Vriend en vijand

Toen we in september 2019 hier in onze gemeente herdachten dat we 75 jaar geleden bevrijd werden werden er ook een tweetal bijeenkomsten georganiseerd met als thema ‘Zou jij een Duitse soldaat redden?”. Die bijeenkomsten waren gebaseerd op de dagboeken van Koos van Schaik: een Rode Kruis zuster die hier tijdens Operatie Market Garden gewonde soldaten verzorgde. Ik baal er nog steeds van dat het mij toen niet gelukt is naar een van de twee bijeenkomsten te gaan, maar ja, het was natuurlijk topdrukte voor mij op dat moment.

Dit filmpje gaat ook over Koos en de dilemma’s waar zij voor stond. Het heeft enige tijd geduurd, maar uiteindelijk lukte het mij het boek dat verschenen is met haar dagboeken op de kop te tikken wan sommige boeken wil je gewoon hebben. Toch? (Al zie ik dat het inmiddels ook als e-book te verkrijgen is en er ook weer tweedehands versies te koop zijn.)

Het is 10 mei 1940, de Duitsers vallen Nederland, België en Luxemburg binnen. De 22-jarige Koos van Schaïk, verpleegster voor het Rode Kruis, is op dat moment in Luik. Ze gaat meteen op de fiets naar Heer, waar haar ouders wonen. Maar onderweg haalt de oorlog haar in. Zo begint het verhaal van Koos, dat bewaard is gebleven door de dagboeken die zij tijdens de oorlog schreef. Ze vormen een uniek en intrigerend document. Koos schrijft over haar gevaarlijke tocht naar huis, dwars door het eerste oorlogsgeweld. Ze doet verslag van de zoektocht naar een vermiste vriendin in Frankrijk en vertelt over de dilemma’s die ze tegenkomt bij haar werk voor het Rode Kruis. Wie de notities van deze jonge verpleegster leest, kijkt niet alleen met andere ogen naar de oorlog, maar wordt ook geconfronteerd met een vraagstuk dat nog even actueel is als zestig jaar geleden: de tweestrijd tussen neutraliteit en partijdigheid. De dagboeken zijn geïllustreerd met uniek fotomateriaal en landkaarten.

Ik vond het een bijzonder boek om te lezen, wat ouderwets aandoend natuurlijk, maar dat lijkt me logisch. Maar vooral de gedachtespinsels van Koos vond ik echt zo mooi, oprecht en puur. En haar standvastigheid waar het de neutraliteit betreft: een gewonde is een gewonde, uit welk land hij ook afkomstig is. Zij is een Rode Kruis Zuster, zij helpt! Wie dan ook. Ze ziet niet alleen de tragiek van gewonde militairen, maar ook dat wat er achter zit. De jonge Amerikaan die, waarschijnlijk (want grote armoede in grote delen van het land toen) in een vreemd land verschrikkelijke dingen gaat doen maar wel als held ontvangen wordt en de jonge Duitser (soms kinderen nog) die gedwongen worden naar het front te gaan.

Koos werkt samen met Duitse en Engelse medici en bouwt met hen allemaal een bijzondere band op. Duits of Engels het maakt niet uit. Ze voert hele gesprekken met hen, over de oorlog, over neutraliteit, over de schuldvraag. Het is echt een bijzonder boek. Niet in een heel fijne schrijfstijl en soms stoppen stukjes ook abrupt, maar het zet je zeker aan het denken.

Ook las ik ‘Waterland‘ van Suzanne Vermeer. Maar daar hoef ik eigenlijk niet veel woorden aan te besteden. Het is dat het zo kort is, dus je hebt het snel uit. Een fijn boekje voor tussendoor dus.

Claudette heeft haar hectische leventje in Amsterdam achter zich gelaten en is met haar man een bed and breakfast begonnen in Umbrië. Onder de Italiaanse zon geeft ze kookcursussen aan toeristen en van het begin af aan is het een groot succes. Het leven lacht haar toe, maar wat vrijwel niemand weet is dat ze niet vrijwillig uit Nederland is vertrokken. Al meer dan tien jaar draagt ze een geheim met zich mee en door de komst van een jonge Nederlandse vrouw en haar moeder dreigt het verleden haar nu in te halen. Tijdens een etentje valt een naam. Claudette dacht dat ze voorgoed afscheid had genomen, maar nu blijkt dat sommige zaken niet weggaan. Dat fouten niet zomaar verdwijnen. En dus zal ze moeten terugkeren naar waar het ooit allemaal begon.

Confronterend


Ik zag deze foto op LinkedIn en werd er door geraakt. Wat ik zo bijzonder aan de foto vind is dat je de schaduwen ziet genieten van hun wijntje en sigaretje, terwijl de schaduw is opgebouwd uit afval.

Tim Noble en Sue Webster maakten nog veel meer bijzondere kunst (en niet alleen van afval).

Wat vind jij van dit soort kunst?

Mechelen

Oh, Mechelen wat was je mooi. Wat een prachtige omgeving, wat een fijn weer, wat hebben we heerlijk gewandeld (maar liefst bijna 86 kilometer) en leuke dingen gedaan.

Prachtige vakwerkhuizen gezien, over velden gezworven en door weilanden gestapt. Vele terrasjes gepikt, lekker uit gegeten, getafeltennisd en gebadmintond, iedere avond spelletjes gedaan (met Mr. T. als de ultieme keeskampioen), blaren doorgeprikt, gerodeld (Saar en ik), ijsjes gegeten, een kabelbaantje gepikt, Valkenburg en Maastricht bezocht (waar Saar eindelijk die felbegeerde paarse vest vond en ik een geweldige rok), Margraten en Eyewitness bezocht, kaarsjes aangestoken, in één minuut drie landen bezocht, gekart (Saar en Mr. T.), ontelbare veldkruizen gezien en nog veel, veel meer …

Kortom geweldig genoten. Nederland wat ben je mooi! Zeker met goed (lees: droog) weer.

Zandsculpturen

Op onze laatste vakantiedag vorige week in Ermelo bezochten we het zandsculpturenfestival in Garderen. Dit jaar stond dat in het teken van de Tweede Wereldoorlog en 75 jaar vrijheid en ik heb mijn ogen uitgekeken.

Het is enorm indrukwekkend en er is ongelooflijk veel te zien. Heel veel aspecten van de Tweede Wereldoorlog worden belicht. Niet alleen de bekende dingen, maar bijvoorbeeld ook het kraken van de Enigmacode, het oostfront en nog heel veel meer.

Als je de kans hebt: ga kijken. Echt het is de moeite waard. Let op: je moet van te voren wel je kaartje(s) reserveren.



Barker & Noort

Op 1 februari 2019 postte ik een logje over een prachtige thriller die ik had gelezen en dat ik niet kon wachten op deel 2. Nou, blijkbaar was ik dat even vergeten, maar gelukkig las ik laatst een logje van iemand die deel 2 (en er is zelfs een deel 3) gelezen had.

Het vijfde meisje‘ van J.D. Barker is een geweldig boek.

Het is vier maanden geleden dat detective Sam Porter het leven van Emory redde, maar daarbij Anson Bishop liet ontsnappen. De media en het politiekorps zijn ervan overtuigd dat hij zich door de moordenaar heeft laten bespelen. Porter wordt van de zaak gehaald en mag zich er ook privé niet meer mee bezighouden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Als het lichaam van de tiener Ella Reynolds wordt aangetroffen in een bevroren meer, denkt de politie direct aan Bishop. Is dit zijn volgende slachtoffer? Terwijl zij zich op de nieuwe vondst storten, volgt Porter een aanwijzing uit Bishops verleden. Hoe meer geheimen zich ontvouwen, des te meer realiseert Porter zich dat er maar één ding nog angstaanjagender is dan een seriemoordenaar: de moeder van een seriemoordenaar.

En ook het derde deel ‘Vergeef me‘ doet daar niet voor onder.

Als Anson Bishop – hoofdverdachte van een reeks gruwelijke moorden – zich overgeeft aan de politie, legt hij een schokkende getuigenis af. Een getuigenis die niet alleen het onderzoek naar de seriemoorden op losse schroeven zet, maar ook de levens van de betrokken detectives -verandert. Terwijl Bishop wordt ondervraagd, worden enkele minuten na elkaar vier lijken aangetroffen. Ze zijn in zout gelegd en zorgvuldig gepositioneerd. Bij alle vier worden de woorden “Vader, vergeef me’ gevonden. Voor detective Sam Porter halen de woorden lang vergeten herinneringen naar boven, aan een verleden dat hij diep begraven heeft. Maar als Bishop in -hechtenis zit, wie is dan de moordenaar?

Barker schrijft in een razend tempo. Hij gebruikt korte hoofdstukken en het boek raast maar door en door. Het zijn best heel ingewikkelde boeken dus eigenlijk kun je ook niet anders dan de boeken snel achter elkaar lezen (dat geldt vooral voor deze twee boeken overigens omdat die zich samen in een korte tijdspanne afspelen) want er zijn nogal wat dingen om, al lezende, te onthouden. Maar echt: prachtige boeken. Lezen dus: alle drie.

Ook las ik ‘Bonuskind‘ van Saskia Noort.

Vijftienjarige Lies wordt op een ochtend wakker met het gevoel dat haar moeder Jet iets is overkomen. Haar bed is niet beslapen en ze heeft haar mobiele telefoon thuis laten liggen. De vierentwintig uur die volgen ontvangt Lies geen enkel teken van leven. Haar vader en zijn nieuwe vriendin Laura schakelen de politie in, ze geloven dat het te maken heeft met haar mentale toestand: ze zou de scheiding nooit te boven zijn gekomen en heeft daarom besloten te verdwijnen. Of erger. Lies weet echter zeker dat ze dat nooit zou doen en gaat zelf op onderzoek uit. met alle gevolgen van dien.

Ik vond dit een lekker boek voor tussendoor. Ook dit boek bestaat uit korte stukken en is in een snel tempo geschreven. Het is af en toe behoorlijk grof en daar houd ik niet zo heel erg van, maar het klinkt allemaal wel vrij logisch. Het einde van het boek had ik niet aan zien komen, maar ja, daar kan ik hier natuurlijk iets over schrijven.

Eigen schuld, dikke bult

Misschien had ik er strakker in moeten gaan zitten, maar ja, gedane zaken et cetera. Daarbij, Ova* is tenslotte volwassen én haar vriendinnen en hun ouders hebben ook nog een mening.

Wat is het geval? In december 2019 boekte Ova samen met vijf vriendinnen een vakantie naar Kroatië (Poreč in Istrië) en tja, Kroatië was sinds corona al maanden ‘geel’: veiligheidsrisico’s maar geen indicatie om niet te gaan. Al kun je je de vraag stellen of gaan überhaupt verstandig is (wij hebben niet voor niets onze reis naar Frankrijk geanuleerd). Lang verhaal kort: de dames gingen. En ook dat snap ik. Want je bent jong … (wat zijn spreekwoorden vaak gemakkelijk om iets te duiden). Al had ik het liever anders gezien en daarover hebben we uitgebreid met Ova gesproken.

Uiteindelijk vertrokken ze dus vorige week toen het land nog ‘netjes’ geel was. Maar ja, sinds een paar dagen is het reisadvies aangescherpt naar oranje en dat betekent ‘probeer eerder naar huis te komen’ en ‘ga na terugkeer in thuisquarantaine’ en van dat laatste baal ik echt enorm. Het wrange van de situatie is ook nog dat het in Istrië heel erg meevalt met het aantal besmettingen. Omdat Kroatië de informatie niet in regio’s deelt wordt heel het land ‘over een kam …’.

Maar ik baal, echt. En ik wil niet zeuren en wat moet dat moet … Maar pffft, we hebben er al een maand thuisquarantaine opzitten en ik vind het zo’n aanslag op hoe je je voelt, gedraagt en hoe het gezinsleven dan is. Ik vind het bijna onverteerbaar om Ova straks niet te mogen knuffelen als ze weer thuis is en ik vind het zo erg dat ze in deze situatie beland is (waar ze overigens heel volwassen me omgaat, ik heb het idee dat ik het moeilijker vind) want ik had haar zo een ook bezorgde vakantie gegund. En daarbij: hoe groot is de kans dat Ova besmet is geraakt in Poreč? Die is uitermate klein. En ik vind het zo raar/oneerlijk dat je niet in thuisquarantaine hoeft als je terugkomt uit andere Europese landen waar veel meer besmettingen per dag zijn. Je ziet, er tuimelen allerlei gedachtes door mijn hoofd en ik ben zo’n behoefte aan rust.

Vanavond komt ze thuis. Eigenlijk zou ze maandag thuis gekomen zijn en dan zaten wij inmiddels in Mechelen. Nu hebben we dus twee dagen samen waarin weer een thuisquarantaine geldt. Een deel van mij roept ‘ga maar gewoon mee naar Mechelen!’, maar een ander deel roept ‘wie zijn billen brandt …’ en we zijn verplicht de regels te volgen. Wat voor een voorbeeld geven we anders aan de kinderen?

Toen mijn schoonvader corona had en uiteindelijk overleed hielden wij thuis zo goed en zo kwaad als het ging de thuisquarantaine in acht: Mr. T. hield afstand, at aan een andere tafel, sliep beneden op de bank, gebruikte als enige het toilet beneden, er kwam zelden bezoek en als er iemand kwam dan was dat buiten op ruime afstand en altijd maar heel kort en dat gedurende ruim vier weken. Dat was pittig maar deden we vooral omdat Ova astma heeft. Nu is Ova degene die in quarantaine moet, dus die astma-reden is (soort van) weg en dat maakt het voor mij heel erg moeilijk. Enfin, ik kijk de klok dus vooruit naar 7 augustus dan zijn die 14 dagen ook weer voorbij. Misschien is het een geluk bij een ongeluk dat Mr. T., Saar en ik van die 14 dagen 7 dagen in Mechelen zitten.

* Ik noem De Student vanaf nu Ova (naar een personage uit een prachtige film die ik laatst zag), en De Scholier Saar (want als zij ooit een dochter mag krijgen …).

Pieces of art food

Eergisteren ontving De Student (ik heb nog steeds geen leuk nieuw alias verzonnen) haar diploma en dat vierden wij die avond door een keer uitgebreid en exclusief te gaan dineren. Mr. T. en ik namen haar en Haar Lief mee en we hadden een zeer genoeglijke avond met werkelijk de heerlijkste gerechten inclusief bijpassende wijnen.

Echt ieder gerecht was zo geweldig, zo bijzonder. Ieder klein onderdeel van een gang was een ware smaakexplosie. En hoe enthousiast de bediening sprak over de gerechtjes en de wijn was gewoon fantastisch. Wat een liefde voor het vak!

We gaan best regelmatig uit eten en genieten dan eigenlijk ook altijd van dat wat we eten en drinken en de ambiance. Maar dit, dit was toch wel de overtreffende trap: ware kunstwerkjes werden er gepresenteerd en zoals gezegd: smaakexplosies!!! Het was een heerlijke avond … en nu gaan we sparen voor als De Scholier ooit afstudeert. ;-)

Het is waarschijnlijk absoluut not done om foto’s te maken van dat wat we aten en ik maakte niet eens foto’s van alle gangen, maar ik kon het niet laten.

En oh, die wijnen! Heerlijk. We dronken 6 verschillende wijnen en een port. De wijn hieronder heeft mijn hart gestolen: tja, dat kan ook bijna niet anders met zo’n naam. Echt, genoten in het kwadraat!

Happen & Trappen

Mijn moeder werd 75 in februari en van ons kreeg ze voor deze bijzondere verjaardag een ‘happen & trappen’ cadeau. Mijn broer en zijn lief, Mr. T. en ik zouden haar en ons pap trakteren.

In eerste instantie zouden we ergens in mei op de fiets stappen maar ja, daar kwam een virus tussendoor. 

En dus besloten we onlangs om vandaag, op mijn vaders 77ste verjaardag te gaan (pap van harte! Love you!!!). We hadden een mooie route uitgekozen (hoopten we) en hadden er zin in.

De weersvoorspellingen waren niet denderend en uiteindelijk fietsten we alleen het eerste stuk en het laatste stuk zonder poncho. Er tussenin bevond zich een heeeeeeeeeeeeeeeeel land bui.We starten met heerlijke appeltaart met cappuccino en vanaf hartje Oss fietsten we via een supermooi pad richting Megen waar we het voorgerecht gepresenteerd kregen. Echt superlekker! Vooral de kaas ‘tête de moine‘, maar jemig die kost wel een paar knaken.Vervolgens ging het via mooie dijken richting Ravenstein. We zagen prachtige boerderijen, heel veel schapen, ooievaars, reigers, mooie natuur en helaas ook een egaal grijze lucht waaruit heel veel water naar beneden kwam. Best jammer, maar ja.. Het restaurant waar normaliter de soep geserveerd werd was dicht waardoor we soep en hoofdgerecht bij hetzelfde restaurant kregen. Ik koos voor kerriesoep en spareribs. Heerlijk.  Wat een prachtig restaurant was dat trouwens en wat een geweldige sfeervolle inrichting met allerlei verschillende ruimtes. We zaten prinsheerlijk in een aparte ruimte aan een mooie ronde tafel. Het was er goed toeven.

Onze laatste stop was in Megen waar we een heerlijk dessert kregen. We waren eensgezind en kozen allemaal voor de monchou met kersen. En wow, wat een mooi restaurant was ook dit zeg. Een prachtige en sfeervolle inrichting. Vanuit Herpen was het nog een kilometer of 11 naar het startpunt en deze laatste kilometers gingen door een mooi bosgebied en waarempel, het was droog. Het laatste stuk ging dwars door Oss en daar hebben ze werk gemaakt van fietsvriendelijkheid: de fietsstraat. Al begrijp ik dat het experiment niet overal even succesvol was/is, het stuk dat wij fietsten was heerlijk.

Rond 18.30 uur waren we weer bij de auto en werden de fietsen op het rek gehesen en reden we huiswaarts. Het was een buitengewoon leuke dag vonden we. En als het niet zo nat was geweest, dan was het een buitengewoon superleuke dag geweest. 

Ik denk dus dat er een nieuwe traditie geboren is!