Choose your battles

We voeren hier in huis de laatste tijd steeds weer dezelfde discussie en ik word er verdrietig en moedeloos van. Tegelijk ben ik heel blij met, en trots op, de eerlijkheid van Saar.

Saar heeft sinds begin dit schooljaar een hartstikke mooi en fijn clubje vriendinnen om zich heen waarbij ze zich heel goed voelt en daar ben ik erg blij mee. Het groepje bestaat uit zo’n 10 meisjes. En tja, dat is in tijden van corona en lockdowns een probleem.

Toen de scholen nog open waren gold dat minder dan nu want de meiden zagen elkaar op school en we hoeven er niet omheen te draaien, die pubers gaan op school echt niet op 1,5 meter van elkaar zitten. En dat doen ze thuis ook niet als ze met elkaar afspreken. Daar kan ik van alles van vinden en dat vind ik uiteraard ook. Maar ik verbaas me inmiddels al lang niet meer over alle foto’s en selfies op social media waarop jongeren én volwassenen absoluut geen afstand van elkaar houden. Choose your battles …

Voor de lockdown die half december ingegaan is waren we redelijk flexibel met onderling afspreken. Want, zo redeneerden we, als ze elkaar op school al continu zien, waarom zou dat thuis dan niet kunnen binnen redelijke grenzen? Dus afspreken met een groepje van bijvoorbeeld 6 of 7 meiden vonden Mr. T. en ik toen prima. Afstand houden van opa en oma vinden we eigenlijk veel belangrijker en dat gaat over het algemeen erg goed. Het sociale leven van Mr. T. en mij ligt finaal op z’n gat: we zien nauwelijks mensen, heel af en toe spreken we af met bevriende stelletjes dus aan die kant houden we de boel zo veilig mogelijk (voor zover je er zelf ook maar enige invloed op uit kunt oefenen). Maar goed daar wil ik het niet over hebben in dit logje.

Ik wil het hebben over hoe lastig het is om Saar steeds maar weer teleur te moeten stellen in verband met met wie (en vooral met hoeveel) ze af mag spreken. Van die 10 meisjes kennen we maar een stel ouders, van de rest niet. We hebben ook geen telefoonnummers en hoewel ik daar al tig keer om gevraagd heb het schijnt zo niet chil te zijn om die aan je vriendinnen te vragen zodat ik hierover met hun ouders van gedachten kan wisselen. Tegelijk heb ik al gezegd dat, tegen de tijd dat de inmiddels geplande vakantie richting Appelhof, verder georganiseerd moet worden ik die nummers wíl hebben om afspraken te maken over onder andere halen en brengen en dergelijke. En nu kun je wel zeggen: wat een sufferd dat je die telefoonnummers niet hebt, maar zo schijnt het toch niet (meer) te werken. Choose your battles …

Ik heb nu dus geen enkel idee hoe de andere ouders denken over de regels rondom de lockdown, ik heb geen idee of de vriendinnen van Saar bepaalde dingen hierover ook met hun ouders bespreken en of ze vervolgens onderling ook eerlijk zijn over wat hun ouders wel en niet goed vinden.

De discussie van gisteren ging over aanstaande vrijdag. Dan zou de hele groep ‘s avonds af willen spreken. Dat hebben ze sinds de lockdown heel braaf niet gedaan (zo vierden ze oudjaar netjes in twee groepjes van 5 al waren de plannen eerst uiteraard anders. En ja ik wéét het, 5 is ook niet zoals het hoort, maar zonder klachten en in de wetenschap dat ze daarna weer een week thuis zitten en zo goed als niemand zien …).

Waarom dan aanstaande vrijdag met 10? Omdat het om havo4-leerlingen gaat die deze week toetsweek hebben die onderdeel is van het eindexamen, die dus de hele week naar school gaan en ‘dan zien we elkaar toch iedere dag, mama …’. Tja, eigenlijk geen speld tussen te krijgen, maar daar komen Mr. T. en ik weer aan met onze bezwaren en opmerkingen: teveel mensen, niet volgens de regels, wat vinden de andere ouders, wij vinden dit geen goed plan … Op mijn vraag of ik de moeder die we wel kennen mag bellen reageert ze afwijzend want dat wil ze gewoon niet. Ik snap dat vervolgens weer niet want wat kan daar nou op tegen zijn? Ova geeft dan weer aan dat ze heel goed begrijpt dat Saar dat niet wil. En zo draaien we opnieuw in kringetjes rond. Pfffft …

Ik zeg tegen Saar dat ik heel blij ben dat ze weer zo eerlijk is en dat ik het echt lastig vind om haar steeds opnieuw te moeten teleurstellen en ze begrijpt het ook best, maar als je haar snoetje ziet … Saar is een open boek en ik kan haar gezicht lezen, ze is verdrietig en ook wel boos want ‘andere ouders doen niet zo moeilijk …’.

Als ik dan zeg dat ze dat niet kan weten en dat het waarschijnlijk ook niet zo is dat haar vriendinnen altijd alles wat er thuis besproken wordt zullen delen en dat ze het misschien niet eens gevraagd hebben is dat ook weer stom. Kortom: alles is stom en die k-corona en en en … choose your battles.

Vaccinatie

Vanaf morgen gaat het dan eindelijk gebeuren: de eerste vaccinaties gaan gezet worden en de landelijke aftrap is, ook dat nog, in mijn woonplaats. In oktober plaatste ik een tweede c-lijst met daarin de vraag ‘als het vaccin er is, laat je je dan inenten?’ en de reacties waren toen best verdeeld.

Ik zie dat ik zelf aangeef dat ik dat wel ga doen, maar dat ik het ook best spannend vind maar dat ik vertrouw op de experts. Want zonder dat vertrouwen kan ik niet, al wil dat niet zeggen dat ik niet (gezond?) kritisch ben. Toen Ova de oproep kreeg voor de HPV-vaccinatie vond ik dat bijvoorbeeld best lastig. Temeer ook omdat daarvan gezegd werd dat het ‘maar’ 70% bescherming bood. Maar goed, dat terzijde.

Onderstaand berichtje kwam ik tegen op LinkedIn en geen idee wat jij ervan vindt, maar ik vind er veel waarheid inzitten. Misschien is de steller wat kort door de bocht en ik weet ook niet hoe wetenschappelijk onderbouwd alles wat hij schrijft is, maar het legt wel een vinger op de zere plek.

En jij, ben je er inmiddels uit? Laat je je inenten? Heb je een beroep waardoor je misschien als een van de eersten gevaccineerd wordt? Of val je misschien in een risicogroep?

Een facebookbericht op mijn blog

Onderstaand bericht plaatste ik op 31 december op mijn facebookpagina en ik vind het wel handig om het hier ook nog even te plaatsen (want dan blijft het ‘beter bewaard’) …

* * *

Als ik terugkijk naar het jaar dat achter me ligt dan weet ik gewoon niet wat te schrijven. Wát een jaar was het. Ik zou pagina’s kunnen vullen met van alles dat ik gedacht en gevoeld heb, alles wat me verbaasd heeft, waar ik blij mee was, wat ik verdrietig vond, wat me verraste, waar ik boos om werd of wat me frustreerde. Een jaar vol tegenstellingen vond ik het vooral. Een jaar waarin prachtige dingen gebeurden maar ook een jaar met gebeurtenissen die ik niet begreep, niet wilde begrijpen ook.

Een jaar waarin we afscheid namen van mijn schoonvader, een jaar waarin ons dorp afscheid nam van veel te veel geliefde dorpsgenoten, waarin wereldwijd veel te veel mensen afscheid moesten nemen van veel te veel geliefden. Het was een jaar vol verdriet. Maar het was ook een jaar vol veerkracht. Met mooie initiatieven, nog steeds, met #aandachtvoorelkaar, met elkaar helpen.

Een jaar met in de rats zitten als je neus ook maar even dicht zat, met discussies met mensen over de RIVM-richtlijnen, met complottheorieën waar ik niets van begrijp, mensen die weigeren zich aan de regels te houden, mensen wier flexibiliteit en creativiteit grote bewondering afdwong. Een jaar van laconieke mensen en van mensen die de regels nauwgezet volgen.

Een jaar waarin vele mensen bikkelhard gewerkt hebben, een jaar van onzekerheid voor veel mensen, een jaar met nauwelijks theater, uit eten, terrasjes pikken of andere uitjes. Een jaar ook waarin we eens te meer ervoeren hoe belangrijk vrijheid is en hoe moeilijk het is als die vrijheid beknot is. Een jaar dat wat mij betreft vaak dieptepunten kende als het ging om juist onze vrijheid van meningsuiting.

Een jaar waarin bleek dat we niet altijd in staat zijn rekening te houden met anderen, een jaar waarin discussies regelmatig bikkelhard waren en niet over de inhoud gingen maar op de persoon gespeeld werden.

Een jaar waarin ‘al de zachte stemmen‘ waarover de Koning het had in zijn kersttoespraak nauwelijks gehoord werden. Een jaar waarin in mijn ogen voornamelijk de extremen een podium kregen.

Het was een jaar waarin ik me vaak realiseerde hoe blij ik ben dat ik in Nederland woon. En ja, ook hier gaat lang niet alles vlekkeloos, maar er zijn niet veel landen waar het ook daadwerkelijk beter zal zijn. Denk ik. Regelmatig ergerde ik me ook enorm aan mijn land, het gedrag van sommige mensen, het toch feesten terwijl dat niet mag, het eeuwige gediscussieer … kritisch zijn mag, moet zelfs, maar zullen we gewoon bij onze eigen leest blijven? En als we het niet met elkaar eens zijn dat wat liever brengen? #doeslief

Het was een jaar waarin we door afstand te houden lieten zien hoeveel we van de ander houden. Een jaar waarin werktechnisch gezien zo goed als alles anders moest maar waarin we uiteindelijk erg mooie dingen hebben gerealiseerd. Een jaar waarin het thuiswerken me regelmatig opbrak: ik mis de reuring van kantoor, het mensen ontmoeten, het snel dingen regelen. Een jaar met vierkante ogen, met veel teamsoverleggen, met veel te weinig contact met collega’s en externen.

Het was ook een jaar met een heleboel fijne dingen: je gedragen weten als je schoonvader sterft en je drie dagen later je 50ste verjaardag viert, genieten van prachtig voorjaarsweer, een afgestudeerde dochter, talloze genoeglijke uurtjes onder de veranda, recepten uitproberen, één op één ontmoetingen, #dekrachtvansamen, blokjesverjaardagen met daardoor extra aandacht voor je gasten, bijna 2800 wandelkilometers, waarderen wat je hebt in plaats van wat je wilt, vele uren spelletjes spelen, boeken lezen, muziek luisteren, Netflixen, vakantie in Nederland, podcasts luisteren, een toffe sinterklaasavond, genieten van de top 2000, domweg gelukkig zijn in de …straat met Mr. T. en mijn prachtige dochters, en nog veel, veel meer.

Het was een jaar dat ons enorm op de proef stelde. Een jaar waarover ik nog veel meer zou willen schrijven maar dan staat het hier zonder enige nuancering te staan en de ervaring leert dat social media zich niet altijd leent voor dit soort gedachtespinsels.

Wat ik wens? Wat ik ons allemaal wens? Een mild, gezond en fijn 2021. Een nieuw jaar waarin we hopelijk terugkeren naar een goed en beter ‘oud normaal’.

Dag 2020

2020 Was een jaar van thuis zijn (en al begin ik dit jaarlijkse logje altijd met dit zinnetje, hoe had ik ooit kunnen weten dat dit jaar écht een jaar van vooral thuis zijn zou worden), liefde, Ova, Saar, Mr. T, Ova Haar Lief, werken, mensen ontmoeten, verjaardagen, missen, stemmingmakerij, het nieuws dat onze CdK vertrekt en een paar maanden later het nieuws dat een heel goede bekende de nieuwe CdK wordt (hoe tof!), ‘Wij zijn de politiek’ lezen: mooi boek met rake woorden, aan het begin van het jaar nog denken dat er veel grote feesten zullen zijn dit jaar (waaronder het onze) maar helaas, helaas, iets met een virus in Wuhan en wat later in Italië, gedoe met Saar en een ‘vriendin’, The Handmaids Tail & Outlander, Ova die een prachtige prijs wint met haar afstudeeropdracht, carnaval, Youseum, mijn moeder 75 jaar, op 1 maart bloggen dat er in huis een virus rondwaart want allemaal zwak, ziek en misselijk, twee jonge meiden uit ons dorp die na hun moeder vorig jaar ook nog hun vader verliezen, bloed geven, heel veel prachtige boeken, een enkel minder boek, corona, persconferenties, 1½ meter, handen wassen, niezen in je elleboog, intelligente lockdown, saamhorigheid, wonen in het epicentrum van de uitbraak, heel veel overleden mensen (in onze gemeente een oversterfte van 245 mensen!), heel veel zieke mensen, zorgen om de mensen waar we van houden, veel minder theater en bioscoop, maar een keer of acht rikken, een overleden schoonvader, 50 en voor altijd 96, geen Sarah-feest, vier weken thuisquarantaine voor Mr. T., aanpassen, een sollicitatie als BABS (en dat uiteindelijk niet mogen gaan doen), na vier weken een groepsknuffel, veertien jaar bloggen, Suske en Wiske, verandering, soms positief, soms negatief, 24 jaar samenwonen, opvliegers, een geannuleerd groot feest, 10 jaar getrouwd zijn, Candy Crush, Trivia Crack en talloze spelletjes WordFeud, De Pest lezen, thuiswerken, thuis onderwijs, thuis afstuderen, een aflevering over Kruispunt vanuit het epicentrum, door het jaar heen fantastisch rake columns lezen en die regelmatig op mijn blog zetten omdat ik het echt niet beter zou kunnen verwoorden, my first rösti, een nieuwe gele bank, een bijzondere lintjesregen, geen reünie gedecoreerden, een alternatief voor dodenherdenking, een indrukwekkende dodenherdenking op een lege dam, een zieke vriendin en later in december nog een zieke vriendin, Saar 15 jaar en dat op heel gescheiden schaal vieren, vele rondjes op de hometrainer, nog steeds netwerken, ontelbaar veel kilometers wandelen (op 28 december stond de teller op 2.759,4 dus ik denk dat ik uiteindelijk op ongeveer 2.780 kilometer uit zal komen), Facebook, Instagram en LinkedIn, een heuse influencer blijken op facebook als je post meer dan 1300 keer gedeeld wordt, ongelooflijk veel gebruik maken van onze superfijne veranda, nieuwe taak als consul oorlogsgraven, een ontplofte e-reader, gewoon ontieglijk blij zijn met dagen waarop je je ouders weer een keer ziet voor wat langere tijd, Ova afgestudeerd, dat gelukkig wel kunnen vieren met een heerlijk avondvullend sterrendiner, Saar die met vriendinnen op een heuse camping gaat kamperen, zandsculpturen, happen & trappen met m’n ouders, broer en schoonzus en dat op de enige regendag in juli, spullen verdelen, geen Frankrijjk, wel Ermelo en Mechelen, Ova naar Kroatië en dan vanwege code oranje halverwege naar huis moeten, talloze geannuleerde theaterkaartjes, kritische fout, 15 augustus 1945-15 augustus 2020, de garage wit schilderen, met Ova naar Hulst, Mr. T. 54 jaar, Ova 21 met helaas geen 21-diner en een feestje op heel bescheiden schaal, vernoemingsceremonie, in september toch wat herdenkingsactiviteiten, een rondleiding organiseren voor de ambassadeur, oplopende besmettingscijfers, een verzuipende zorg, kortere lontjes, viruswappies, tweede golf, plasma doneren, Ova die druk solliciteert, steeds op gesprek mag maar dat het (door verschillende omstandigheden) nog niet tot een baan in haar vakgebied geleid heeft, de podcast ontdekken, stoppen als secretaris van een vrouwenvereniging (heel goed besluit!), blijdschap, lief, leed, weemoed, dankbaarheid, vele goede dingen, geannuleerde vriendendagen, thuiswerken, nauwelijks sociale contacten, maar wel een heerlijk weekend naar Texel met Mr. T., Ova, Saar en Ova Haar Lief, een dagje Amsterdam, Verzetsmuseum, Klompenpaden, een nieuwe klas voor Saar die inmiddels in 4 HAVO zit, die haar klas niet echt supertof vindt, maar die inmiddels wel een heel leuke groep meiden om zich heen verzameld heeft, nog steeds aan mezelf merken dat ik steeds anders in het leven kom te staan, dat ik dat over het algemeen erg fijn vind, drie zieke vriendinnen inmiddels, een oud-collega waarmee ik nog veel contact heb met een burnout, ontdekken dat je het algemene beschavingsniveau van je landgenoten toch zeer discutabel vind terwijl je tegelijkertijd in je eigen kring geen echte vreemde zaken of excessen ontdekt, een krantje uit 1970, talkshows en actualiteitenprogramma’s die nog maar een onderwerp schijnen te brengen, ‘experts’ die hun zegje maar wat graag willen doen, 75 jaar VN, pijn aan mijn achterhoofd, tenniselleboog, fysio, zorgen, met vrij grote regelmaat frustrerende gesprekken met Saar voeren, die gaan inmiddels ook regelmatig over alcohol, wanneer landt nou ‘ns wat we zeggen?, lachen, thuiswerken en dat zo beu zijn, geniva leren spelen en talloze potjes Carcassonne, poetsen (blergh), nauwelijks uit eten, een geannuleerde reis naar Auschwitz, 26 jaar samen, vuurwerkverbod, heerlijke nieuwe recepten gekookt, een airfryer kopen, ‘Guus kom naar huus’, ‘Niemand heeft het recht niet beledigd te worden’, aan twee boeken meewerken en mijn naam vermeld zien staan in het ‘dank je wel rijtje’, op het werk een spotifylijst opstarten, Appelhof boeken voor Saar, een heerlijk avondje, helaas nog altijd pijn in het lijf, extreem veel Koninklijke onderscheidingen die allemaal op een bijzondere manier uitgereikt moesten worden, één jeugdlintje, geen kersttradities, mijn teen ongelooflijk hard stoten en daardoor sinds 18 december niet goed kunnen wandelen, een bonus krijgen, op het werk aandacht besteden aan de coronacrisis, Top 2000, dromen, ouders die het nieuwe jaar starten in quarantaine vanwege positief geteste broer/buurman, domweg gelukkig in de …straat en nog heel veel meer.

2021 … here we come!

Lengen

De dagen lengen
er gloort hoop
optimisme wellicht

We leerden dat het niet snel
goed
voldoende
acceptabel is

We leerden dat het regelmatig
schuurt
boos en
bang maakt

We leerden dat er
veerkracht maar ook onverzettelijkheid
saamhorigheid maar ook ikke, ikke, ikke
behulpzaamheid maar ook achterdocht is

Anderhalve meter is niets
en tegelijk
onoverbrugbaar

Missen
wat je toch kunt zien
wat zo gewoon was
wat ons maakt tot wat we zijn

De toekomst
ongewis
spannend
wat houden we vast

De dagen lengen
er is hoop
optimisme ook

Want zonder hoop en optimisme
kan ik niet
wil ik niet kunnen
Ik wens jou en de mensen om je heen, in alle opzichten, warme en fijne kerstdagen.

Jammer …

… dat er weer zoveel aandacht naar deze mensen gaat (en nou doe ik het ook nog!). Want kom op, hoe van de wap moet je wel niet zijn als je dit soort dingen doet?

Maar goed, dat geldt, naar mijn bescheiden mening, ook wel enigszins voor al die mensen die toch massaal gingen winkelen op black friday, die met grote gezelschappen gaan feesten in de polder, die gisteren toch nog massaal al die ‘essentiële’ boodschappen gingen doen, of op andere manieren de regels omzeilen.

Nee, het is niet leuk allemaal. En ja, het duurt al zo lang. Maar voor al die mensen die het toch nog niet echt lijken te snappen: kom een keer langs. Ik ken (helaas helaas) genoeg mensen die jou haarfijn uit kunnen leggen wat corona met mensen doet. Díe verhalen brengen mensen pas echt van de wap …

Vuurwerk

Ik schreef al een hele tijd geleden een stukje over hoe ik over vuurwerk denk, dus dat hoef ik hier niet te herhalen. Van wat meer recentere datum is een stukje over hoe ik me verbaas dat er gesproken wordt van een rustige jaarwisseling als er een boel vernield is.

Hoe de komende jaarwisseling gaat verlopen houd mij momenteel best bezig. Want … wat staat er te gebeuren??? Ik vrees  met behoorlijk grote vreze en ben bang dat er op grote schaal gereld zal worden. En daar snap ik echt helemaal niets, niets, niets van. Waarom? Maar goed, daar schreef ik dus al over. En eigenlijk zou ik daar nog hele epistels over kunnen schrijven, maar ik denk niet dat de boel daarvan duidelijker wordt.

Ik weet niet of je een tijd geleden onderstaande advertentie in de (landelijke) kranten hebt zien staan? Daar had ik al best een mening over, dat zal je niet verbazen.

Afgelopen maandag stond deze ingezonden brief in de krant als reactie op die advertentie. Daar kon ik me best in vinden.

Natuurlijk, we leven in bizarre tijd en iedereen preekt voor eigen parochie, maar toch. Waar is het (om)kijken naar een ander gebleven. Waar is het begrip voor elkaar, het een stapje terugdoen als het nodig en/of wenselijk is.

Wat verwacht jij van de komende jaarwisseling? Ken je mensen die heel erg boos of teleurgesteld zijn door het vuurwerkverbod? Ben je bang voor rellen?