Azijnpissers

Iedereen zal er inmiddels wel van gehoord hebben, van de brief van Amalia. Persoonlijk vind ik het een topactie van haar. En, misschien naïef, maar hé, ik ga nu eenmaal toch nog steeds uit van het goede van de mens, ik dacht er verder niet zo bij na.

Totdat ik op facebook en andere media reacties las. En ja, ik weet dat ik dat niet moet doen, maar soms doe ik dat dus wel. En mijn hemel: wat zijn er toch veel azijnpissers! Waarom, waarom nou toch moet er altijd en overal commentaar gegeven worden op dingen. Waarom, waarom moeten alle mooie dingen bezoedeld en afgezeikt worden. Waarom, waarom? PR-offensief, ze zal het wel niet zelf bedacht hebben, ze hebben toch geld zat waren nog de ‘aardigste’ reacties. Of wat te denken van echt supersneue reacties op het feit dat Amalia cum laude is afgestudeerd: GET A LIFE! Oh, ik kan hier #zoboos om worden! Dus: adem ik in en adem ik uit en probeer ik het los te laten.

Je kunt er voor kiezen om niets te zeggen. Wat zou dat de wereld wat mooier maken toch?

Misschien ben jij een lezer die ook wel enigszins sceptische ideeën heeft bij het gebaar van Amalia. Dat mag. En uiteraard mag je dat ook laten weten. Maar doe dat dan op een #doeslief manier en niet onnodig krenkend of bozig of rancuneus. Je zou maar Amalia heten en al dat soort reacties over je heen krijgen …

Behouden


In maart/april 2020 was ik, naast het feit dat corona er hier in het gezin/de familie en de regio inhakte als een bom, best optimistisch. Wat een saamhorigheid was er! En wie weet zou al deze ellende toch ook nog goede dingen voortbrengen.

Van dat optimisme is helaas niet heel veel meer over. Wat zijn mensen hardleers! Ik geloof dus niet dat er echt veel zal veranderen, zelfs de files nemen alweer toe …

Maar toch: welke dingen van de afgelopen tijd zou jij willen behouden? 

 

Wachtwoord

Ik begrijp van een aantal mensen dat ze niet in dit beveiligde logje kunnen en da’s eigenlijk heel erg jammer.

Want daarin staat een link naar de film die wij voor dodenherdenking maakten en die film die vind ik, oprecht, heel erg mooi, interessant en indrukwekkend geworden. En het liefst heb ik dat zoveel mogelijk mensen de film zien dus deel ik hem graag met jullie. Maar dan wel dus achter het slotje.

Het wachtwoord is trouwens gewoon helemaal zoals ze altijd zijn. Dus ik weet niet wat er misgaat. Misschien was er een tijdelijke storing. Maar mocht je de film heel graag willen zien, laat het dan hieronder even weten. Dan mail ik je wel een linkje.

4 en 5 mei

Ik heb het erg druk met 4 mei (in veel mindere mate met 5 mei) en het wordt ook dit jaar weer erg bijzonder. Daar ga ik nog over bloggen zodra dat kan.

Voor nu wil ik het hierbij laten:

Wat doe jij eigenlijk op 4 mei? En op 5 mei?

Deze is voor Jeanne + update

Ik weet niet meer precies wanneer we begonnen te wordfeuten, maar het is toch wel een jaartje of twee geleden. We ontmoetten elkaar ‘random’. Heel af en toe doe ik dat, een willekeurig potje starten. En wij hadden een klik: Jeanne en ik. We maakten veelvuldig gebruik van de chatfunctie en we vertelden elkaar best veel. Ik heb haar zelfs laten weten dat ik blog en dat doe ik niet zo snel. Heel af en toe reageerde ze hier op mijn schrijfsels, veel vaker reageerde ze via de wordfeutchat. Een klik dus.

Ze heeft veel meegemaakt in haar leven en vertelde daar via de chat over. Zo rond ons twintigste potje vertelde ze dat ze heel ziek was en gaandeweg vertelde ze daar meer en meer over. Net zoals ik dat ook deed. We hadden een klik.

Op 20 april liet ze me weten dat het heel slecht ging en dat er weer uitzaaiingen waren en uiteraard heb ik daarop gereageerd en haar heel veel sterkte gewenst, maar wat voel je je dan machteloos. Ze legde hierna geen woordje meer. Nadat ze 72 uur lang niet legde werd het potje automatisch afgebroken.

Zo’n potje blijft dan nog een paar dagen in je lijst staan. In die dagen heb ik een paar keer een berichtje haar kant opgestuurd. Ze heeft niet gereageerd. En ik kan me levendig voorstellen dat je prioriteiten elders liggen als het zo verdomde slecht met je gaat.

En nu ben ik van slag en verdrietig omdat ik denk dat ze inmiddels overleden is. Hoe kan het dat je iemand mist die je nog nooit gezien hebt? Die je alleen via wordfeut kent. Iemand die een heel pittig leven gehad heeft maar vooral ook heel positief en wijs was. Ik heb haar mailadres via haar reacties hier. Maar wat doe ik daarmee? Een mail sturen? Maar wat als ze echt gestorven is? Of misschien is ze momenteel gewoon zo ziek dat ze niet kan leggen? Bemoei ik me dan met zaken die me niet aangaan? Leest haar man die mail? Wat? Hoe? En nu? Maar eigenlijk weet ik het wel, voel ik het wel: ze is er niet meer.

Dus, lieve Jeanne: dank voor al die potjes en rust nu maar uit …
Update: ik heb Mensenlinq in de gaten gehouden en wat ik al vreesde klopt: Jeanne is op 25 april overleden …

Hear hear (again)

Ik schreef er hier al over en daar wil ik het ‘schrijftechnisch’ gezien bij laten, maar het onderstaande vond ik te raak om niet te willen bewaren op mijn blog. En dit filmpje legt duidelijk de vinger op de zere plek wat mij betreft.

Kritisch zijn? Ja. Maar ga op enig moment ook weer bezig met opbouwen in plaats van continu maar afbreken …