Carentan

Ik was de aflopen dagen op mijn allereerste en heuse zakenreis in het buitenland. Zoals jullie weten ben ik erg bezig met het vieren en herdenken en dat zijn fantastische klussen om te mogen doen. Afgelopen september hadden we gasten uit Frankrijk en de USA. Zoals het dan gaat komt er vaak een tegenuitnodiging. Die kwam inderdaad uit Frankrijk (en ik verwacht ook nog wel een keer uit de USA trouwens) en die uitnodiging die werd rond de viering van 78 jaar D-Day verzilverd.

Het programma werd door de Fransozen in elkaar gezet dus daar was ik niet al te veel (al is het toch nog altijd meer dan je denkt) tijd mee kwijt. Ik was vooral tijd kwijt met het organiseren van de accommodaties, het vervoer en het op een rij zetten van teenentander.

Rondom D-Day is het altijd hartstikke druk in Normandië en dat merkte ik toen ik in oktober vorig jaar alvast wilde reserveren. We konden met ons gezelschap niet op een locatie verblijven. Dus vier van ons sliepen midden in Carentan en twee van ons in een fantastische B&B daar 6 kilometer vandaan. Dat was niet optimaal, maar het was nu eenmaal niet anders.

En wie gingen er dan allemaal mee? De burgemeester en zijn vrouw, drie collega’s met als vakgebied ‘cultuurhistorie en erfgoed’, ‘toerisme’ en ‘storystelling. En ik dus die de volledige reis voorbereid had en ter plekke nog een boel te regelen had. Het begrip ‘Met de Franse slag’ kreeg heel wat betekenis in deze dagen.
Het waren vier geweldige dagen waarin we veel gezien en gedaan hebben. We woonden 4 herdenkingen bij en ik moet zeggen, daar zijn we hier toch wel wat beter in.
Waar de Fransen duidelijk beter in zijn is de massaliteit waarmee herdacht wordt. Nu denk ik dat D-Day ook veel bekender is dan Operatie Market Garden en als je het dan over die laatste operatie hebt, dan heeft onze regio de pech dat de meeste aandacht naar Nijmegen en Arnhem uitgaat. Maar echt: wat een drukte! Dat doen wij alleen in kroonjaren waarvan 2024 het eerstvolgende is.

Er waren nog behoorlijk veel veteranen en nog veel meer militairen die vooral tijdens de herdenkingen een rol hadden. Wat ik echt heel erg mooi vond was dat er naast Franse en Amerikaanse soldaten ook een groep Duitse soldaten was. Ik denk dat dat inmiddels moet kunnen.  Wat heel leuk was, is dat Carentan zo gecharmeerd was van onze parachuutjes dat ze die ook hebben laten maken en op een aantal gedenkwaardige plaatsen neergezet hebben.  We gingen onder andere naar Utah-beach en bezochten musea om inspiratie op te doen. We zagen een boel monumenten en heel veel reenacters. De vlag hieronder is een originele vlag van het 101ste Airborne Division van 1947. 
We hadden een fantastische lunch met veteranen en dat lied van Vera Lynn klopte wat dat betreft precies. Maar dat volgt in het logje met wachtwoord.

We mochten ook een diner met circa 400 gasten bijwonen. Dat was erg bijzonder. De twee tafels in het midden (met de gele tafelkleden) werden bediend (de andere gasten moesten langs het buffet). Het is logisch dat de burgemeester aan die tafel zat, maar wij dus ook. Weliswaar bij de ‘mindere goden’, maar toch. We voelden ons echt heuse VIPS. Wat dan weer wel bijzonder (en vooral ook heel jammer) was, was dat het eten koud opgediend werd. Alles. Dus we aten een koud voorgerecht, een koud hoofdgerecht (zalm en kip op één bord) en koude kaas toe. Ik moet zeggen dat ik alleen tijdens het diner dat ik met mijn drie collega’s nuttigde echt een beetje het idee had van de Franse keuken te genieten. Dat was echt zo lekker! De B&B waar mijn collega en ik sliepen is echt volledig in ‘Airborne-style’. De eigenaar en zijn vrouw zijn helemaal gek van de Tweede Wereldoorlog en dat is in de prachtige B&B op alle mogelijke manieren zichtbaar. Zo mooi! Onze laatste avond was dan ook bij zijn B&B waar we deelnamen aan een geweldige barbecue. Aanwezig waren een drietal veteranen, de burgemeester van het dorp met zijn vrouw, Amerikaanse militairen (staf), reenactors, gasten van de B&B en nog veel meer. Het was een topavond!  Wat ik vooral meeneem is dat de manier van herdenken in Frankrijk totaal niet de onze is. De herdenkingen duren veel te lang en vaak weten mensen niet wat er van ze verwacht wordt. Ook worden de vaak ellelange toespraken eerst in het Frans en dan nog een keer helemaal in het Engels voorgelezen (of omgekeerd) en dat maakt dat het echt veel te lang duurt allemaal.  Want ga er maar aanstaan als militair: anderhalf uur in de houding tijdens een herdenking. Het was wat dat betreft maar goed dat het niet al best weer was (behoorlijk koud en veel regen).  We deden ook een Battelfield Tour en onze gids vertelde ons honderduit over de gebeurtenissen in en om Carentan.  Het uiteindelijke doel van de uitwisseling is om elkaar te versterken in onze manier van herdenken. We delen een gemeenschappelijke bevrijder: de 101ste Airborne Divisie en onze bevrijders van toen verdienen het dat we hun geschiedenis vastleggen.  In het kerkje van Angoville au Plain kun je op de banken de bloedvlekken van de gewonden nog zien. In dit kerkje verzorgden twee Amerikaanse medics zowel Duitse als Amerikaanse gewonden. Een van de medics overleed in 2013 en een deel van zijn as is bij de kerk begraven. Toen wij in de B&B verbleven was zijn zoon daar ook. Dat zijn bijzondere ontmoetingen.  Het was al met al een geweldige ervaring. Ik heb veel gezien, veel inspiratie opgedaan en mijn netwerk is enorm gegroeid. Ik heb ook geleerd wat ik niet wil en dat is misschien nog wel net zo belangrijk.

11 gedachten over “Carentan

  1. Wat een prachtige herdenking en wat heb je dat mooi geschreven.

  2. Wat mooi om te lezen, je uitgebreide verslag. Alsof ik er ook een beetje bij was. En ach, dat de Franse manier (van herdenken) soms de onze niet is, komt niet als een verrassing.

  3. Tja Normandië staat nog op het lijstje ooit. Heerlijk die foto’s zeker 1 en 3. Toevallig weet ik dat er 1 enorm verschil is met het re-anactment in Nederland en Normandië, daar worden ze betaald en er zijn vaak bijzondere extra’s (EHBO diploma halen bijvoorbeeld) en dit alles wordt vastgelegd in een contract de regels zijn er streng. Ik heb je al eerder gewezen dat het op veel locaties gezien wordt als vrijwilligerswerk hier in Nederland. Als voorbeeld, laatst kon ik nergens naar toilet en werd ons nog geen kop koffie aangeboden. Ik laat her hierbij maar je weet dat dit niets met jouw organisaties te maken heeft hè. Maar je hebt een mooi vak dat zondermeer.

  4. Herdenken is mooi en belangrijk maar soms lijkt het zijn doel voorbij te schieten. Bijzonder om mee te maken. Die parachute foto’s vind ik echt heel mooi.

  5. Leuk en heel interessant om zo’n reis/ zakenreis te organiseren en eraan mee te doen. Wij waren voor D- Day ( le jour J) weer thuis , vóór de drukte. PS, ik kan Caen aanbevelen.

  6. Wat mooi, zo’n (zaken)reis! Ik kan me wel voorstellen dat zo’n heel erg lange herdenking too much is soms. Wel mooi dat de Fransen dan zo massaal komen. Ik vind het net als jij heel bijzonder dat er ook een groep Duitse soldaten bij was. Natuurlijk snap ik de gevoeligheid, maar het is ook juist heel waardevol om samen te herdenken.

  7. Toch wel heel bijzonder om zo’n reis te kunnen organiseren en er bij te zijn. Op de middelbare school van mijn kinderen gingen de 3havo/vwo klasse altijd een dag naar Ieper om met eigen ogen te zien wat in de geschiedenis les behandeld was. Ik weet dat al mijn kinderen dit heel indrukwekkend vonden.

Reacties zijn gesloten.