Verhuizen

Zou het nu weer allemaal normaal worden? Of nou ja, een beetje meer normaal. Want met daddy weet je het nooit natuurlijk. Ik kan niet zeggen dat ik de laatste jaren fijn vond dus het wordt vast beter nu. Gek eigenlijk, vier jaar geleden vond ik het toch best stoer, dat grote huis, de aandacht. Maar dat is snel veranderd. Ik vond het er verschrikkelijk, ik vond de eenzaamheid verschrikkelijk, de gouden kooi, maar ook hoe hij deed.

Het is wel lastig hoor, ik houd van die ouwe, hij is tenslotte mijn vader. Maar vaak voelde ik me de volwassene terwijl hij zich als een soort ontevreden en dreinerig kind gedroeg: en hé, ik ben veertien. Zo moet het toch niet zijn? De eerste twee jaar had ik het nog niet zo in de gaten, maar langzamerhand vond ik het gênant worden en schaamde me ik best vaak. Mummy zegt dat kinderen zich altijd voor hun ouders schamen, maar zou iemand zich zo erg schamen als ik?

Het is ook zo verrekte lastig als niets privé blijft: alles wat hij deed, of juist niet deed, kwam op straat te liggen. Iedereen had een oordeel en vaak wakkerde hij het nog aan ook. Snappen de mensen dan niet hoe dat op mij overkomt? Of op mummy en de rest? Dat het zeer doet?

Mummy zei af en toe wel dat de andere kinderen het beter konden handelen, ze zijn tenslotte al volwassen, maar het is toch gewoon klote als ze zo over je pa praten? Ik ben blij dat ik de laatste tijd bij opa en oma mocht wonen, dat was heerlijk. Maar nu moet ik mee naar Mar-a-Lago en ik weet niet of ik dat fijn vind. Ik denk dat mummy binnenkort de scheiding aanvraagt. Dan ga ik met haar mee.


Op 26 april 2019 plaatste Willem de laatste opdracht voor de WE-300. Voor mensen die niet weten wat WE-300 betekent: schrijf in exact 300 woorden een verhaaltje over het opgegeven onderwerp. De laatste WE-300 had als onderwerp: ‘Aanslag‘.

Lange tijd deed ik mee met de WE-300 maar op een gegeven moment kwam de klad er wat in. Maar vandaag vond ik toch ergens in een hoekje wat inspiratie.

Ik moet trouwens regelmatig aan Willem denken: hoe zou het toch met hem zijn …

Niet constructief

Ik ben het niet altijd met hem eens (vaak wel), maar dit keer slaat hij de spijker toch weer op z’n kop. Maar ik vraag me ook af: balanceren deze mensen echt op de rand van het ravijn of zijn ze doorgeschoten in hun eigen ikke, ikke, ikke?

Het is niet slim om commentaren op facebook te lezen en toch doe ik het regelmatig. (Noem het een soort zelfkastijding.) Daar komen de virusontkenners op mij toch vooral over als echte wappies die anderen schapen noemen die klakkeloos alles geloven wat de babybloeddrinkende elite hen aanpraat. Wappies is trouwens geen goed woord: eerlijk ik vindt dit soort mensen gevaarlijk. Wappies zijn voor mij bijvoorbeeld toch meer de Feyenoordsupporters die we afgelopen zondag bezig zagen. Zijn jullie nou echt zo stom?

Heus, ik denk echt niet dat alles goed gaat in de coronaaanpak en ik verbaas me ook regelmatig maar wat ik wel heel zeker weet is dat een soort van eendracht tussen ons allemaal heel erg constructief zou zijn. Het is een crisis die ons allemaal overkomt, er zijn geen draaiboeken voor en iedereen (nou ja, bijna iedereen) doet z’n stinkende best.

Het is zo gemakkelijk om commentaar te leveren. Een opmerking als ‘waarom zijn de ziekenhuizen nu niet voorbereid?’ is zo snel gemaakt. Misschien deels terecht. Maar wat heb je aan meer bedden als deskundig personeel ontbreekt? En ook hiervan weet ik het fijne niet maar ik heb een paar vriendinnen die in de zorg werken, die sinds maart hun benen onder de kont uitlopen (ja, ze werken onder andere in dat ene ziekenhuis in U waar de eerste golf genadeloos hard toesloeg) en die zeggen: als het gekund had dan was het gerealiseerd.

Terwijl ik dit zo allemaal neertyp weet ik heus wel dat het zinloos is te hopen op een constructieve houding van de hele wereldbevolking. Tornen aan vrijheid van meningsuiting is natuurlijk helemaal ongewenst, maar hopen op wat gezond verstand, een positief kritische houding als je ergens (een beetje) verstand van hebt en zwijgen (ook op toetsenborden) wanneer je dat niet hebt mag toch zeker wel? #doeslief

Cliffrock Castle & De wintertuin

Een van de podcastseries van ‘Blauw Bloed‘ ging over het verhaal van Josephine Rombouts die met haar gezin in Schotland terecht komt en daar als housekeeper van een kasteel aan de slag gaat. Ha dacht ik, dat boek wil ik wel ‘ns lezen! Waar gaat ‘Cliffrock Castle‘ over?

Als de Nederlandse Josephine Rombouts met haar gezin aan de Schotse westkust gaat wonen, grijpt ze de kans om housekeeper op het plaatselijke kasteel te worden met beide handen aan. Zonder enige kennis van huishouding of de Britse elite probeert ze zich staande te houden in haar nieuwe omgeving, waar ze te maken krijgt met Engelse landeigenaren, Franse koks, Schotse onafhankelijkheid, dakdekkers, spoken, etiquette en tradities. Met humor en scherpe observaties beschrijft Rombouts een microcultuur waarvan het bijna onvoorstelbaar is dat die tegenwoordig nog bestaat. Tafeldekken met een meetlat, de strenge regels voor het dragen van tweed – ze verbaast zich vaak, maar leert snel. De verlaten, ruige natuur van Schotland vormt het fraaie decor van haar belevenissen.

Echt een superleuk boek om te lezen. Rombouts schrijft inderdaad met humor over de gebeurtenissen op het kasteel en dat doet ze aanstekelijk en op een heerlijk nuchtere manier. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ga binnenkort maar ‘ns aan deel 2 beginnen waarin Rombouts schrijft over hoe het haar vergaat na haar promotie tot PA van the lady.

En dan ‘De wintertuin‘ van Kristel Hannah. En dat lieve lezers is een absoluut fantastische roman. Van haar las ik al meer prachtige boeken en ook over dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEES HET!!!

De zussen Meredith en Nina zijn erg verschillend van aard. De een bleef thuis om haar kinderen op te voeden en het familiebedrijf te runnen, de ander volgde haar droom om fotojournalist te worden en reisde de hele wereld over. Wanneer hun vader ziek wordt beseffen ze dat ze hun krachten moeten bundelen. Hun afkeurende moeder Anya is zelfs nu niet in staat troost te bieden. Op zijn sterfbed vraagt hun vader Meredith en Nina nog één keer te luisteren naar het Russische sprookje dat hun moeder altijd vertelde, maar waarvan ze nooit het einde hebben gehoord. Zo komt eindelijk Anya’s tragische verleden in het door oorlog verscheurde Leningrad aan het licht. En haar dochters luisteren, helemaal tot het einde…

Tante Jos en nog veel meer interessants

De meeste podcasts die ik luister vind ik superinteressant en ik heb er inmiddels een heleboel geluisterd! Tja dat krijg je met al dat gewandel.

Met mezelf heb ik daarom afgesproken dat ik alleen de echt, echt, echt supertofste, interessantste, mooiste, bijzonderste podcasts in een apart logje gooi en de rest maar in verzamelblogjes plaatst. Want ik wil ze natuurlijk wel bijhouden en gemakkelijk terug kunnen vinden.

Sinds september luisterde ik dus ook onderstaande podcasts. En met sterren geef ik aan wat ik er van vond.

❆ = niet aan beginnen

❆❆ = gewoon een fijn en/of interessant tijdverdrijf

❆❆❆ = geweldig geweldig maar net niet geweldig genoeg voor een apart blogje.

  • Tante Jos → een podcast over een verzetsheldin → ❆❆❆
  • De Hilte 11 → ook een serie over WO II, ik heb de tweede reeks nog niet geluisterd → ❆❆
  • Duke → eigenlijk een heel spannende serie, maar aflevering zes eindigde op een manier zodat ik dacht dat er nog minstens een zevende aflevering zou volgen die dus maar niet kwam en kwam en later kwam ik erachter dat aflevering zes dus de laatste aflevering was en dat vond ik suf/stom  → ❆
  • Nooit meer slapen met als gast Joël Boekaert → ik vind dat een interessante man en de podcast met hem was tof → ❆❆
  • Een jongen in de oorlog → Koos Postema vertelt over zijn jeugd in Rotterdam tijdens WO II → ❆❆
  • God’s president → ik vroeg (en vraag!) me steeds af waarom Trump zoveel aanhangers heeft, dat wordt in deze podcast redelijk goed uitgelegd → ❆❆
  • Coke-vissers → een serie over vissers in Urk die het rechte pad verlaten. Deze serie heb ik niet afgeluisterd → ❆
  • De bewaker van Het Petgat, als onderdeel van de serie ‘verstilde verhalen‘ → ik denk dat ik op dat moment teveel WOII-gerelateerde verhalen heb geluisterd dus ik heb deze aflevering niet eens afgeluisterd en ben daarom verder ook niet aan de rest van de serie begonnen → ❆ / ❆❆
  • Toen was ik 12 → een vierdelige serie met gebeurtenissen uit onze recente geschiedenis (vuurwerkramp Enschede, laatste concert Doe Maar, Bijlerramp, gijzeling in Bovensmilde) → ❆❆
  • Jan & Christina → een fotograaf verdiept zich in het waarom van de veroordeling van een Amerikaanse vrouw → ❆❆❆
  • Toendra → allemaal korte verhalen met allerlei verschillende ‘normale’ mensen in de hoofdrol, de ene aflevering is leuker dan de andere, maar het is prima luistervoer → ❆❆
  • Ronnie. Op zoek naar een utopie → Ruben en Marijke krijgen een kind, maar op wat voor wereld komt ‘Ronnie’ terecht? → ❆❆
  • De kasteelmoord → over de moord op de Belgische kasteelheer Stijn Saelens → ❆❆
  • Oorlog in je lichaam → de vrouw van Hans Jaap heeft kanker, samen maken ze daar een podcast over → ❆❆
  • Opvliegers → de titel doet het al vermoeden: een serie over de overgang maar wat mij betreft te ‘feministisch’ ingezet. Ik ben er dan ook mee gestopt na een paar afleveringen → ❆
  • Miss Podcast → Mischa Blok heeft al vele afleveringen gemaakt, ik luisterde er een aantal van met gasten die ik interessant vind → ❆❆
  • De kofferbakmoord → over de onopgeloste moord op Ralf Meinema → ❆
  • Staatsgeheim → fictie (toch?) over een podcastexperiment → ❆❆❆
  • Adolf → bespiegelingen en discussies over het leven van Hitler, af en toe een aflevering is voldoende (ik heb deze serie dus nog niet af en weet niet of dat er van gaat komen) → ❆❆
  • Kwaad bloed → een serie over waargebeurde moorden, de ene aflevering is interessanter dan de andere → ❆ / ❆❆
  • Met afvallen en opstaan → Aäron Loupatty vertelt over hoe hij van morbide obesitas afkomt in coronatijd → ❆❆
  • Phasmophobia → een liefdesdrama met spookachtige randjes → ❆❆❆
  • Blauw Bloed → het televisieprogramma in podcastvorm met wel per aflevering een gast, voor iemand met mijn werk gewoon hartstikke interessant → ❆❆

Zo, dat waren ze voor nu even. Op dit moment luister ik een podcast over Leopold II en die is echt super interessant, maar wat een ontzettend misselijkmakende man was dat.

 

Choose your battles

We voeren hier in huis de laatste tijd steeds weer dezelfde discussie en ik word er verdrietig en moedeloos van. Tegelijk ben ik heel blij met, en trots op, de eerlijkheid van Saar.

Saar heeft sinds begin dit schooljaar een hartstikke mooi en fijn clubje vriendinnen om zich heen waarbij ze zich heel goed voelt en daar ben ik erg blij mee. Het groepje bestaat uit zo’n 10 meisjes. En tja, dat is in tijden van corona en lockdowns een probleem.

Toen de scholen nog open waren gold dat minder dan nu want de meiden zagen elkaar op school en we hoeven er niet omheen te draaien, die pubers gaan op school echt niet op 1,5 meter van elkaar zitten. En dat doen ze thuis ook niet als ze met elkaar afspreken. Daar kan ik van alles van vinden en dat vind ik uiteraard ook. Maar ik verbaas me inmiddels al lang niet meer over alle foto’s en selfies op social media waarop jongeren én volwassenen absoluut geen afstand van elkaar houden. Choose your battles …

Voor de lockdown die half december ingegaan is waren we redelijk flexibel met onderling afspreken. Want, zo redeneerden we, als ze elkaar op school al continu zien, waarom zou dat thuis dan niet kunnen binnen redelijke grenzen? Dus afspreken met een groepje van bijvoorbeeld 6 of 7 meiden vonden Mr. T. en ik toen prima. Afstand houden van opa en oma vinden we eigenlijk veel belangrijker en dat gaat over het algemeen erg goed. Het sociale leven van Mr. T. en mij ligt finaal op z’n gat: we zien nauwelijks mensen, heel af en toe spreken we af met bevriende stelletjes dus aan die kant houden we de boel zo veilig mogelijk (voor zover je er zelf ook maar enige invloed op uit kunt oefenen). Maar goed daar wil ik het niet over hebben in dit logje.

Ik wil het hebben over hoe lastig het is om Saar steeds maar weer teleur te moeten stellen in verband met met wie (en vooral met hoeveel) ze af mag spreken. Van die 10 meisjes kennen we maar een stel ouders, van de rest niet. We hebben ook geen telefoonnummers en hoewel ik daar al tig keer om gevraagd heb het schijnt zo niet chil te zijn om die aan je vriendinnen te vragen zodat ik hierover met hun ouders van gedachten kan wisselen. Tegelijk heb ik al gezegd dat, tegen de tijd dat de inmiddels geplande vakantie richting Appelhof, verder georganiseerd moet worden ik die nummers wíl hebben om afspraken te maken over onder andere halen en brengen en dergelijke. En nu kun je wel zeggen: wat een sufferd dat je die telefoonnummers niet hebt, maar zo schijnt het toch niet (meer) te werken. Choose your battles …

Ik heb nu dus geen enkel idee hoe de andere ouders denken over de regels rondom de lockdown, ik heb geen idee of de vriendinnen van Saar bepaalde dingen hierover ook met hun ouders bespreken en of ze vervolgens onderling ook eerlijk zijn over wat hun ouders wel en niet goed vinden.

De discussie van gisteren ging over aanstaande vrijdag. Dan zou de hele groep ‘s avonds af willen spreken. Dat hebben ze sinds de lockdown heel braaf niet gedaan (zo vierden ze oudjaar netjes in twee groepjes van 5 al waren de plannen eerst uiteraard anders. En ja ik wéét het, 5 is ook niet zoals het hoort, maar zonder klachten en in de wetenschap dat ze daarna weer een week thuis zitten en zo goed als niemand zien …).

Waarom dan aanstaande vrijdag met 10? Omdat het om havo4-leerlingen gaat die deze week toetsweek hebben die onderdeel is van het eindexamen, die dus de hele week naar school gaan en ‘dan zien we elkaar toch iedere dag, mama …’. Tja, eigenlijk geen speld tussen te krijgen, maar daar komen Mr. T. en ik weer aan met onze bezwaren en opmerkingen: teveel mensen, niet volgens de regels, wat vinden de andere ouders, wij vinden dit geen goed plan … Op mijn vraag of ik de moeder die we wel kennen mag bellen reageert ze afwijzend want dat wil ze gewoon niet. Ik snap dat vervolgens weer niet want wat kan daar nou op tegen zijn? Ova geeft dan weer aan dat ze heel goed begrijpt dat Saar dat niet wil. En zo draaien we opnieuw in kringetjes rond. Pfffft …

Ik zeg tegen Saar dat ik heel blij ben dat ze weer zo eerlijk is en dat ik het echt lastig vind om haar steeds opnieuw te moeten teleurstellen en ze begrijpt het ook best, maar als je haar snoetje ziet … Saar is een open boek en ik kan haar gezicht lezen, ze is verdrietig en ook wel boos want ‘andere ouders doen niet zo moeilijk …’.

Als ik dan zeg dat ze dat niet kan weten en dat het waarschijnlijk ook niet zo is dat haar vriendinnen altijd alles wat er thuis besproken wordt zullen delen en dat ze het misschien niet eens gevraagd hebben is dat ook weer stom. Kortom: alles is stom en die k-corona en en en … choose your battles.

Een beloofd land

Onderstaand logje over het boek van Obama schreef ik al een tijdje geleden, voor de verschrikkelijke gebeurtenissen in Washington. Wat een bizarre en surrealistische gebeurtenis. Verschrikkelijk gewoon!

Obama liet al vrij snel een verklaring uitgaan en oh, wat is het toch jammer dat hij weg is!

In wat voor wereld leven we inmiddels toch? Dat mensen zo ongelooflijk opgefokt kunnen worden of raken … Beangstigend.

Maar goed, dat geheel terzijde: hieronder mijn mening over het boek van Obama.


In december 2018 las ik ‘Becoming‘ van Michelle Obama en dat vond ik best een heel boeiend boek. Dus het langverwachte (eerste) boek van Barack Obama wilde ik ook graag lezen. De Obama’s zijn twee boeiende mensen vind ik die, voor zover ik dat kan beoordelen, het hart op de juiste plek hebben zitten. Ook de podcast van Michelle Obama heb ik met veel interesse geluisterd.

Wat staat er op bol te lezen over ‘Een beloofd land‘? En wat vond ik daar dan van?

In dit boeiende, langverwachte eerste deel van zijn presidentiële memoires vertelt Barack Obama het verhaal van zijn onwaarschijnlijke odyssee van een jongeman die op zoek is naar zijn identiteit tot de leider van de vrije wereld, waarin hij in buitengewoon persoonlijke bewoordingen schrijft over de jaren waarin hij politiek werd gevormd en over de bepalende momenten in de eerste termijn van zijn historische presidentschap – een roerige periode vol dramatische veranderingen.

Obama neemt de lezer aan de hand op een fascinerende reis, die voert van zijn eerste politieke aspiraties en de cruciale overwinning in de voorverkiezingen van Iowa – waarin de kracht van grassroots activisme aan het licht kwam – tot de revolutionaire avond van 4 november 2008, toen hij tot 44ste president van de Verenigde Staten werd gekozen en daarmee de eerste Afro-Amerikaan werd die het hoogste ambt in het land zou bekleden.

In zijn bespiegelingen over het presidentschap toont hij op een bijzondere en scherpzinnige wijze welke mogelijkheden en beperkingen presidentiële macht met zich meebrengt, en daarnaast biedt hij ons een uniek inzicht in de dynamiek van de Amerikaanse partijpolitiek en de internationale diplomatie. Obama neemt de lezer mee tot in de Oval Office en de Situation Room van het Witte Huis, maar ook naar steden als Moskou, Caïro en Peking. We zijn getuige van zijn overwegingen als hij zijn kabinet samenstelt, worstelt met een mondiale financiële crisis, Vladimir Poetin inschat, schijnbaar onoverbrugbare conflicten beteugelt om zijn Wet op de gezondheidszorg te verwezenlijken, botst met zijn generaals over de te volgen strategie in Afghanistan, hervormingen op Wall Street doorvoert, doortastend optreedt na de ramp met de Deepwater Horizon en opdracht geeft tot Operatie Neptune’s Spear, die leidt tot de dood van Osama bin Laden.

Een beloofd land is een bijzonder intiem en persoonlijk boek – het verhaal over een man die historische beslissingen neemt, over het rotsvaste geloof van de opbouwwerker die op de proef wordt gesteld op het wereldpodium. Obama is openhartig over de moeilijkheden die hij ondervond toen hij als zwarte Amerikaan president wilde worden, waarbij hij de verwachtingen verpersoonlijkte van een generatie die werd geïnspireerd door de boodschap van hoop en verandering en de morele problemen trotseerde die besluitvorming op het hoogste niveau met zich meebrengt. Obama is openhartig over de krachten die hem in eigen land en elders tegenwerkten, eerlijk over de invloed die het verblijf in het Witte Huis had op zijn vrouw en kinderen. Daarnaast is hij niet bang zijn onzekerheden en teleurstellingen te tonen. Toch wijkt hij nooit af van zijn overtuiging dat binnen het geweldige, zich voortdurend ontwikkelende Amerikaanse experiment vooruitgang altijd mogelijk is.

Dit fraai geschreven en krachtige boek getuigt van Barack Obama’s inzicht dat democratie geen geschenk van boven is, maar iets dat is gestoeld op inlevingsvermogen en wederzijds begrip, iets waaraan we samen voortbouwen, elke dag weer.

Wat vond ik nu van dit lijvige boek (864 bladzijdes maar liefst)? Nou, ik vond dat Michelle een, wat mij betreft, interessanter en persoonlijker boek geschreven heeft. Zij geeft echt veel meer een kijkje ín haar gedachtes. Dat doet Barack ook wel maar meer in een verhouding van 5 tegen 95% terwijl dat bij Michelle veel meer was. Obama schrijft wel over zijn dromen, ideeën, twijfels en dergelijke en hij geeft het ook ruiterlijk toe als hij fouten maakt of dingen verkeerd inschat, maar dat persoonlijke blijft allemaal vrij beperkt.

En juist die persoonlijke inkijkjes had ik graag gelezen. Tot en met bladzijde 300 ongeveer heb ik dapper door geploeterd, maar daarna heb ik de rest van het boek grotendeels scannend gelezen. Waarom ik dat deed? Omdat Obama tot in detail heel veel politieke kwesties beschrijft en ik dat eerlijk gezegd niet echt heel interessant vind. De financiële crisis, Obamacare of welk politiek plan dan ook wordt uitgebreid toegelicht. Mooi daaraan vond ik de gedachtes van Obama, maar al dat inhoudelijke vond ik echt veel te zware en te ingewikkelde kost.

Wat ik me tijdens het lezen ook meer en meer realiseerde was dat ik de USA toch echt maar een heel raar land vind. Is het hier al vaak hommeles met politici, het twee partijenstelsel daar is echt verschrikkelijk. Als ik een Amerikaanse politicus was (of ik nu Democraat of Republikein was) dan zou ik me echt verschrikkelijk gaan zitten schamen want hoe Obama de gang van zaken in politieke kwesties of instellingen beschrijft is niet mals. Wat nou landsbelang? Niet belangrijk: eigen partij (of ikke, ikke, ikke) eerst! Ik vind het bizar. Ik had regelmatig met Obama te doen die voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen niet zo in elkaar zit. Net zoals ik het bizar vind zoals daar de (voor)verkiezingen georganiseerd worden, hoe het dan zit met sponsoring en ook dat je je als Amerikaan eerst moet registreren als kiezer voordat je überhaupt je stem kunt uitbrengen. Als ik een Amerikaans burger zou zijn, dan zou ik eisen dat er samengewerkt werd, maar ja…

Al met al ben ik blij dat de Sint het boek heeft gebracht, ik heb er ook best het een en ander van opgestoken en ook de foto’s zijn leuk om te zien. Maar of ik deel twee te zijner tijd ook ga kopen, dat waag ik op dit moment te betwijfelen. Wat wel blijft bestaan is mijn grote bewondering voor deze heel bijzondere president.

Vaccinatie

Vanaf morgen gaat het dan eindelijk gebeuren: de eerste vaccinaties gaan gezet worden en de landelijke aftrap is, ook dat nog, in mijn woonplaats. In oktober plaatste ik een tweede c-lijst met daarin de vraag ‘als het vaccin er is, laat je je dan inenten?’ en de reacties waren toen best verdeeld.

Ik zie dat ik zelf aangeef dat ik dat wel ga doen, maar dat ik het ook best spannend vind maar dat ik vertrouw op de experts. Want zonder dat vertrouwen kan ik niet, al wil dat niet zeggen dat ik niet (gezond?) kritisch ben. Toen Ova de oproep kreeg voor de HPV-vaccinatie vond ik dat bijvoorbeeld best lastig. Temeer ook omdat daarvan gezegd werd dat het ‘maar’ 70% bescherming bood. Maar goed, dat terzijde.

Onderstaand berichtje kwam ik tegen op LinkedIn en geen idee wat jij ervan vindt, maar ik vind er veel waarheid inzitten. Misschien is de steller wat kort door de bocht en ik weet ook niet hoe wetenschappelijk onderbouwd alles wat hij schrijft is, maar het legt wel een vinger op de zere plek.

En jij, ben je er inmiddels uit? Laat je je inenten? Heb je een beroep waardoor je misschien als een van de eersten gevaccineerd wordt? Of val je misschien in een risicogroep?

Een facebookbericht op mijn blog

Onderstaand bericht plaatste ik op 31 december op mijn facebookpagina en ik vind het wel handig om het hier ook nog even te plaatsen (want dan blijft het ‘beter bewaard’) …

* * *

Als ik terugkijk naar het jaar dat achter me ligt dan weet ik gewoon niet wat te schrijven. Wát een jaar was het. Ik zou pagina’s kunnen vullen met van alles dat ik gedacht en gevoeld heb, alles wat me verbaasd heeft, waar ik blij mee was, wat ik verdrietig vond, wat me verraste, waar ik boos om werd of wat me frustreerde. Een jaar vol tegenstellingen vond ik het vooral. Een jaar waarin prachtige dingen gebeurden maar ook een jaar met gebeurtenissen die ik niet begreep, niet wilde begrijpen ook.

Een jaar waarin we afscheid namen van mijn schoonvader, een jaar waarin ons dorp afscheid nam van veel te veel geliefde dorpsgenoten, waarin wereldwijd veel te veel mensen afscheid moesten nemen van veel te veel geliefden. Het was een jaar vol verdriet. Maar het was ook een jaar vol veerkracht. Met mooie initiatieven, nog steeds, met #aandachtvoorelkaar, met elkaar helpen.

Een jaar met in de rats zitten als je neus ook maar even dicht zat, met discussies met mensen over de RIVM-richtlijnen, met complottheorieën waar ik niets van begrijp, mensen die weigeren zich aan de regels te houden, mensen wier flexibiliteit en creativiteit grote bewondering afdwong. Een jaar van laconieke mensen en van mensen die de regels nauwgezet volgen.

Een jaar waarin vele mensen bikkelhard gewerkt hebben, een jaar van onzekerheid voor veel mensen, een jaar met nauwelijks theater, uit eten, terrasjes pikken of andere uitjes. Een jaar ook waarin we eens te meer ervoeren hoe belangrijk vrijheid is en hoe moeilijk het is als die vrijheid beknot is. Een jaar dat wat mij betreft vaak dieptepunten kende als het ging om juist onze vrijheid van meningsuiting.

Een jaar waarin bleek dat we niet altijd in staat zijn rekening te houden met anderen, een jaar waarin discussies regelmatig bikkelhard waren en niet over de inhoud gingen maar op de persoon gespeeld werden.

Een jaar waarin ‘al de zachte stemmen‘ waarover de Koning het had in zijn kersttoespraak nauwelijks gehoord werden. Een jaar waarin in mijn ogen voornamelijk de extremen een podium kregen.

Het was een jaar waarin ik me vaak realiseerde hoe blij ik ben dat ik in Nederland woon. En ja, ook hier gaat lang niet alles vlekkeloos, maar er zijn niet veel landen waar het ook daadwerkelijk beter zal zijn. Denk ik. Regelmatig ergerde ik me ook enorm aan mijn land, het gedrag van sommige mensen, het toch feesten terwijl dat niet mag, het eeuwige gediscussieer … kritisch zijn mag, moet zelfs, maar zullen we gewoon bij onze eigen leest blijven? En als we het niet met elkaar eens zijn dat wat liever brengen? #doeslief

Het was een jaar waarin we door afstand te houden lieten zien hoeveel we van de ander houden. Een jaar waarin werktechnisch gezien zo goed als alles anders moest maar waarin we uiteindelijk erg mooie dingen hebben gerealiseerd. Een jaar waarin het thuiswerken me regelmatig opbrak: ik mis de reuring van kantoor, het mensen ontmoeten, het snel dingen regelen. Een jaar met vierkante ogen, met veel teamsoverleggen, met veel te weinig contact met collega’s en externen.

Het was ook een jaar met een heleboel fijne dingen: je gedragen weten als je schoonvader sterft en je drie dagen later je 50ste verjaardag viert, genieten van prachtig voorjaarsweer, een afgestudeerde dochter, talloze genoeglijke uurtjes onder de veranda, recepten uitproberen, één op één ontmoetingen, #dekrachtvansamen, blokjesverjaardagen met daardoor extra aandacht voor je gasten, bijna 2800 wandelkilometers, waarderen wat je hebt in plaats van wat je wilt, vele uren spelletjes spelen, boeken lezen, muziek luisteren, Netflixen, vakantie in Nederland, podcasts luisteren, een toffe sinterklaasavond, genieten van de top 2000, domweg gelukkig zijn in de …straat met Mr. T. en mijn prachtige dochters, en nog veel, veel meer.

Het was een jaar dat ons enorm op de proef stelde. Een jaar waarover ik nog veel meer zou willen schrijven maar dan staat het hier zonder enige nuancering te staan en de ervaring leert dat social media zich niet altijd leent voor dit soort gedachtespinsels.

Wat ik wens? Wat ik ons allemaal wens? Een mild, gezond en fijn 2021. Een nieuw jaar waarin we hopelijk terugkeren naar een goed en beter ‘oud normaal’.

Nog één keertje 2020 …

Allereerst, uiteraard, vanaf mijn plekje op het wereld wijde web: de aller-, aller-, allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Precies dat schreef ik vandaag een jaar geleden. En pfffft, wat een jaar is het geworden. Ik hoop vanuit mijn tenen dat 2021 een, in alle opzichten, beter jaar gaat worden …

En dan deze klassieker … dit wordt immers alweer de dertiende keer dat ik dit lijstje plaats. Kijk je even mee terug naar 2020? Geen idee of veel mensen daar zin in hebben, maar het zou juist nu wel interessante antwoorden op kunnen leveren denk ik.

  1. Wat heb je in 2020 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
  2. Welke landen heb je bezocht?
  3. Wat zijn je favoriete momenten van 2020?
  4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?
  5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
  6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2020?
  7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
  8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?
  9. Waar werd je heel erg blij van?
  10. Waar heb je om moeten huilen?
  11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2020?
  12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
    [a] Dikker of dunner?
    [b] Blijer of somberder?
    [c] Rijker of armer?
  13. Wat had je vaker of meer willen doen?
  14. Wat had je minder willen doen?
  15. Ben je verliefd geworden?
  16. Wat was je favoriete TV-programma?
  17. Wat is het beste boek dat je in 2020 gelezen hebt?
  18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt?
  19. Wat deed je op je verjaardag?
  20. Heb je iemand gemist?
  21. Wat is het belangrijkste dat je in 2020 geleerd hebt?
  22. Geef 2020 een cijfer van 1-10.

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

En uiteraard vulde ik het lijstje zelf ook alvast in:

  1. Wat heb je in 2020 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan? → Een inkoppertje eigenlijk: periodes van thuisquarantaine meegemaakt, afscheid genomen van mijn schoonvader, ruim 9 maanden thuis gewerkt, social gedistanced, mondkapjes gedragen en nog heel vele dingen meer.
  2. Welke landen heb je bezocht? → Duitsland en België, al bezochten we deze landen niet echt natuurlijk toen we bij het Drielandenpunt waren ;-)
  3. Wat zijn je favoriete momenten van 2020? → Vulde ik vorig jaar nog in ‘gewoon, de alledaagse momenten dat iedereen thuis is. Samen eten, lunchen, kletsen’ en ook al vind ik dat nog steeds heel fijn het was een beetje te veel ‘thuis’ dit jaar. Ik denk dat onze week in Mechelen en onze weekendje Texel mijn favoriete momenten waren dit jaar. .
  4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar? → Zo goed mogelijk de moed erin houden. 
  5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar? → Misschien dat ik in eerste instantie corona toch wel een beetje als een ver van mijn bed show ervaarde. En dat ik dacht ‘het is maar een virus’ en ergens denk ik dat nog steeds. Maar ik ben wel iemand die zich dan aan de regels houdt want dat vind ik niet meer dan logisch. 
  6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2020? → Saar.
  7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht? → De chromecast.
  8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven? → De wekelijkse boodschappen en de vakanties. Ik kocht weinig kleding dit jaar. 
  9. Waar werd je heel erg blij van? → Ik ben dit jaar niet heel erg blij geweest realiseer ik me. Het was er het jaar ook niet naar. Waar ik wel blij om was, was hoe goed we het als gezin toch samen deden. Ondanks best wel wat gedoe, verdriet en frustratie over en weer. En waar ik ook blij van werd was het feit dat we op het werk alles op een andere manier door konden laten gaan. Op andere manieren konden we dit jaar toch aandacht aan mensen besteden en ook de herdenkingen waren waardevol.  
  10. Waar heb je om moeten huilen? → Ik ben niet zo’n huiler, zelfs dit jaar volgens mij nauwelijks gehuild. Ben wel vaak gefrustreerd en boos geweest. Op de omstandigheden, op het gedrag van mensen, op al die hobbyvirologen, op het ‘ikke, ikke, ikke’ van de maatschappij. 
  11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2019? → ‘Soldier on’ van Di-Rect en  ‘The Weight’ van Danny Vera.
  12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
    [a] Dikker of dunner? → Zwaarder, zo’n 3 kilo. Maar niet dikker. Beetje raar.
    [b] Blijer of somberder? → Somberder. Van hoop in het voorjaar ging ik naar pessimisme op dit moment. Ik geloof niet dat ik de mensheid nog zo leuk vind. En da’s raar, want de mensen die ik ken zijn eigenlijk allemaal van goede wil.
    {c] Rijker of armer? → Rijker. 
  13. Wat had je vaker of meer willen doen? → Inkoppertje: mijn ouders knuffelen, met vrienden afspreken, naar het theater gaan, uit eten, et cetera et cetera. 
  14. Wat had je minder willen doen? → Me zorgen maken.
  15. Ben je verliefd geworden? → Nee. 
  16. Wat was je favoriete TV-programma? → The handmaid’s tail, The Crown, Dit zijn wij, Meisje van Plezier, documentaires, Klassen, de Bevrijdingsjournaals, Kamp van Koningsbrugge. 
  17. Wat is het beste boek dat je in 2020 gelezen hebt? → Dat zijn van die moeilijke keuzes. Ik vond buitengewoon de moeite waard: ‘Lichter dan ik’, de boeken van J.D. Barker met Sam Porter in de hoofdrol, ‘Genadeschot’, ‘Het pad naar de zee’, ‘De eerste krokus’, ‘9 November’, ‘De Pest’, ‘De verloren vader’, ’De jongen, de mol, de vos en het paard’, ‘Het huis aan het meer’, ‘Iets om voor te leven’, ‘Een onmogelijke keuze’, ‘Wij zijn de politiek’ en ‘De kracht van samen’. Maar misschien kijk je gewoon beter even in de categorie ‘gelezen’. 
  18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt? → Ik ben heel dit jaar niet in de bioscoop geweest volgens mij. Ik kan het me in ieder geval niet herinneren en heb er ook niet over geblogd. We zouden naar ‘De slag om de Schelde’ gaan, maar ja … lockdown
  19. Wat deed je op je verjaardag? → Ik werd 50 en dat wordt normaliter groots gevierd met het zetten van Sarahs op de avond voor je verjaardag en zo. Maar ja, corona. En mijn schoonvader overleed drie dagen voor mijn verjaardag. En ik deelde mijn verjaardag altijd met mijn schoonvader. Dus er was weinig te vieren. Ook al door de thuisquarantaine waar we in zaten. Mr. T. en de meiden hebben er toch het beste van proberen te maken en ik heb ook mijn ouders even gezien. Verder vielen er vele felicitatiekaarten én rouwkaarten binnen en werden er veel bloemetjes en cadeautjes bezorgd dus dat was wel fijn. En we aten thuis uit, met heerlijk eten van een gerenommeerd restaurant hier uit de buurt.
  20. Heb je iemand gemist? → Mijn moeder, mijn vader, mijn collega’s, vrienden, kennissen, gewoon heel veel contacten die je normaal gesproken voor lief neemt en die er nu niet waren.
  21. Wat is het belangrijkste dat je in 2020 geleerd hebt? → Ik denk dat ik hier echt een enorm epistel neer zou kunnen zetten. Hoop is iets waar we niet zonder kunnen denk ik altijd, maar ik weet niet zeker of ik die nu nog heb. Ik vond dat dit jaar heel duidelijk liet zien dat de wereld waarschijnlijk beter af is zonder de mensheid. Want wat was er veel gedoe, op alle fronten. Of is het echt dat dat gedoe alle aandacht krijgt en dat ‘de gewone man’ geen aandacht krijgt, want nogmaals: in mijn eigen kleine bubbeltje merk ik zelden dit zielige verongelijkte gedoe en als ik dat wel merk, dan kan er een redelijk gesprek gevoerd worden. Dat mis ik ook: redelijkheid. In maart/april had ik echt de hoop dat door alle saamhorigheid de wereld er wat beter uit zou gaan zien als de coronacrisis eenmaal achter de rug zou zijn, maar inmiddels vrees ik met grote vreze.  
  22. Geef 2020 een cijfer van 1-10. → Een 5. En ik denk dat ik dan nog best mild ben.