Bevolkingsonderzoek borstkanker

Met Saar gaat het mwah. Ze blijft verschrikkelijke hoofdpijn houden, zoveel zelfs dat we gisteren naar de huisartsenpost gegaan zijn. Afgelopen vrijdag had ik de huisarts gebeld om te vertellen wat er gebeurd was en het vermoeden was dat ze zaterdag toch wel weer een beetje bovenjan zou moeten zijn en als dat niet zou zijn dan moesten we niet aarzelen om de huisartsenpost te bellen. Het leek zaterdagavond de goede kant op te gaan, maar gisteren was het weer helemaal niets: veel hoofdpijn en erg vergeetachtig. En omdat ze vandaag haar eerste schooldag had (waar ze echt, echt, echt heen wil!) en we toch wel heel graag een hersenschudding wilden uitsluiten heb ik gebeld. Ze werd gecheckt en er werden neurologische testjes gedaan, ook was er contact met de neuroloog en ze heeft geen hersenschudding gelukkig. Verder lijkt lichamelijk alles ook goed te zijn, op de hoofdpijn en vergeetachtigheid na. Gelukkig maar, ik denk dat het bij Saar ook wel wat stress wegneemt. Ze is nu eenmaal ook een denker die zich enorm zorgen kan maken. Ik hoop zo dat het snel beter gaat, want de komende dagen zijn natuurlijk belangrijk en een goede start maken gun ik haar zo.

En dan de titel van dit logje, dat slaat dan weer op mij. Op 16 augustus moest ik naar ‘de bus’ voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. De eerste keer en ik ben al dik 52, maar ja ook hier hebben corona en personeelsgebrek de planning danig in de war geschopt.

Op 22 augustus gaat mijn mobiel en zie ik de naam van mijn huisarts verschijnen en dan weet je meteen dat er iets niet helemaal in de haak is. De huisarts gaf aan dat ik een BIRADS 0 scoorde.

En ook al drukte de huisarts me op het hart dat dat nog steeds niets ernstigs hoefde te betekenen ik vond het toch even verdories lastig om optimistisch te blijven. Vooral die eerste dag was ik echt van slag. Ik belde met het ziekenhuis voor een vervolgafspraak en kon op 30 augustus terecht voor een detailmammografie en voor een echo. Als er eerder plek was zou ik gebeld worden.

Gelukkig heb ik het erg druk op het werk dus mijn zinnen werden wel verzet maar het spookte toch steeds door mijn hoofd … wat als …

Alweer zo’n 22 jaar (man ik word oud!) geleden had ik bij het Bevolkingsonderzoek Baarmoederhalskanker ook al een foute uitslag en dat betekende best een boel gedoe. Gelukkig kwam dat goed, maar ik vond het heftig, net zoals ik het nu weer heftig vond.

Lang verhaal kort: het ziekenhuis belde op 24 augustus dat ik de volgende dag al terecht kon en zo zat ik afgelopen donderdag in het ziekenhuis om na de mammografie en de echo te horen dat ALLES GOED IS!!!!

Toen ik de medische molen inging voor de chronische pijn die ik (helaas nog steeds) heb is er begin 2008 een mammografie gemaakt. Oh man, die medische molen heeft gewoon dik 2½ jaar gedraaid realiseer ik me nu als ik dit zo terugzoek. Zonder resultaat ook nog. In het ziekenhuis had men dus de beschikking over een, soort van, nulmeting die ‘de bus’ niet had natuurlijk. Er zit in mijn borst een verkleving van onschuldige kliertjes. Dat zat er al in 2008 en is toen beoordeeld en zag er nu precies hetzelfde uit. Vanaf nu weet ‘de bus’ dus dat mijn borsten er op die manier van binnen uitzien en mag ik over twee of drie jaar gewoon weer mijn memmen daar laten pletten.

Enfin: laten we maar zeggen dat vorige week niet de beste week was in huize Triltaal. Het heeft ons weer even met de neus op de feiten gedrukt … het leven is kwetsbaar.

GHB

Bezorgd, verdrietig en boos (of nee beter woedend) ben ik. En die drie emoties strijden om voorrang. Saar had deze week introductieweek voor haar nieuwe opleiding. Ze had het geweldig naar haar zin en genoot met volle teugen .

Vanmiddag zou ze thuis komen, ongetwijfeld moe en voldaan. Maar we haalden haar vannacht al op. Om 4 uur ging de telefoon (je schrikt je rot!): de organisatie van de introductieweek: Saar was gedrogeerd met GHB en wilde naar huis. Mr. T. en ik sprongen in de auto en reden naar Tilburg waar we een onaanspreekbaar hoopje kind aantroffen. Ze keek wazig uit haar ogen, was een aantal keer gevallen, onderkoeld en zag grauw. En ze is gewoon echt een paar uur volledig kwijt.

Gelukkig is er verder niets gebeurd (en terwijl ik dat type vind ik het absurd om dat te typen, want dit is al erg genoeg, maar je begrijpt vast wat ik bedoel) omdat ze niet echt alleen is geweest. Toen haar medestudenten zagen dat het mis was hebben ze haar meteen goed begeleid en van het centrum van Tilburg naar het kamp begeleid waar de EHBO haar opgevangen heeft en wij dus gebeld werden.

Ik wist niet dat het zo heette maar nieuwe studenten worden in groepjes ingedeeld die dan een papa en en mama krijgen die hen begeleiden. Niets dan lof voor de ‘papa’ van Saar en de EHBO (die op basis van een afvinklijst zonder enige twijfel vaststelden dat het ook echt een GHB-drogering was). Ze hebben heel goed gehandeld en waren echt heel lief voor Saar in die 20 minuten dat wij daar waren.

Toen we thuis kwamen hebben we haar de trap op geholpen, ze was absoluut niet in staat dat te doen en hebben we haar in bed gelegd. Ze was echt volledig van de wereld en apathisch. Wat doet zo’n drugs toch met mensen, en ze was meteen weg. Vandaag heeft ze helemaal niets te missen: enorme hoofdpijn, misselijkheid en een heel slap gevoel. Geestelijk lijkt het best goed te aan gelukkig, maar de tijd zal het leren.

Vandaag heb ik als een soort van dwaas rondgehobbeld in huis. Er kwam niets uit mijn handen. Ik belde Ova om haar te vertellen wat er gebeurd was en zij is hier thuis komen werken. Dat was heel fijn. Temeer omdat Saar en Ova heel close zijn, maar ook omdat ik dan even weg kon.

Hoe gek is het dat je eigenlijk denkt ‘maar niet aan teveel mensen vertellen’, alsof je je ergens voor moet schamen of zo. Saar is verdorie het slachtoffer! Ja ze had wat biertjes op en ja dat mag ze officieel nog niet, maar dan nog! En ja, ze heeft al wel ‘ns een kater gehad en ja, daar ben ik helemaal niet blij mee. Maar groeien we allemaal niet op met af en toe onze neus stoten? Maar we stoten dan onze neus omdat we zelf iets stoms doen, niet omdat ons iets aangedaan wordt. En dat is een heel groot verschil

Ik ben het mijn ouders gaan vertellen, heb de huisarts gebeld, had contact met haar nieuwe school (die belde om te vragen hoe het ging), haar werkgever dat ze misschien morgen nog niet kan werken zodat hij tijdig vervanging kan regelen, navraag gedaan over aangifte doen en waarom wel/niet. En ik dacht maar en ik dacht maar. En dat had Mr. T. ook vertelde hij. Hij deed zijn werk, maar als hij in de auto zat malende gedachtes en gedachtes. Boosheid, verdriet en bezorgdheid.

Ik ben bezorgd omdat ik niet weet wat dit voor impact op haar gaat hebben, gaat ze hier last van krijgen of niet? Ik ben verdrietig omdat ik het zo erg vind voor haar, omdat ze haar onbevangenheid hierdoor verliest, haar vertrouwen in anderen wellicht. En ik ben ook boos, nee woedend, op degene die dit soort dingen meent te moeten doen. Waarom? Waarom? Wat bezielt zo iemand?

 

Leeuwarden

Ik vond Groningen mooi, maar Leeuwarden vond ik toch nog wel een heleboel mooierder. Wat een leuke en bruisende stad. En wat een boel mooie oude panden. En nieuwe dingen ook nog ‘ns. Genoten!Love: een van de elf Friese fonteinen.  Her en der kwamen we de prachtige dichtkunst van Judith Nieken tegen. ♥ Hier was het niet → Dit is een citaat uit De boeken van de onstuimige Zuidenwind van Alfaro Mutis. De hoofdpersoon uit dit boek ziet de tekst op een begraafplaats en is er danig van onder de indruk. Die paar woorden hebben een ontregelende werking. Je kent borden met: Hier was het, en dan komt er een verhaal over wat er ooit op die plek gebeurde. Wauw, wauw en nog ‘ns wauw: wat een prachtig pand die Centraal Apotheek! Pierre Cuypers ontwierp niet alleen de kerk in onze gemeente: dat deed hij dus ook in Leeuwarden.  Bosk: wat een geweldig kunstproject.  We verbleven in de Blokhuispoort waar in het oude cellencomplex een hostel is gevestigd. En er is nog veel meer te zien en te beleven daar in dat prachtige oude pand. Echt een superleuke ervaring! Al met al was het zeer goed toeven in Leeuwarden!

Daar gaat ze

Alweer een hele tijd geleden meldde ik in dit logje dat Ova ook snode plannen had. Die snode plannen realiseerde ze in de afgelopen maanden en vandaag gaat het dan echt gebeuren: Ova gaat samenwonen!

Ova heeft inmiddels al 5½ jaar verkering met Haar Lief en ik vind dat ze een leuke jongeman tegen het lijf is gelopen (en dat geldt andersom natuurlijk ook: Haar Lief mag in zijn handjes klappen met ‘onze’ Ova). Als je die twee samen ziet, dan zie je gewoon dat het goed zit. Ze hebben het leuk samen, maken veel plezier en kunnen ook goed met elkaar praten.

Met sinterklaas vorig jaar waren we bij mijn ouders en toen ging het op een gegeven moment over een huis kopen of huren maar dat dat momenteel bijna niet te doen is. Toen zei ik voor de ouwhoerderij tegen Ova: ‘Dan gaan jullie toch gewoon hier boven wonen’. Mijn ouders slapen al jaren op de begane grond, hebben daar ook een badkamer en komen dus eigenlijk nooit meer boven. Ova keek mij aan en ik zag in dat koppie wat gebeuren, ze keek naar opa en oma en ze zei iets in de trant van ‘oh, dat zou ik wel willen’. (Hoe het precies ging weet ik allemaal niet meer hoor). Enfin: meteen naar boven en kijken of het wat zou zijn. Er is een grote (slaap)kamer, een iets kleinere en een nog kleinere kamer, een badkamer en een overloopkast. Ova en Haar Lief waren meteen enthousiast.

Daarna volgde een ‘nadenktijd’ want zowel wij als mijn ouders (en ook Ova en Haar Lief) vinden het wel belangrijk dat iedereen er ook echt achterstaat. Het is belangrijk dat er duidelijke afspraken zijn en de huurprijs werd vastgesteld. Zo gebruiken Ova en Haar Lief de voordeur om naar binnen te gaan en is hun plekje ook echt kun plekje waar ze (uiteraard binnen redelijke grenzen) kunnen doen en laten wat ze willen. Maar toen was er dan ook die ‘go’. We gaan het gewoon doen.

In de maanden daarna werden er plannen gemaakt over hoe een en ander aan te pakken. Het bed komt in het kleinste kamertje te staan want daar slaap je immers alleen. De grootste slaapkamer heeft een nieuwe vloer gekregen en is ook getext en wordt de woonkamer. Via het werk van Mr. T. is er een mooie bank gekocht, de heel oude kleerkast is blijven staan, er is een tv-meubel van marktplaats, een nieuw salontafeltje en met de Mexicaanse deken die Ova en Haar Lief kochten als aandenken aan hun recente reis naar Mexico ziet die kamer er al heel tof uit.
De iets kleinere slaapkamer is voorzien van een klein keukenblokje. Koken gaan ze doen met twee losse elektrische pitjes en met de airfryer. Er staat een koelkast en haar kast van haar slaapkamer komt daar ook te staan. De (uitschuifbare) eetkamertafel en de vier stoelen komen van marktplaats.

De douchebak van de badkamer was lek dus daar is het een en ander aan gerepareerd en pas vrij recent bleek dat de thermostaatkraan van de badkamer het niet goed doet, dus daar moet nog aan gewerkt worden. Er is een nieuw toilet geplaatst en dat was dat.

Mijn ouders hebben een boel opgeruimd en weggegooid en mijn vader heeft een heleboel klusjes geklaard. Ook hebben ze gepoetst, gordijnen gewassen en de ramen gezeemd. Wat een lieverds zijn het toch! Ik vind het zo fijn dat ze hun huis voor Ova en Haar Lief hebben opengesteld.

Het ligt niet in de lijn der verwachting dat ze er jaren en jaren zullen wonen, maar één of twee jaar verwachten ze toch wel. Ova Haar Lief is in juni afgestudeerd en begint per 1 september bij zijn nieuwe baan en dan hebben ze allebei een mooi inkomen en kan het grote sparen beginnen.

Net zoals het samenwonen en het wennen aan de grote mensenwereld nu kan beginnen. Ik hoop dat ze het er heel heel fijn gaan hebben. En ik pink een traantje weg, want ik vind het wel een dingetje hoor: die lieve Ova nu definitief het huis uit. Wat was het een voorrecht haar bijna 23 jaar te hebben mogen begeleiden naar deze nieuwe fase.
Ik kocht een mooi (kunst)boeket voor hen (helaas heb ik niet een heel mooie foto gemaakt zag ik later) om hen, namens Mr. T., Saar en mezelf een heel, heel, heel fijne toekomst samen te wensen.

Kleine meisjes worden groot, maar dat het zo snel zou gaan, dat hadden ze me van tevoren niet gezegd. Maar het is ze van harte gegund natuurlijk. Ik zal even moeten wennen aan deze nieuwe fase (als we pech hebben vliegt Saar ook snel uit mocht ze op kamers gaan), maar ook dat komt vast wel goed.

Groningen

Na ons bezoek aan Westerbork reden we door naar Groningen waar we tegen 17.00 uur aankwamen. Ons hotel lag een kilometer of zeven buiten de stad, dus de avond brachten we daar door met heerlijk eten en wat geborrel.

De volgende dag gingen we met de fiets naar het centrum waar onze eerste halte het Groninger Museum was. Wat een tof gebouw is dat. En de expositie ‘Kleur’ is echt supergaaf → Er zijn oneindig veel kleurnuances, maar de expositie volgt de kleuren van de regenboog, te beginnen bij geel. Daarna loop je door groen, rood, roze, oranje en blauw. Ook de niet-kleuren, zwart en wit, komen aan bod. De zwart-witte kunst gebruikt de afwezigheid van kleur voor het grootste contrast dat er is.

Je kon een app downloaden waarmee je, bij benadering kon zien, hoe iemand die kleurenblind is: kleuren ervaart. Zie het screen shot hieronder. Echt interessant vond ik.

Prachtige foto van Antoon Corbijn van Miles Davis.

De tijdelijke expositie ‘Bitterzoet Erfgoed’ spreekt erg tot de verbeelding  → Zeven maanden lang organiseren vele samenwerkende partners in Groningen exposities die onderdelen van het slavernijverleden belichten. Uiteenlopende activiteiten waaronder muziek, theater, dans, spoken word en literatuur versterken het verhaal. Tijdens Bitterzoet Erfgoed staan vragen centraal als: Hoe was Groningen betrokken bij slavernij? Welke sporen van het slavernijverleden zie je? Welke effecten zijn tot op de dag van vandaag zichtbaar in de maatschappij? Anda Kerkhoven is een van de vrouwen die hangt in de kamer met belangrijke Groningers. En wat mij betreft zeer terecht.  Als de ophaalbrug omhoog gaat biedt dat een mooi schouwspel. Na het Groninger Museum fietsen we door naar de stad waar we in het Forum een stadswandeling kochten. Maar voordat we daaraan begonnen gingen we eerst even helemaal naar boven. En dat vinden we best stoer van onszelf want we hebben het allebei niet meer op hoogtes.  De wandeling leidde langs een aantal mooie hofjes waarvan de Prinsenhof natuurlijk geweldig was! Het Portaal: ter nagedachtenis aan de weggevoerde Joodse bewoners van de Folkingestraat. Een bronzen deur zonder klink: een deur die niet meer toegankelijk is.  We aten die avond heerlijk in een restaurantje aan de markt en tegen 22.00 uur waren we terug in het hotel.

De volgende dag checkten we na het overvloedige ontbijt (misschien dat ik hier toch ‘ns een keer over ga bloggen: want soms mat het ook wel wat minder vind ik) uit en stapten we op de fiets. Ik had een knooppunten fietstocht en een knooppunten wandeltocht in elkaar geknutseld die ons richting Zuidlaardermeer leidde. De wandelroute voerde ons door de Kropswolderbuitenpolder. Na een dikke 40 kilometer fietsen en 7 kilometer wandelen kwamen we weer bij de auto en reden we richting Leeuwarden.

Westerbork

Mr. T. en ik gingen dit jaar twee keer op vakantie. Of nou ja, vakantie is een wat groot woord. We splitsten onze drie weken op in wat daagjes thuis, vijf dagen weg, een weekje thuis en een weekje weg.

Onze vijf dagen weg (die vielen in de vakantie van Saar in Lloret de Mar en oh oh oh wat heeft zij het fijn gehad) besteedden we aan Groningen en Leeuwarden. En op weg (op 27 juli 2022: op 27 juli 1942 werden er 1010 Joden verplaatst naar Auschwitz) daarheen bezochten we Westerbork.

En wat Westerbork betreft: het maakte opnieuw grote indruk op me en verder laat ik de foto’s voor zichzelf spreken.