kan uitoefenen. Dat virus dát hebben we (nog steeds) niet in de hand (hoe we ons houden, of hielden, aan de maatregelen wél). De verschrikkelijke oorlog in Oekraïne of welke ellende die mensen elkaar waar dan ook ter wereld aandoen: we hebben het niet in de hand. Hoe we echter reageren hebben we wél in de hand. Of we iets positiefs bijdragen hebben we wél in de hand.
We hebben heel veel niet in de hand. Maar de verontrustende verharding en verdeeldheid in ons land (in willekeurig welk land) die zouden we op de een of andere manier toch in de hand moeten hebben? Daar zouden we toch iets aan moeten kunnen doen?
Hoe kan het toch zo zijn dat mensen geloven in de vreemdste complottheorieën, hoe kan het toch zo zijn dat er mensen zijn die twijfelen aan de vrijheid (van meningsuiting) in Nederland, hoe kan het zo zijn dat … en dat … en dat … Kijk het journaal, kijk op nu.nl, op twitter, facebook of LinkedIn: overal worden meningen als voldongen feiten verkondigd en dulden we geen of nauwelijks tegengeluid.

Ik beschouw mezelf als een redelijk weldenkend mens (en de mensen die mij goed kennen weten dat ik soms ook heel erg boos en onredelijk kan zijn) maar ik merk dat ik op begin te raken. Dat de toestand van de wereld me maar bezig blijft houden en dat ik heel veel niet meer begrijp. Of beter: niet meer wíl begrijpen. De rek is eruit.
Vaak ‘predik’ ik dat je dingen niet hóeft te zeggen of te uiten op social media. Soms is het beter te zwijgen. Maar als dat zwijgen echt niet meer lukt, als je het écht zo gruwelijk oneens bent met een ander, als je zo in je kern geraakt wordt, als je je oprecht zorgen maakt, dan moet je soms wel reageren. Je kunt niet altijd weg blijven kijken. Dus laat ik vandaag maar weer een keer mijn zieleroerselen op jullie los. Want vandaag is immers een bijzondere dag; een dag van terugdenken aan …

Soms moet ik echt op mijn vingers gaan zitten (figuurlijk dan, of was dat nou letterlijk?) om niet te reageren op bepaalde ‘veel reageerders’ op facebook. Mensen die alleen maar in HOOFDLETTERS uiterst gefrustreerd reageren op bijvoorbeeld posts van overheden (tja, ik ben nu eenmaal een ambtenaar en lees die dingen dom genoeg. En het raakt me iedere keer weer). Mensen die het hebben over #coronabedrog (of nog erger #cojonabedrog). Mensen bij wie je het nooit goed doet. Ik zou dan willen reageren met vier woorden: Wat draag jij bij?
Altijd maar commentaar hebben is wel heel gemakkelijk vind ik. Even los van het feit dat ik natuurlijk de persoonlijke situatie van deze mensen niet ken. En uiteraard ook los van het feit dat ik begrijp dat mensen die zelf niet aan een woning komen gefrustreerd zijn als vluchtelingen die woning wél krijgen. Even los van een heleboel persoonlijke omstandigheden van anderen die ik niet ken en die ik echt niet wil bagatelliseren. Maar je kunt ook zwijgen of op een normale manier je frustratie en ongenoegen uiten. Dat is ook veel krachtiger denk ik.

Maar waar is de nuance gebleven bij sommige mensen? En als ze zo boos zijn op de overheid, gaan ze dan wel stemmen? Ik vind het oprecht shockerend dat zoveel mensen niet eens de moeite genomen hebben om te gaan stemmen.
In hoeveel landen zou men niet willen hebben wat wij hebben? Hoe mooi is je land dat je kunt gaan demonstreren voor je vrijheid van meningsuiting? Hoe bizar is het dat zo’n demonstratie vaak uitmondde in rellen en vernielingen. Hoe ziek is het dat er gemanipuleerde filmpjes op social media verschijnen die de politie in een verkeerd daglicht stellen? Hoe mooi is het dat er vele mensen in de zorg kei- en keihard zijn blijven werken en dat er geen onderscheid gemaakt werd tussen gevaccineerd en ongevaccineerd? Hoe bizar is het dat deze mensen vervolgens te maken krijgen met geweld en intimidatie? Zo kan ik nog heel lang doorgaan helaas.

Hoe kan het zo zijn dat iemand zo ver wegraakt van de werkelijkheid dat men denkt dat het oké is om dit soort dingen te doen? Verdient zo iemand steun of moeten we die echt als verloren beschouwen? Wat is het kantelpunt? Wie bepaalt dat? Ik lees nu vele berichten over ‘dat die wappies maar naar Rusland gestuurd moeten worden’ en er worden veel denigrerende uitlatingen over hen gemaakt. Logisch wellicht maar ook triest en zo blijven we maar over elkaar heen duikelen. Tegelijkertijd betrap ik mezelf inmiddels ook regelmatig op dit soort gedachten als een bekende ‘tegen-alles-figuur’ weer eens de meest bizarre beweringen uit. En zo wíl ik niet denken en voelen. Zo wil ik niet zijn.

Vandaag twee jaar geleden stierf mijn schoonvader aan corona. Ik vraag me regelmatig af wat hij gevonden zou hebben van wat er momenteel allemaal speelt in de wereld. Als we dat toch eens zouden kunnen vragen …

Deel 9

Oh, zo’n zin in! Ruim1300 pagina’s Jamie & Claire in het verschiet! Sommige boeken moet je gewoon ‘in het echt’ hebben. Ruim zeven jaar op deel 9 gewacht. Ik ga er heel snel aan beginnen! Ben jij ook fan van de Reizigerreeks?

En wat ook supertof is, is dat op Ziggo seizoen 6 sinds kort te zien is. Op dit moment staan er pas twee afleveringen online en ik geloof dat het in totaal ook maar 8 zijn. Minder dan eerdere seizoenen dus, maar wel langere afleveringen blijkbaar. En ook al doet Sam Heughan het best goed, ik vind nog steeds dat Gerald Butler eigenlijk die rol had moeten hebben.

Zodra alles online staat heb ik een paar fijne avondjes met Ova in het vooruitzicht ♥.

Kijk jij de serie eigenlijk? En zo ja, is Sam Heughan jouw perfecte Jamie of had je liever iemand anders in die rol gezien> En zo ja, wie dan? 

Mooi en pittig

Vandaag hielp ik de hele dag mee met het gereedmaken van een opvanglocatie voor Oekraïense vluchtelingen. En dat was heel erg mooi om te mogen doen, maar ook pittig. En confronterend. Want als je kinderbedjes aan het opmaken bent, dan denk je automatisch aan je eigen kinderen.

in 1844 vestigden de Zusters Franciscanessen zich in mijn woonplaats en gedurende vele jaren hebben zij een ongelooflijk groot en positief stempel op onze gemeente (en ver daarbuiten) gedrukt. Naastenliefde, het goede doen, zorg voor anderen: het zijn dingen die ze hoog in het vaandel hadden en hebben. Inmiddels moeten we constateren dat de orde in onze gemeente aan het uitsterven is en het klooster krijgt een prachtige nieuwe, maatschappelijke bestemming. Het moderne deel wordt gesloopt en maakt plaats voor woningen, maar het prachtige oude gebouw blijft bestaan en er komen op termijn een aantal heel mooie initiatieven in. De sloop van het moderne deel stond op stapel en daarom zouden de zusters eind maart tijdelijk verhuizen naar een ander klooster in de buurt. Hopelijk leven er over een jaar of twee nog zusters zodat ze dan terug kunnen keren en kunnen zien hoe alles geworden is.

Toen de zusters maandag echter hoorden dat de gemeente opvang voor Oekraïense vluchtelingen zocht boden ze meteen het klooster aan voor de opvang van deze mensen. De band met de ontwikkelaars die het pand kochten is zo goed dat ook zij in die wens meegingen. Want het betekent nogal wat voor zo’n bedrijf. Hele planningen veranderen en worden op de lange(re) baan geschoven. De gemeente was heel blij met het aanbod want de zusters laten een prachtige locatie achter: grote gemeenschappelijke ruimtes, een moderne keuken, mooie kamers met allemaal een privébadkamer, prachtige buitenruimte en nog veel meer.

De zusters hebben alles op alles gezet dat ze woensdag al konden verhuizen en daarna is er met man en macht gewerkt om het klooster in gereedheid te brengen voor de opvang. En dan komt er wat los: collega’s die van alles gaan regelen en organiseren, bedrijven die allerlei materialen sponsoren, een rotaryclub die een speeltuin aanlegt in de tuin van de zusters, mensen die spontaan hun hulp aan komen bieden. Zoveel mooie dingen gebeuren er. Het geeft een bijzondere energie en tegelijkertijd is het ook zo triest, zo triest …

Irma Joubert

Irma Joubert schreef, voor zover ik weet, 9 boeken. En op dit moment ben ik bezig in haar 8ste boek. Ik ben dus bijna klaar en dat is potjeverdulleme zo zonde!

Hier en hier schreef ik al over de eerste trilogie die ik van haar las. En op dit moment ben ik bezig aan haar derde trilogie.

Dit logje gaat over de tweede trilogie met daarin de waarlijk prachtige boeken ‘Hildegard‘, ‘Het meisje uit het verscholen dorp‘ en ‘Een thuis in Afrika‘. Drie boeken met de Tweede Wereldoorlog als basis. Alle drie de boeken eindigen in Zuid-Afrika maar beginnen in Europa. Het eerste boek speelt zich af in Duitsland, het tweede in Nederland en het derde in Engeland.

Oh, het zou zo jammer zijn als je deze boeken niet zou gaan lezen! Wat ze zijn prachtig en mooi uitgewerkt en wat passen ze goed bij elkaar. Lezen dus!!! Echt doen!!!