Protest


Zou er nog iemand zijn die de hele toestand rondom het stikstofprobleem echt snapt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het heel ingewikkeld vind allemaal. En dat ik het raar vind dat wij blijkbaar het enige land zijn met dit enorme probleem. Of ben ik ook wat dat betreft niet op de hoogte?

Tegelijkertijd vind ik het lastig om begrip op te brengen voor de protesterende boeren. En dat is best bijzonder voor iemand die toch uit een agrarisch gebied komt.

Ons petekind (hij is nu 26 jaar) heeft een paar jaar geleden de keuze gemaakt biologische boer te worden. Dat deed hij samen met zijn ouders via de maatschap, maar hij neemt de boel over een paar jaar volledig over. Hij is een heel eind op weg en dat kostte hem veel tijd, energie, geld en meewarige blikken van een aantal van zijn ‘collega’boeren. En niets ging soepel. Maar hij is wel bijna biologisch. Ik denk dat dat de oplossing gaat worden.

Maar naast de agrarische sector moet ook de industrie aan de slag. En wij als consument moeten ook onsze steentje bijdragen. Niet voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. Maar willen we dat? En kunnen we dat? Ik denk dat dat voor veel mensen niet eenvoudig zal zijn. De auto laten staan, minder vlieg(reiz)en maken en we kunnen best veel meer doen.

Maar wat de oplossing is? Ik weet het niet. Jij?

21

Eenentwintig vrijheidsmaaltijden organiseerde ik vandaag in onze gemeente. Op 21 locaties kunnen mensen gratis vrijheidsmaaltijdsoep en broodjes komen eten. En dat is spannend, want komen er wel mensen? En hoe vinden die het dan? En wat doen we als er zoveel mensen komen dat er niet voldoende is?

Het weer is in ieder geval goed. We gaan het meemaken!

De vlag hangt uit. Vier de vrijheid!

Referendum

Wat een goed bericht. Wat mij betreft althans. Naar mijn mening brengen referenda niets goeds. Onze vertegenwoordigers in Den Haag zijn degenen die inhoudelijk op de hoogte zijn en kunnen weloverwogen besluiten nemen.

Als het volk gevraagd wordt dat te doen wordt er (vaak) gestemd vanuit emotie of op de optie waarvan de voorstanders het meeste in de media komen. En dat is lang niet altijd de beste keuze. Kijk maar naar het Oekraïne referendum van een aantal jaar geleden.

En als er dan een referendum gehouden wordt en de politiek legt het naast zich neer omdat het slechts raadgevend was dan voedt dat alleen maar meer de onvrede van bepaalde mensen/groepen.

Ik vind oprecht dat je ‘het gewone volk’ niet moet bevragen met dit soort zaken. Daarbij, het boeit ons blijkbaar allemaal nauwelijks als je kijkt naar de schandelijk lage opkomst van de gemeenteraadsverkiezingen.

Nu nog een definitieve streep door de gekozen burgemeester!

Hoe denk jij over referenda en gekozen Burgemeesters?

Struikelsteen


Barend was bijna vier toen hij, ver van zijn vader, moeder en grote zus, ondergebracht werd bij een gezin in Eindhoven. Daar was hij het neefje uit het westen en hij mocht redelijk vrij rondlopen. Barend immers, zo schatte men in, kon niet maanden, zo niet jarenlang, stil zijn op een zolder.

Barends vader, moeder en zus doken onder bij een gezin een dorp verderop. Zij brachten ruim een jaar door op een kleine, benauwde zolder.

De vader van Barend kon zijn schoonmoeder en haar broer niet meenemen. Hij maakte de keuze hen achter te laten. Rosa en Joseph stapten op 8 april 1944 op de BBA-bus richting Vught. Joseph werd op 30 april vermoord in Sobibor, Rosa volgde haar broer op 14 mei.

Barend had aan het begin van de Tweede Wereldoorlog 35 familieleden. Aan het einde van de oorlog waren dat er nog maar 6. Barend, zijn ouders en zijn zus overleefden de oorlog. Barend was vervreemd van zijn ouders en draagt de last van zijn verleden tot op de dag van vandaag met zich mee.

Gisteren legde Barend de eerste twee struikelstenen in V. Er zullen er daar nog 15 volgen.

Wat draag jij bij?

Vandaag twee jaar geleden stierf mijn schoonvader aan corona. Daarmee was hij een van de eerste Nederlanders die overleden aan het virus. Het lijkt alsof er sindsdien geen enkel moment van rust meer is geweest: de wereld draait maar door en door en door en er gebeuren de meest verschrikkelijke dingen. En dat vind ik zorgwekkend en verontrustend.

Dat zorgwekkende zit hem in de dingen waarop ik geen invloed kan uitoefenen. Dat virus dát hebben we (nog steeds) niet in de hand (hoe we ons houden, of hielden, aan de maatregelen wél). De verschrikkelijke oorlog in Oekraïne of welke ellende die mensen elkaar waar dan ook ter wereld aandoen: we hebben het niet in de hand. Hoe we echter reageren hebben we wél in de hand. Of we iets positiefs bijdragen hebben we wél in de hand.
We hebben heel veel niet in de hand. Maar de verontrustende verharding en verdeeldheid in ons land (in willekeurig welk land) die zouden we op de een of andere manier toch in de hand moeten hebben? Daar zouden we toch iets aan moeten kunnen doen?
Hoe kan het toch zo zijn dat mensen geloven in de vreemdste complottheorieën, hoe kan het toch zo zijn dat er mensen zijn die twijfelen aan de vrijheid (van meningsuiting) in Nederland, hoe kan het zo zijn dat … en dat … en dat … Kijk het journaal, kijk op nu.nl, op twitter, facebook of LinkedIn: overal worden meningen als voldongen feiten verkondigd en dulden we geen of nauwelijks tegengeluid.

Ik beschouw mezelf als een redelijk weldenkend mens (en de mensen die mij goed kennen weten dat ik soms ook heel erg boos en onredelijk kan zijn) maar ik merk dat ik op begin te raken. Dat de toestand van de wereld me maar bezig blijft houden en dat ik heel veel niet meer begrijp. Of beter: niet meer wíl begrijpen. De rek is eruit.
Vaak ‘predik’ ik dat je dingen niet hóeft te zeggen of te uiten op social media. Soms is het beter te zwijgen. Maar als dat zwijgen echt niet meer lukt, als je het écht zo gruwelijk oneens bent met een ander, als je zo in je kern geraakt wordt, als je je oprecht zorgen maakt, dan moet je soms wel reageren. Je kunt niet altijd weg blijven kijken. Dus laat ik vandaag maar weer een keer mijn zieleroerselen op jullie los. Want vandaag is immers een bijzondere dag; een dag van terugdenken aan …

Soms moet ik echt op mijn vingers gaan zitten (figuurlijk dan, of was dat nou letterlijk?) om niet te reageren op bepaalde ‘veel reageerders’ op facebook. Mensen die alleen maar in HOOFDLETTERS uiterst gefrustreerd reageren op bijvoorbeeld posts van overheden (tja, ik ben nu eenmaal een ambtenaar en lees die dingen dom genoeg. En het raakt me iedere keer weer). Mensen die het hebben over #coronabedrog (of nog erger #cojonabedrog). Mensen bij wie je het nooit goed doet. Ik zou dan willen reageren met vier woorden: Wat draag jij bij?
Altijd maar commentaar hebben is wel heel gemakkelijk vind ik. Even los van het feit dat ik natuurlijk de persoonlijke situatie van deze mensen niet ken. En uiteraard ook los van het feit dat ik begrijp dat mensen die zelf niet aan een woning komen gefrustreerd zijn als vluchtelingen die woning wél krijgen. Even los van een heleboel persoonlijke omstandigheden van anderen die ik niet ken en die ik echt niet wil bagatelliseren. Maar je kunt ook zwijgen of op een normale manier je frustratie en ongenoegen uiten. Dat is ook veel krachtiger denk ik.

Maar waar is de nuance gebleven bij sommige mensen? En als ze zo boos zijn op de overheid, gaan ze dan wel stemmen? Ik vind het oprecht shockerend dat zoveel mensen niet eens de moeite genomen hebben om te gaan stemmen.
In hoeveel landen zou men niet willen hebben wat wij hebben? Hoe mooi is je land dat je kunt gaan demonstreren voor je vrijheid van meningsuiting? Hoe bizar is het dat zo’n demonstratie vaak uitmondde in rellen en vernielingen. Hoe ziek is het dat er gemanipuleerde filmpjes op social media verschijnen die de politie in een verkeerd daglicht stellen? Hoe mooi is het dat er vele mensen in de zorg kei- en keihard zijn blijven werken en dat er geen onderscheid gemaakt werd tussen gevaccineerd en ongevaccineerd? Hoe bizar is het dat deze mensen vervolgens te maken krijgen met geweld en intimidatie? Zo kan ik nog heel lang doorgaan helaas.

Hoe kan het zo zijn dat iemand zo ver wegraakt van de werkelijkheid dat men denkt dat het oké is om dit soort dingen te doen? Verdient zo iemand steun of moeten we die echt als verloren beschouwen? Wat is het kantelpunt? Wie bepaalt dat? Ik lees nu vele berichten over ‘dat die wappies maar naar Rusland gestuurd moeten worden’ en er worden veel denigrerende uitlatingen over hen gemaakt. Logisch wellicht maar ook triest en zo blijven we maar over elkaar heen duikelen. Tegelijkertijd betrap ik mezelf inmiddels ook regelmatig op dit soort gedachten als een bekende ‘tegen-alles-figuur’ weer eens de meest bizarre beweringen uit. En zo wíl ik niet denken en voelen. Zo wil ik niet zijn.

Vandaag twee jaar geleden stierf mijn schoonvader aan corona. Ik vraag me regelmatig af wat hij gevonden zou hebben van wat er momenteel allemaal speelt in de wereld. Als we dat toch eens zouden kunnen vragen …

Mooi en pittig

Vandaag hielp ik de hele dag mee met het gereedmaken van een opvanglocatie voor Oekraïense vluchtelingen. En dat was heel erg mooi om te mogen doen, maar ook pittig. En confronterend. Want als je kinderbedjes aan het opmaken bent, dan denk je automatisch aan je eigen kinderen.

in 1844 vestigden de Zusters Franciscanessen zich in mijn woonplaats en gedurende vele jaren hebben zij een ongelooflijk groot en positief stempel op onze gemeente (en ver daarbuiten) gedrukt. Naastenliefde, het goede doen, zorg voor anderen: het zijn dingen die ze hoog in het vaandel hadden en hebben. Inmiddels moeten we constateren dat de orde in onze gemeente aan het uitsterven is en het klooster krijgt een prachtige nieuwe, maatschappelijke bestemming. Het moderne deel wordt gesloopt en maakt plaats voor woningen, maar het prachtige oude gebouw blijft bestaan en er komen op termijn een aantal heel mooie initiatieven in. De sloop van het moderne deel stond op stapel en daarom zouden de zusters eind maart tijdelijk verhuizen naar een ander klooster in de buurt. Hopelijk leven er over een jaar of twee nog zusters zodat ze dan terug kunnen keren en kunnen zien hoe alles geworden is.

Toen de zusters maandag echter hoorden dat de gemeente opvang voor Oekraïense vluchtelingen zocht boden ze meteen het klooster aan voor de opvang van deze mensen. De band met de ontwikkelaars die het pand kochten is zo goed dat ook zij in die wens meegingen. Want het betekent nogal wat voor zo’n bedrijf. Hele planningen veranderen en worden op de lange(re) baan geschoven. De gemeente was heel blij met het aanbod want de zusters laten een prachtige locatie achter: grote gemeenschappelijke ruimtes, een moderne keuken, mooie kamers met allemaal een privébadkamer, prachtige buitenruimte en nog veel meer.

De zusters hebben alles op alles gezet dat ze woensdag al konden verhuizen en daarna is er met man en macht gewerkt om het klooster in gereedheid te brengen voor de opvang. En dan komt er wat los: collega’s die van alles gaan regelen en organiseren, bedrijven die allerlei materialen sponsoren, een rotaryclub die een speeltuin aanlegt in de tuin van de zusters, mensen die spontaan hun hulp aan komen bieden. Zoveel mooie dingen gebeuren er. Het geeft een bijzondere energie en tegelijkertijd is het ook zo triest, zo triest …