Choose your battles

We voeren hier in huis de laatste tijd steeds weer dezelfde discussie en ik word er verdrietig en moedeloos van. Tegelijk ben ik heel blij met, en trots op, de eerlijkheid van Saar.

Saar heeft sinds begin dit schooljaar een hartstikke mooi en fijn clubje vriendinnen om zich heen waarbij ze zich heel goed voelt en daar ben ik erg blij mee. Het groepje bestaat uit zo’n 10 meisjes. En tja, dat is in tijden van corona en lockdowns een probleem.

Toen de scholen nog open waren gold dat minder dan nu want de meiden zagen elkaar op school en we hoeven er niet omheen te draaien, die pubers gaan op school echt niet op 1,5 meter van elkaar zitten. En dat doen ze thuis ook niet als ze met elkaar afspreken. Daar kan ik van alles van vinden en dat vind ik uiteraard ook. Maar ik verbaas me inmiddels al lang niet meer over alle foto’s en selfies op social media waarop jongeren én volwassenen absoluut geen afstand van elkaar houden. Choose your battles …

Voor de lockdown die half december ingegaan is waren we redelijk flexibel met onderling afspreken. Want, zo redeneerden we, als ze elkaar op school al continu zien, waarom zou dat thuis dan niet kunnen binnen redelijke grenzen? Dus afspreken met een groepje van bijvoorbeeld 6 of 7 meiden vonden Mr. T. en ik toen prima. Afstand houden van opa en oma vinden we eigenlijk veel belangrijker en dat gaat over het algemeen erg goed. Het sociale leven van Mr. T. en mij ligt finaal op z’n gat: we zien nauwelijks mensen, heel af en toe spreken we af met bevriende stelletjes dus aan die kant houden we de boel zo veilig mogelijk (voor zover je er zelf ook maar enige invloed op uit kunt oefenen). Maar goed daar wil ik het niet over hebben in dit logje.

Ik wil het hebben over hoe lastig het is om Saar steeds maar weer teleur te moeten stellen in verband met met wie (en vooral met hoeveel) ze af mag spreken. Van die 10 meisjes kennen we maar een stel ouders, van de rest niet. We hebben ook geen telefoonnummers en hoewel ik daar al tig keer om gevraagd heb het schijnt zo niet chil te zijn om die aan je vriendinnen te vragen zodat ik hierover met hun ouders van gedachten kan wisselen. Tegelijk heb ik al gezegd dat, tegen de tijd dat de inmiddels geplande vakantie richting Appelhof, verder georganiseerd moet worden ik die nummers wíl hebben om afspraken te maken over onder andere halen en brengen en dergelijke. En nu kun je wel zeggen: wat een sufferd dat je die telefoonnummers niet hebt, maar zo schijnt het toch niet (meer) te werken. Choose your battles …

Ik heb nu dus geen enkel idee hoe de andere ouders denken over de regels rondom de lockdown, ik heb geen idee of de vriendinnen van Saar bepaalde dingen hierover ook met hun ouders bespreken en of ze vervolgens onderling ook eerlijk zijn over wat hun ouders wel en niet goed vinden.

De discussie van gisteren ging over aanstaande vrijdag. Dan zou de hele groep ‘s avonds af willen spreken. Dat hebben ze sinds de lockdown heel braaf niet gedaan (zo vierden ze oudjaar netjes in twee groepjes van 5 al waren de plannen eerst uiteraard anders. En ja ik wéét het, 5 is ook niet zoals het hoort, maar zonder klachten en in de wetenschap dat ze daarna weer een week thuis zitten en zo goed als niemand zien …).

Waarom dan aanstaande vrijdag met 10? Omdat het om havo4-leerlingen gaat die deze week toetsweek hebben die onderdeel is van het eindexamen, die dus de hele week naar school gaan en ‘dan zien we elkaar toch iedere dag, mama …’. Tja, eigenlijk geen speld tussen te krijgen, maar daar komen Mr. T. en ik weer aan met onze bezwaren en opmerkingen: teveel mensen, niet volgens de regels, wat vinden de andere ouders, wij vinden dit geen goed plan … Op mijn vraag of ik de moeder die we wel kennen mag bellen reageert ze afwijzend want dat wil ze gewoon niet. Ik snap dat vervolgens weer niet want wat kan daar nou op tegen zijn? Ova geeft dan weer aan dat ze heel goed begrijpt dat Saar dat niet wil. En zo draaien we opnieuw in kringetjes rond. Pfffft …

Ik zeg tegen Saar dat ik heel blij ben dat ze weer zo eerlijk is en dat ik het echt lastig vind om haar steeds opnieuw te moeten teleurstellen en ze begrijpt het ook best, maar als je haar snoetje ziet … Saar is een open boek en ik kan haar gezicht lezen, ze is verdrietig en ook wel boos want ‘andere ouders doen niet zo moeilijk …’.

Als ik dan zeg dat ze dat niet kan weten en dat het waarschijnlijk ook niet zo is dat haar vriendinnen altijd alles wat er thuis besproken wordt zullen delen en dat ze het misschien niet eens gevraagd hebben is dat ook weer stom. Kortom: alles is stom en die k-corona en en en … choose your battles.

Vakantie

Twee weken kerstvakantie heb ik vanaf vandaag. Alhoewel: helemaal klopt dat niet want ik log vandaag en volgende week maandag wel even in om een paar kleine dingen te doen. Maar verder: vakantie!

In eerste instantie had ik het plan om vandaag samen met Saar richting Apeldoorn te gaan om daar het Ereveld Loenen en het nieuwe bezoekerscentrum te bezoeken en vervolgens samen een nachtje in een hotel te verblijven. Dat ideetje ging niet door toen vorige week de extra maatregelen werden aangekondigd. Dus dat is geannuleerd. Wat we nu van plan zijn? Uh, een goeie serie bingewatchen en misschien gaan we welk elke dag een workout doen. Haha, dat zal mij benieuwen. Maar goed: dit logje schreef ik vorige week in concept en afgelopen vrijdag stootte ik mijn teen ontieglijk hard dus zo’n workout gaat ‘m niet worden (het is bont en blauw en dik). Wandelen lukt een beetje en omdat ik toch graag naar buiten wil blijf ik dat doen al heb ik wel een beetje boel een hobbelige gang nu. De stevigheid van mijn wandelschoenen doet echter heel goed.

Wat de kerstdagen zelf betreft gaat natuurlijk niets zoals normaal. Normaliter was er iedere kerst voor beide families een dag gereserveerd maar door het overlijden van mijn schoonvader hebben we onlangs besloten daarmee op te houden. Het is natuurlijk hartstikke gezellig kerst met de hele familie, maar het is ook wel een dingetje ieder jaar: tussen de 25 en 35 gasten kunnen er komen en dat is niet niks. We hebben nu afgesproken dat we ieder jaar rond 23 mei een familiedag zullen organiseren. Op 23 mei 1957 trouwden mijn schoonouders en omdat dat het dan veel waarschijnlijker is dat je ook naar buiten kunt lijkt ons dat een mooi alternatief.

Wat blijft er dan nog wel over? Onze traditionele ‘eenzame-kerstavond-avond’ gaat ook niet door. Als we met de hele club zijn, dan zijn dat 15 mensen en dat kan natuurlijk niet. Bij die groep zijn echter drie vrijgezellen en we hebben besloten om deze drie bij ons uit te nodigen. Zo zijn we met vijfjes. Ik zal koken, we eten samen en er zullen ongetwijfeld spelletjes gedaan worden.

Op Eerste Kerstdag komen mijn ouders hier eten. Als ook Ova Haar Lief hier komt dan ontvangen we netjes drie gasten. Aan onze grote eettafel plaatsen we een extra tafel waardoor we een behoorlijk grote, soort van, vierkante tafel hebben en iedereen kan dan netjes op afstand van elkaar zitten. We hebben de gerechtjes verdeeld: Ova en Haar Lief zorgen voor een voorgerecht, mijn ouders voor de soep, Mr. T. en ik voor het hoofdgerecht en Saar voor het nagerecht. Wat ik ga koken? Ik heb nog geen idee. Iemand suggesties?

En dan is er dus Tweede Kerstdag en we hebben dus helemaal geen plannen. Dat voelt best raar. Wat we uiteindelijk zullen doen? Geen idee. Misschien rijden we wel naar de zee voor een lekkere strandwandeling (al gooit die teen wel roet in het eten denk ik). En daarbij: als er niet eens ergens wat lekkers te drinken valt …

Voor Oud Jaar is het plan nu dat we die met een bevriend stel doorbrengen. Alleen zit zij op dit moment behoorlijk in de lappenmand (ze wordt 23 december gekatheteriseerd dus dat is allemaal best spannend: hopelijk kunnen ze haar dan meteen helpen want anders wordt het hoogstwaarschijnlijk een open hart operatie) dus het zou zomaar kunnen dat ze op 31 december niet eens in staat is om wat dan ook te ondernemen.

Toen we de verjaardag van Mr. T. in kleine groepjes opdeelden vond ik uiteindelijk dat dat eigenlijk helemaal zo verkeerd nog niet was. Je kunt veel meer tijd en aandacht aan je bezoek besteden en dat is heel fijn. Aan de andere kant begint het nauwelijks mensen zien en zo me behoorlijk parten te spelen.

Maar hé, ik ga ervanuit dat in 2021 alles ten goede zal keren. Dat zal toch zeker wel?

Hoe ga jij de kerstdagen doorbrengen?

Guus kom naar huus

Picture this: Saar en ik zitten samen te computeren en ineens begint Saar ‘Guus kom naar huus’ te zingen. Ha, heerlijk liedje vind ik. Saar vertelt dat ze het liedje afgelopen week op school zong en dat haar leeftijdsgenoten het niet kenden. Nou ja zeg, wat een gebrekkige muzikale opleiding hebben die kinders dan allemaal ;-).

Enfin: in no time zet Saar het lied op en zitten we samen het refrein van ‘Guus kom naar huus’ te zingen. Maar al die coupletten, die ken ik dus echt niet (ook nooit gekend).

Dus de songtekst erbij gezocht die ik hieronder maar even neerzet. Die Guus, zo blijkt, beleefde behoorlijk wilde avonturen en liet het thuis behoorlijk afweten.

Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ‘t hooi moet van ‘t land
Guus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n
Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand
Guus Utenwaard is een week of wat geled’n
Toen ‘ie terugkwam met de trekker na het hooi’n van ‘t land
Met ‘n behoorlijk flinke vaart tegen de koeiestal gered’n
Zien trekker total loss en zien kop in ‘t verband
Nou kan een boer niet zonder trekker dus ‘n nieuwe mos ‘r kommen
De schoenendoos werd omgekeerd ‘t kapitaal geteld
En op zaterdag het Guus de buus naar Rotterdam genommen
En in zien binnenzak had Guus een flinken boerentiet met geld
Guus Utenwaard had zich nooit in ‘n stad begeven
Hij kent alleen ‘t dorp, ‘t land, de oude boerderij
Zien hejt het vroeger zejt da’s waar de wilde wijven leven
Die voor ‘n stuuver mit naar boven gaan voor de vrijerij
Daar krieg je grote puusten van want al die wijven uut de steden
Leven daar in zonde en die gaan nooit naar de kerk
Alleen naar grote feesten, orgies en excessen deden
Ja de duvel in de steden het daar flink wat overwerk
Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ‘t hooi moet van ‘t land
Guus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n
Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand
Guus Utenwaard liep daar constant aan te denk’n
Toen ergens in de binnenstad een struise tot ‘m zei
“He ga je mee ‘k weet waar ze ‘n lekker neutje schenk’n
Daar komen enkelt mensen met manieren zoals jij
Huize Constance geeft je een kans schat kom je lekker mee naar bov’n”
En Guus dacht als pastoor dit wist dan kom ik in de hel
Die blote billen, naakte wieven, Guus die kon ‘t niet gelov’n
Dat had ‘n Utenwaard nog nooit ervaard maar Guus had ‘t nu wel
Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ‘t hooi moet van ‘t land
Guus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n
Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand
Guus Utenwaard kreeg de smaak nu goed te pakk’n
Hij kocht geen grote trekker maar ‘n snelle Amerikaan
Daar scheurt ‘ie mee naar Rotterdam om flink daar door te zakk’n
Met alleen de wilde wijven maar zien koeien laat ‘ie staan
‘T Hele dorp spreekt schande over Utenwaard en zien manier’n
En pastoor zegt “nou die Utenwaard, die komp vast in de hel”
Maar Guus vergat zien boerderij, het land en al zien dier’n
En spendeerde heel zien schoenendoos aan ‘t wilde wijvenspel
Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ‘t hooi moet van ‘t land
Guus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n
Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand
Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n
De varkes mutt’n vret’n en ‘t hooi moet van ‘t land
Guus kom naar huus want daar ‘beuren rare ding’n
Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand


Meezingen viel nog niet echt mee moet ik zeggen, sommige zinnen lijken niet te passen, maar dat ligt ongetwijfeld aan ons. Alexander Curly, zo las ik vervolgens, is alweer 8 jaar dood en is maar 65 jaar geworden. Dat heb ik gemist, of is niet blijven hangen, dat kan natuurlijk ook.

Maar wat een heerlijk liedje om even ongegeneerd te ‘lallen’. Ben benieuwd wat de buren dachten. Maar goed, heb je even zin in een positieve boost: ik zou zeggen, zet het nummer op en lal lekker mee!

Van welk liedje krijg jij spontaan goede zin?

Eng

Vanmorgen stonden Ova en ik samen in de keuken en ik liet haar op mijn telefoon een jas zien die ik wilde bestellen. Daarvan zie je op de foto hieronder een plaatje. Ik kocht de jas in het rood trouwens, maar dat is uiteraard niet echt relevant.

Ova vond de jas in ieder geval mooi al ging haar voorkeur uit naar een andere kleur.

‘s Middags kreeg ik van Ova (die op haar werk was) een appje met daarbij de afbeelding van die jas en de toevoeging ‘dit is toch eng?’. En ja, daar heeft ze wel een punt eigenlijk nietwaar?

Want hoe kan een advertentie op mijn telefoon ineens op haar telefoon belanden? Daar zal best een logische verklaring voor zijn, maar tegelijkertijd is het natuurlijk ook best een beetje eng. Ik heb de ballen verstand van cookies en algoritmes en al die dingen meer, maar dat er veel gebeurt waar wij geen invloed op uit kunnen oefenen lijkt me evident.

We hebben het er thuis ook al wel ‘ns over dat het soms wel lijkt alsof je telefoon je zelfs afluistert . Want soms praat je ergens over en alsof de duvel ermee speelt … wat later zie je dat terug in de advertenties op je telefoon. Maar ja, dat schijnt toch echt niet zo te zijn. Of worden we ook wat dat betreft in het ootje genomen?

Pech

Of misschien wel de overtreffende trap van pech. Dat vind ik dat Ova heeft. Ik ken weinig mensen die zo geraakt worden door corona. Drie mensen die ze goed kende verloor ze, ze studeerde af onder moeilijke omstandigheden, haar vader zat een maand in (thuis)quarantaine, er was geen ‘echte’ diploma-uitreiking, Paaspop werd geannuleerd, andere uitjes gingen niet door, ze mocht haar vriendinnen lange niet zien, het grote feest dat we gepland hadden in veband met mijn vijfstigste verjaardag en onze tiende trouwdag, ze zat in Kroatië toen dat land op oranje ging, moest eerder naar huis komen en nu zelf in quarantaine en zo zijn er nog wel meer dingen.

Een redelijk nieuw fenomeen is, voor mij althans, het 21-diner. En je raadt het al: na de aankondiging van Rutte van 18 augustus waarin hij het zeer dringende advies gaf dat er thuis geen (grote) feestjes meer gegeven mogen worden viel dat ook in het water.

Het plan was om buiten, onder onze ‘nieuwe’ veranda (ik moet nog steeds foto’s plaatsen!), waar meer dan voldoende plek is: een grote tafel te dekken voor de 13 gasten die er zouden komen. Ova had een mooi thema bedacht (blauw-wit, want na de verdeling van de spullen van mijn schoonvader hebben we een prachtig blauw-wit servies), ze had leuke uitnodigingen gemaakt, een mooie jurk gekocht (op 17 augustus!), we waren bezig met het samenstellen van het diner en toen … kwam dus die boodschap. En daarmee een dikke streep door haar feestje. En daar was ze best even heel erg verdrietig van. We weten heus wel dat in het grote geheel der dingen het onbetekenend is, maar dan nog mag ze er verdrietige onder zijn natuurlijk.

Enfin: we hebben het nu opgedeeld. Twee groepen van 6 (de 13e gast was een vriendin van Ova die niet in de groep zit en waarmee ze nu een één op één ding gaat doen). De ene groep van 17.30 tot 20.00 uur voor ‘tafelfriet‘ en de tweede groep van 20.30 tot … uur om te borrelen. En dat 21-diner, daar maken we gewoon een 22-diner van. En nu maar hopen dat in augustus 2021 de wereld corona achter zich gelaten heeft …
Welk (leuk) plan of vooruitzicht van jou is door corona niet doorgegaan?

Back to school!

Het gaat echt gebeuren. Saar gaat weer naar school. Vanaf vandaag start ze in de vierde klas van de havo. En dat zal behoorlijk wennen zijn vermoed ik.

Want sinds de scholen in maart sloten is ze geloof ik in totaal zo’n vier keer naar school geweest. En dat was allemaal in juni en dan iedere keer voor maar één uurtje. Dus dat sloeg eigenlijk nergens op. De rest van het onderwijs ging allemaal digitaal en of dat nou zo goed uitgepakt heeft zullen we in de komende maanden wel zien.

Saar heeft trouw alle lessen gevolgd en ook haar huiswerk gemaakt (al is ze wel een tijdje vergeten dat ook leerwerk huiswerk is, dus dat moest nog ingehaald worden). De eerste maand heeft ze helemaal geen vriendinnen gezien. Dat kon ook niet gezien de situatie hier thuis. Daarna een tijdje haar twee besties en sinds een tijd ontmoette ze weer redelijk wat leeftijdsgenoten (want dat was toegestaan). Ik zag dat het haar goed deed. De derde klas van de havo was voor Saar een heel fijne klas. Het was eigenlijk de allereerste klas waarin alles soepel verliep, geen gedoe, geen gezeik, ze was happy. En toen, tja, corona …

Eind van het schooljaar moest er een profiel gekozen worden en Cultuur en Maatschappij past helemaal bij Saar, dus dat is het geworden. Afgelopen vrijdag kreeg ze informatie over haar nieuwe klas en ze kent helemaal niemand op één meisje na dat van de mavo overstapt naar de havo. Maar goed, dat meisje en Saar liggen elkaar heel goed. En verder zijn nu dus de profielen gekozen en dat betekent dat je deels in dezelfde groep zit, maar voor andere vakken wisselt en dus ook weer oude vertrouwde en nog meer nieuwe gezichten zult zien.

We gaan het meemaken. Ik hoop dat ze een fijne klas heeft en ik hoop vooral dat het een redelijk normaal lesjaar zal worden waarin ze gewoon naar school kan blijven gaan want dat is volgens mij voor de jeugd heel erg belangrijk: elkaar ontmoeten!

Eigen schuld, dikke bult

Misschien had ik er strakker in moeten gaan zitten, maar ja, gedane zaken et cetera. Daarbij, Ova* is tenslotte volwassen én haar vriendinnen en hun ouders hebben ook nog een mening.

Wat is het geval? In december 2019 boekte Ova samen met vijf vriendinnen een vakantie naar Kroatië (Poreč in Istrië) en tja, Kroatië was sinds corona al maanden ‘geel’: veiligheidsrisico’s maar geen indicatie om niet te gaan. Al kun je je de vraag stellen of gaan überhaupt verstandig is (wij hebben niet voor niets onze reis naar Frankrijk geanuleerd). Lang verhaal kort: de dames gingen. En ook dat snap ik. Want je bent jong … (wat zijn spreekwoorden vaak gemakkelijk om iets te duiden). Al had ik het liever anders gezien en daarover hebben we uitgebreid met Ova gesproken.

Uiteindelijk vertrokken ze dus vorige week toen het land nog ‘netjes’ geel was. Maar ja, sinds een paar dagen is het reisadvies aangescherpt naar oranje en dat betekent ‘probeer eerder naar huis te komen’ en ‘ga na terugkeer in thuisquarantaine’ en van dat laatste baal ik echt enorm. Het wrange van de situatie is ook nog dat het in Istrië heel erg meevalt met het aantal besmettingen. Omdat Kroatië de informatie niet in regio’s deelt wordt heel het land ‘over een kam …’.

Maar ik baal, echt. En ik wil niet zeuren en wat moet dat moet … Maar pffft, we hebben er al een maand thuisquarantaine opzitten en ik vind het zo’n aanslag op hoe je je voelt, gedraagt en hoe het gezinsleven dan is. Ik vind het bijna onverteerbaar om Ova straks niet te mogen knuffelen als ze weer thuis is en ik vind het zo erg dat ze in deze situatie beland is (waar ze overigens heel volwassen me omgaat, ik heb het idee dat ik het moeilijker vind) want ik had haar zo een ook bezorgde vakantie gegund. En daarbij: hoe groot is de kans dat Ova besmet is geraakt in Poreč? Die is uitermate klein. En ik vind het zo raar/oneerlijk dat je niet in thuisquarantaine hoeft als je terugkomt uit andere Europese landen waar veel meer besmettingen per dag zijn. Je ziet, er tuimelen allerlei gedachtes door mijn hoofd en ik ben zo’n behoefte aan rust.

Vanavond komt ze thuis. Eigenlijk zou ze maandag thuis gekomen zijn en dan zaten wij inmiddels in Mechelen. Nu hebben we dus twee dagen samen waarin weer een thuisquarantaine geldt. Een deel van mij roept ‘ga maar gewoon mee naar Mechelen!’, maar een ander deel roept ‘wie zijn billen brandt …’ en we zijn verplicht de regels te volgen. Wat voor een voorbeeld geven we anders aan de kinderen?

Toen mijn schoonvader corona had en uiteindelijk overleed hielden wij thuis zo goed en zo kwaad als het ging de thuisquarantaine in acht: Mr. T. hield afstand, at aan een andere tafel, sliep beneden op de bank, gebruikte als enige het toilet beneden, er kwam zelden bezoek en als er iemand kwam dan was dat buiten op ruime afstand en altijd maar heel kort en dat gedurende ruim vier weken. Dat was pittig maar deden we vooral omdat Ova astma heeft. Nu is Ova degene die in quarantaine moet, dus die astma-reden is (soort van) weg en dat maakt het voor mij heel erg moeilijk. Enfin, ik kijk de klok dus vooruit naar 7 augustus dan zijn die 14 dagen ook weer voorbij. Misschien is het een geluk bij een ongeluk dat Mr. T., Saar en ik van die 14 dagen 7 dagen in Mechelen zitten.

* Ik noem De Student vanaf nu Ova (naar een personage uit een prachtige film die ik laatst zag), en De Scholier Saar (want als zij ooit een dochter mag krijgen …).

Pieces of art food

Eergisteren ontving De Student (ik heb nog steeds geen leuk nieuw alias verzonnen) haar diploma en dat vierden wij die avond door een keer uitgebreid en exclusief te gaan dineren. Mr. T. en ik namen haar en Haar Lief mee en we hadden een zeer genoeglijke avond met werkelijk de heerlijkste gerechten inclusief bijpassende wijnen.

Echt ieder gerecht was zo geweldig, zo bijzonder. Ieder klein onderdeel van een gang was een ware smaakexplosie. En hoe enthousiast de bediening sprak over de gerechtjes en de wijn was gewoon fantastisch. Wat een liefde voor het vak!

We gaan best regelmatig uit eten en genieten dan eigenlijk ook altijd van dat wat we eten en drinken en de ambiance. Maar dit, dit was toch wel de overtreffende trap: ware kunstwerkjes werden er gepresenteerd en zoals gezegd: smaakexplosies!!! Het was een heerlijke avond … en nu gaan we sparen voor als De Scholier ooit afstudeert. ;-)

Het is waarschijnlijk absoluut not done om foto’s te maken van dat wat we aten en ik maakte niet eens foto’s van alle gangen, maar ik kon het niet laten.

En oh, die wijnen! Heerlijk. We dronken 6 verschillende wijnen en een port. De wijn hieronder heeft mijn hart gestolen: tja, dat kan ook bijna niet anders met zo’n naam. Echt, genoten in het kwadraat!