Ministerie van Lekkere Trek

Wellicht dat je het geweldige filmpje al gezien hebt, maar ik vind het te leuk om hier niet te delen!

Brownies&downieS is al weer een jaar of 12 geleden gestart hier in onze gemeente. De formule was niet nieuw, want ik kende al meerdere lunchrooms waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt werkten. Maar op de een of andere manier hebben de oprichters van Brownies&downieS er toch zoiets bijzonders van te maken dat de formule inmiddels op ruim 50 locaties te vinden is. Er zijn ook regelmatig leuke initiatieven te zien via B&D en ook in coronatijd hebben ze laten zien flexibel te zijn.

Zelf lunch ik ook af en toe bij B&D en ik vind het altijd een klein feestje om te zien hoe blij het personeel is. Daar kunnen wij ‘gewone’ mensen nog heel wat van leren nietwaar?

Lang zouden ze leven

De Oorlogsgravenstichting bestaat 75 jaar en daar wordt op verschillende manieren aandacht aan besteed. Die aandacht bestaat onder andere uit de serie ‘Lang zouden ze leven‘. Een jaar lang wordt er iedere week op de geboortedag van een oorlogsslachtoffer zijn/haar verhaal verteld.

Het zijn indrukwekkende portretten met steeds andere invalshoeken. Verhalen van verzetsstrijders, slachtoffers van de Holocaust, militairen en burgers. Het zijn echt heel bijzondere portretten en ik vind dat de Oorlogsgravenstichting met deze portretten op een heel mooie, indringende en integere manier de gebeurtenissen van lang geleden onder de aandacht brengt. #Opdatwijnietvergeten

Vandaag is het 27 januari 2022. 77 Jaar geleden werd Auschwitz bevrijd. Oktober vorig jaar liep ik daar rond, over die grond die zoveel voeten betreden hebben, door die gebouwen waar zoveel leed is aangedaan, daar waar het doodstil is omdat de vogels zwijgen. We moeten echt heel erg zuinig zijn op onze vrijheid en de verhalen blijven vertellen.

Er zijn mensen die springen in de plassen

Er zijn mensen die springen in de plassen
Als het regent dat het giet

Er zijn mensen die zonnestralen vangen
Zelfs als je ze door de wolken even niet ziet

Er zijn mensen die harten veroveren
Zonder dat ze er echt iets voor doen

Er zijn mensen die het mooiste zoeken
Heel het jaar in elk seizoen

Er zijn mensen die klaar staan
Voor een ander zonder winst of eigen belang

Er zijn mensen die je tranen dragen
Ook al duurt het nog zo lang

Er zijn mensen die regenbogen vinden
In het vroege ochtendgloren

Er zijn mensen die zichzelf zijn
En niet per se ergens bij hoeven horen

Er zijn mensen die sterren laten stralen
Als ontelbare lichtjes in de nacht

Er zijn mensen die in jou geloven
Meer nog dan jij zelf ooit had gedacht

Er zijn mensen die niet bang zijn
Om ergens aan te beginnen

Er zijn mensen die de liefde boven alles
Altijd zullen laten winnen


Een tijd geleden kreeg ik die echte post, weten jullie nog? En in die echte post zat en kaart met deze tekst. En die tekst, die vind ik wondermooi en superoptimistisch.

Ik vind het zo knap hoe mensen met woorden kunnen toveren, met weinig woorden veel kunnen zeggen, een cadans toe kunnen voegen aan woorden waardoor het echt beklijft.

Eigenlijk dacht ik dat het gedicht wel op internet te vinden zou zijn, maar dat is het dus niet. Dus de schrijfster heeft het helemaal zelf bedacht of ergens in een boek gevonden. Ik vond ze in ieder geval mooi genoeg om met jullie te delen!

Heb jij een gedicht wat voor jou veel betekent? 

Dag 2021

2021 Was een jaar van thuis zijn (en al begin ik dit jaarlijkse logje altijd met dit zinnetje, hoe had ik ooit kunnen weten dat dit jaar wederom écht een jaar van vooral thuis zijn zou worden), liefde, Ova, Saar, Mr. T, Ova Haar Lief, werken, te weinig mensen ontmoeten, verjaardagen, missen, corona, stemmingmakerij, vaccinatiestart, Ova een vaste baan waar ze het erg naar haar zin heeft, avondklok, persconferenties, 1½ meter, handen wassen, niezen in je elleboog, veel verdeeldheid, veel minder saamhorigheid, avondklok, rellen, harde kern voetbalsupporters die ineens ‘hun stad gaan beschermen‘, bestorming Capitool, bye bye Trump!, handwerken, bloed geven, heel veel prachtige boeken, een enkel minder boek, kersenboom, een boel sneeuw die ook nog ‘ns bleef liggen, geen carnaval, nieuwe wasmachine, veel overleden WWII-veteranen waar John er een van was, mijn moeder 76 jaar vieren met een reisje om de wereld, nog veel minder theater en bioscoop, iets meer de teugels laten vieren als het om het naleven van de richtlijnen gaat, althans, wat de dochters betreft, en oké ook zelf zijn we iets soepeler, maar we doen nog steeds behoorlijk voorzichtig, het zo goed als altijd eens zijn met de vele artikelen van Chris Klomp, 15 jaar bloggen, 51 en voor het eerst mijn verjaardag niet delen met mijn schoonvader, een verlate ‘Sarah’ in de tuin, verkiezingen, demissionair kabinet, 17.000.000 virologen, verandering, soms positief, soms negatief, Omtzigt, toeslagenaffaire, openbaarheid van bestuur, 25 jaar samenwonen, opvliegers, een heel mooi coronaherdenkproject mogen begeleiden, 11 jaar getrouwd zijn, Candy Crush, Trivia Crack, Word Blitz en talloze spelletjes WordFeud, studieschuld aflossen, thuiswerken, gelukkig nauwelijks thuis onderwijs, toch maar afzien van langere haren, een late lente en sowieso een jaar met minder goed weer, wederom een bijzondere lintjesregen, geen reünie gedecoreerden, je zorgen maken om een wordfeudvriendin die ‘ineens’ verdwijnt en dat die zorgen dan terecht blijken, een alternatief voor dodenherdenking met een bijzondere film, vrijheidsmaaltijdsoep maken, in de krant, geld in de was, Saar 16 jaar en op iets minder bescheiden schaal vieren, vele rondjes op de hometrainer, nog steeds netwerken, ontelbaar veel kilometers wandelen (op 30 december stond de teller op 3.278,7 kilometer dus ik denk dat ik vandaag op ongeveer 3.285 kilometer uit zal komen), ommetjes wandelen, Facebook, Instagram en LinkedIn, mijn taak als consul oorlogsgraven steeds meer invulling geven, regelmatig discussies over c, en daar verschrikkelijk moe van worden, maar ja, wat moeten we dan?, De slag om de Schelde, beschuit met zwaantjes of nou ja: werk in uitvoering, een wandeljas inruilen tegen een piano die het niet meer doet, heel veel uren onder de veranda, een plastuitje, talloze geannuleerde theaterkaartjes, vergelijkend club sandwich onderzoek, niet alleen in de krant maar ook nog op tv!, frequente bezoeken aan de fysiotherapie, een fietstocht gefietst die mijn ouders vooraf hebben gecontroleerd, Peter R. de Vries, Saar naar Appelhof, Zeist, prachtige huizen, Amersfoort, klompenpaden, Ova een wandelvakantie in Oostenrijk, Mr. T. 55 jaar, uitje Dordrecht met Saar, Ova 22 met een uitgesteld 21-diner vieren, blauw-wit, speech voor Ova, herdenkingen in september, toespraak, gasten uit Amerika en Carentan, work hard play harder, onthulling vector, De slag om de Schelde, zelf een rondleiding verzorgen in mijn allerbeste Engels, tweedeling tussen gevaccineerden en ongevaccineerden, Mijn beste vriendin Anne, derde, vierde en vijfde golf, oplopende besmettingscijfers, een verzuipende zorg, code zwart, nog kortere lontjes, viruswappies, moedeloosheid, de maatregelen niet meer snappen en niet meer uit kunnen leggen aan je kinderen, toch je uiterste best doen, verschrikkelijk coronamoe zijn, maar nog meer onverdraagzaamheidmoezijn, ongelooflijk veel geweldige podcasts luisteren, vele heerlijke gerechten koken, blijdschap, lief, leed, weemoed, dankbaarheid, vele goede dingen, geannuleerde vriendendagen, thuiswerken, nauwelijks sociale contacten, Saar in het examenjaar, profielwerkstuk, Saar die de jongens ontdekt, en de alcohol helaas, proberen je drie zieke vriendinnen zo goed mogelijk te steunen, ontdekken dat dat algemene beschavingsniveau van je landgenoten nog verder kan dalen, fysiotherapie, zorgen, met vrij grote regelmaat frustrerende gesprekken met Saar voeren, lachen, thuiswerken en dat zo beu zijn, poetsen (blergh), nauwelijks uit eten, mijn eerste zelftest (inmiddels deed ik ook een tweede), beide negatief gelukkig, een ongelooflijk indrukwekkende reis naar Auschwitz, tijdens die reis Buchenwald bezoeken, Krakau, Theresienstad, Plaszow, Dresden, verschrikkelijke dingen zien en horen maar gelukkig ook genieten, enorm boos worden als mensen de huidige situatie durven te vergelijken met WWII, steeds meer fotologjes plaatsen, en dat zijn dan gewoon foto’s die ik al wandelend maak met mijn mobiel, maar ik vind ze mooi genoeg om te delen, een krantje uit 1971, eindelijk weer ‘ns een werkgerelateerde fysieke ontmoeting, zwaar onder de indruk van Nasrdin Dchar, en van deze voorstelling en dat was het dan ook wel zo’n beetje dit jaar, 27 jaar samen, een ondeugende Suske, ach, little did we know, die lieve, lieve Suske, niet naar het concert van de Dolly Dots gaan omdat het gewoon niet goed voelt om met ruim 1000 mensen in één ruimte te zitten, vuurwerkverbod, nagels lakken, een heerlijk avondje, heel, heel, heel erg onverwacht afscheid moeten nemen van Suske en daar heel erg verdrietig van zijn, met Ova en Saar naar ‘Alles op tafel’, geweldige film, helaas nog altijd pijn in het lijf, extreem veel Koninklijke onderscheidingen die allemaal op een bijzondere manier uitgereikt moesten worden, een Penning van Verdienste die twee keer verzet werd en uiteindelijk in kleine kring werd uitgereikt, kaarsjes op graven, een hilarische kerstavond en een superfijne Eerste Kerstdag, Mc Donald’s op Tweede Kerstdag want onze plannen vielen vanwege de lockdown in het water, twee weken kerstvakantie, een sociaal leven dat behoorlijk op z’n gat lag, maar gelukkig toch een boel fijne dingen kunnen doen, waarschijnlijk stoppen met de ommetjesapp vanwege te veel competitie, keuken poetsen, erover denken om de wand achter de bank te voorzien van één groot schilderij in plaats van de ongeveer 20 die er nu hangen, een afspraak maken met de badkamerspecialist voor die nieuwe badkamer die er dus waarschijnlijk in 2022 gaat komen, die afspraak is trouwens pas op 15 januari 2022, die teen die ik op 18 december 2020 stootte nog steeds niet goed kunnen buigen, boosterprik, Top 2000, Don’t look up, dromen en vooral domweg gelukkig in de …straat en nog heel veel meer.

2022 … here we come!

Lichtjes

Inmiddels ben ik ruim 1½ jaar actief als consul van de Oorlogsgravenstichting en ik vind het een super eervolle taak om te mogen vervullen. Ik heb inmiddels goed in zicht hoe de verschillende parochies en vrijwilligers werken en ik heb een boel dingen, in samenspraak met deze vrijwilligers, op een lijn gekregen. Het is fijn dat er zoveel mensen betrokken zijn bij het onderhoud van de graven, maar dat maakt het soms ook wel lastig. Zeker als daar zo’n kersverse consul aankomt, ‘een durske ook nog’, dat gaat vertellen hoe het vanaf nu ‘moet’.
Een van de stomste dingen is, vind ik, dat de grafstenen heel snel groen uitslaan en dat vind ik eigenlijk niet kunnen. Met onze buitendienst had ik al afspraken gemaakt dat ze op twee vaste momenten (net voor 4 mei en rond half september in verband met de bevrijding toen in 1944) in het jaar de stenen schoon zouden gaan maken en er extra zorg voor zouden dragen dat alles er netjes bij ligt. Maar dat is te weinig bleek al snel dus dat worden vier momenten per jaar. Een daarvan is net voor de Kerst want ik heb met ‘mijn’ vrijwilligers afgesproken dat er op ieder oorlogsgraf in onze gemeente op kerstavond een kaarsje aangestoken wordt. Op sommige begraafplaatsen in de gemeente gebeurde dat al, in anderen niet. Maar vanaf dit jaar gebeurt het dus overal. En dat vind ik heel fijn. En met mij vele anderen.
Zelf was ik aanwezig in SO waar ik samen met een man, zijn twee zonen en een vriend van hen de kaarsjes aangestoken heb. Een van zijn zonen zei ‘moet je nou ‘ns kijken, deze mannen waren allemaal ongeveer net zo oud als dat ik nu ben. Je kunt je toch niet voorstellen dat ik ergens ver weg zou gaan vechten voor iemand anders’. En daarmee, precies daarmee, raakte hij de kern van alles waar ik me hard voor maak.
Onze buitendienst heeft overigens begin van de week een ronde gemaakt en de mannen zouden de stenen ‘ontgroenen’. Ik zag op kerstavond dat dat niet echt heel goed gelukt was. Dat is balen, maar wat ik jammerder vind is dat ze dat mij niet even laten weten.
Iedere keer weer word ik geraakt door de leeftijden op de stenen. Het gros is zo jong, zo jong. Een graf als dat van R.A. Silverster hieronder is eigenlijk een uitzondering. Maar ook hij mocht slechts 37 jaar worden.
Gisteren ging ik wandelen. Het was gruwelijk koud maar heel helder met mooie luchten. Op 24 december had ik bij het kruisje waar Newman, Huggins en Hollis herdacht worden ook een kaarsje aangestoken. Toen ik er vandaag langs wandelde zag ik dat het maar heel even gebrand had. Tja, die wind maakt het toch lastig om de kaarsen aan te houden. Hopelijk gaat het nu beter.

Een vaccin weigeren tijdens een pandemie is een daad van naastenhaat

Ik vind de titel van de column eerlijk gezegd een beetje te (tegelijk snap ik hem ook wel heel erg), maar verder: wat een geweldig stuk van Asha ten Broeke. Ik zou zeggen: lees de column maar ‘ns door. Ben benieuwd wat jij ervan vindt.

* * *

Stel: een trein zit op het verkeerde spoor en dendert met passagiers en al richting de afgrond. Dit is uiteraard niet jouw schuld, maar je kunt wel iets doen, want voor je staat een hendel waarmee je de wissel kunt omzetten en levens kunt redden. Ben je moreel verplicht om in te grijpen? Of mag je weigeren?

Mag je claimen dat je een persoonlijke overtuiging hebt die het omhalen van wissels in de weg staat? Zeggen dat een afgrond heus zo erg niet is als je jong en gezond bent? Betogen dat het een inbreuk is op je lichamelijke soevereiniteit om een hendel aan te raken? Beweren dat hendelcontact je DNA zal muteren? En als je het echt zou vertikken, je handen in je zakken zou steken terwijl de passagiers naar hun dood razen, zou het dan niet verdedigbaar zijn als iemand je zou dwingen om toch de hendel over te halen?

De relatie van vaccinweigeraars met het lijden en de dood van anderen is wat minder direct dan in dit gedachte-experiment, maar een verband is er wel. Terwijl de pandemie doorjaagt en de ziekenhuizen vol liggen, blijven ze bedanken voor een veilig vaccin dat allerlei kansen kleiner maakt: dat je ernstig ziek wordt, dat je überhaupt ziek wordt, dat je anderen aansteekt.

Vooral dat laatste is geen detail. Veel mensen praten over vaccineren alsof het een puur individuele kwestie is: ik doe het voor mezelf, en als ik het voor mijn persoontje niet zo nodig of wenselijk vind, hoeft het niet. Maar zo is het nooit geweest. Het was altijd ook een daad van naastenliefde: een bijdrage aan de groepsimmuniteit, om zo kwetsbare mensen te beschermen, en mensen te beschermen die niet gevaccineerd kunnen worden of bij wie de prik niet goed werkt. Een vaccin weigeren tijdens een pandemie is een daad van naastenhaat: je laat oude, zieke en gehandicapte mensen in de steek.

Toch wordt over een vaccinatieplicht geschreven alsof het iets engs is; alsof een groot en mogelijk slijmerig kwaad zich onmiddellijk over ons zal uitstorten als we van mensen gaan eisen dat ze hun handen uit hun zakken trekken en die verdraaide hendel overhalen. Een Maastrichtse hoogleraar is er tegen zodat ‘de groep vaccinweigeraars niet haar fundamentele grondrechten wordt ontnomen’. En de Denker des Vaderlands zegt in een Volkskrant-interview: ‘Wat voor soort samenleving zijn wij als we niet de lasten aankunnen van een paar mensen die niet mee willen doen? Wat zegt het over onze verdraagzaamheid, onze draagkracht, als we dat soort problemen oplossen met dwangbevelen?’

Dat zijn goede vragen. Maar deze ook: wat zegt het over onze samenleving dat het alwéér de kwetsbaren zijn die de prijs betalen voor de torenhoge besmettingen en propvolle ziekenhuizen? Wie zijn we als we de keuzevrijheid verdedigen van mensen die zich op YouTube lieten wijsmaken dat het coronavaccin een gifspuit is, ten koste van zieken en ouderen die geen keuze hebben dan te lijden of te sterven? Wat zegt het over onze barmhartigheid als we uit principe wel de lichamelijke soevereiniteit van een anti-vaxxer beschermen, maar niet de soevereiniteit van degene over wie hij heen hoest?

Toch is die onschendbaarheid van het ongevaccineerde lichaam tot prioriteit verheven: dat is blijkbaar de zorg nu, het grondrecht dat bewaakt moet worden. Maar dit recht was nooit absoluut. Een van de beperkingen was altijd: wanneer je daarmee anderen schaadt. Zoals componist Bram Kortekaas zei: jouw vrijheid om je arm rond te zwaaien, eindigt waar mijn neus begint.

Niet-vaccineren is schadelijk. En onze maatschappelijke neus begint waar de pandemie harder raast dan we hebben kunnen, waar de oversterfte rondwaart, waar een anti-vaxxer een ic-bed nodig heeft voor zijn ‘griepje’ waardoor iemand na een hartaanval of scooterongeluk niet gered kan worden.

Dit is natuurlijk niet enkel de schuld van de principiële vaccinweigeraars. Onze regering heeft meer steken laten vallen dan ik kan tellen; de booster-clusterfuck is enkel het meest recente voorbeeld. Ik kan het mensen niet kwalijk nemen als ze de overheid niet vertrouwen. Maar vertrouw dan je huisarts. Vertrouw wetenschappers. Het is genoeg geweest.

Ik stel een deal voor: vaccinatie of zelfisolatie. Iedereen die dat medisch kan, haalt verplicht een prik of blijft thuis, precies zoals de risicogroepers deden en steeds vaker weer doen. Want het kan niet langer zo zijn dat de keuzes van anti-vaxxers wel consequenties hebben voor anderen, maar niet voor henzelf. En het was nooit een grondrecht om mensen de afgrond in te zien storten, en niks te doen.

Gedicht

Wat ik met pakjesavond het aller-, allerliefste zou ontvangen lieve sint?
Is een einde aan deze crisis die ons aan handen en voeten bindt.

Dat uitersten inbinden en ook willen zien
dat er een gulden middenweg is misschien?

Corona-ontkenners, wappies, schapen, moederharten
grote onderlinge verdeeldheid speelt ons parten.

Beste stuurlui aan beide kanten en duistere complotten
Facebookwaarheden en relschoppers die zich noemen ‘vrijheidspatriotten’.

Haalde je die prik(ken) nu wel of niet
het vrijwaart niemand van de maatregelen, zoals je ziet.

Anderhalve meter afstand, blijf thuis bij klachten en veel handen wassen
die regels zijn echt niet zo moeilijk toe te passen.

Avondklok, lockdowns en nog veel meer, niets lijkt voldoende te helpen
om het grote aantal besmettingen, opnames en sterfgevallen te stelpen.

Iedereen loopt op z’n tenen en is coronamoe, dat lijkt me evident
maar het virus is ons helaas nog niet beu, ook dat is bekend.

Code zwart hangt ons boven het hoofd, mutaties verschijnen
het heeft echter geen nut om daarover te blijven chagrijnen.

De mensen in de zorg lopen zich het vuur uit de sloffen
beseffen we wel hoe we met hen boffen?

Sarcastische opmerkingen over politici en OMT
wellicht begrijpelijk, maar hoe hélp je daar daadwerkelijk mee?

Het is een virus dat ons momenteel de wet voorschrijft
hoe wij daarmee omgaan is wat bij mij beklijft.

Eerlijkheid gebied mij om hier ook te zeggen
dat ik niet alle regels aan mijn dochters uit kan leggen.

Die eerlijkheid betekent ook dat ik hier gewoon ga schrijven
dat ik het soms verdraaide lastig vind optimistisch te blijven.

Ga er maar aan staan, doe het maar eens goed voor 17.000.000 mensen
met allemaal verschillende opvattingen, ideeën en wensen.

Heel eerlijk, soms schaam ik me hoe wij Nederlanders het nu doen
er lijkt geen ‘samen’ meer te zijn en nog minder fatsoen.

We zitten in een situatie die niemand ooit had kunnen vermoeden
die we door ons gedrag best goed kunnen beïnvloeden.

Het heeft gewoon geen nut om elkaar van alles te (blijven) verwijten
want dat doet de samenleving meer en meer splijten.

Is dit het voorbeeld dat we onze jeugd en elkaar willen geven?
Dat kan toch niet, waar is de nuance gebleven?

In Frankrijk zeggen ze ‘ces’t la ton qui fait la musique’
daar wil ik voor pleiten, en plein publique!

Dat ‘beschavingsoffensief’ mag er wat mij betreft dus snel komen
hopelijk blijft het wat dat betreft niet alleen bij dromen.

Hoe fijn zou het zijn als we allemaal wat liever zouden doen
ja lieve Sint, geef ons allen maar wat ‘lief’ in onze schoen.

Gewoon wat geduld, mildheid, begrip en aandacht voor elkaar
dan wordt 2022 vast een veel ‘beterder’ jaar!

Hoe fijn zou het zijn als we dat gewoon weer samen kunnen beleven?
Een virusvrije toekomst immers zult u ons niet kunnen geven.

Goed lieve Sint, dit gedicht is al veel te lang, dus ik rond nu maar af
dank voor alle fijne herinneringen die u mij al vele jaren gaf.

90% (bericht van facebook)

Ik las gisterenochtend in het Brabants Dagblad dat Koning Willem-Alexander namens 90% van de Nederlanders de hulpverleners bedankte die afgelopen weekend vol aan de bak moesten. In datzelfde artikel zegt burgemeester Aboutaleb dat hij wacht op een ‘beschavingsoffensief’.
Volgens mij hebben beiden een punt. Ik spreek regelmatig uit dat de grote, (min of meer) milde massa in ons land nooit (of nou ja zelden) een stem krijgt. Tegelijk denk ik ook wel een beetje: hoezo ‘beschavingsoffensief’ als men zelfs in de Tweede Kamer elkaar op een verschrikkelijke manier de maat neemt, wat verwacht je dan van ons burgers?

Als goed voorbeeld goed doet volgen, dan geldt hetzelfde voor slecht voorbeeld.
Waarmee ik de huidige stand van zaken in ons land helemaal niet goed wil praten uiteraard. Ik vind het verschrikkelijk hoe we op dit moment tegenover elkaar staan: wappies tegenover schapen, gevaccineerd tegenover ongevaccineerd, agressievelingen tegenover zorg- en hulpverleners en ga zo maar door.
En toch, ik mag toch zeker wel aannemen dat iedereen beschikt over gezond verstand, dat iedereen voor zichzelf kan nadenken en voor zichzelf een afweging kan maken van wat goed en fout is, wat gewenst of ongewenst is? Maar wie bepaalt dat dan? Mijn mening kan haaks op die van een ander staan. En dat geeft niets, dat mag ook en maakt de boel juist interessant. Maar er zijn grenzen en die grenzen liggen wat mij betreft bij geweld, bij haat zaaien, bij plunderen en rellen (en ook bij mensen die in CAPS LOCK agressieve of kwetsende reacties op social media achterlaten maar dat geheel terzijde).

Grenzen betekenen ook een bepaalde vorm van fatsoen. Spreek elkaar op een normale manier aan en blijf dat gesprek aangaan, zoek de nuance en wees mild. Daarmee ben je echt geen watje, of een schaap of een … vul dat zelf maar in.
Ik snap echt oprecht niet waarom volwassen mensen rellen. Zijn ze uit op sensatie, de kick? Ik vind het verwerpelijk. Zijn ze, door wat voor reden dan ook, radeloos, wanhopig? Dan kan ik er nog enigszins begrip voor opbrengen al vind ik ook dat lastig. Je mag van volwassen mensen toch wel enige zelfbeheersing verwachten? De schade die ze bij anderen aanrichten is immers groot: zowel emotioneel, fysiek als materieel.
En al die betrokken jongeren dan? Persoonlijk kan ik niet zoveel met opmerkingen over onvolgroeide puberbreinen. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar vormt in mijn optiek geen vrijbrief voor het gedrag dat sommige van hen tentoon spreiden. Waar zijn hun ouders, wat wordt er met deze jongeren wel (of juist niet?) besproken, wat krijgen ze mee vanuit hun omgeving? Zou het dan echt zo zijn dat hun omgeving dit soort gedrag goedkeurt? Dat kan toch niet? Geldt ook hier dat voorbeeld dat doet volgen?

Het is in ieder geval duidelijk dat er dingen moeten veranderen. Dat er meer oog voor elkaar moet zijn. Maar is er op dit moment wel tijd en ruimte voor een structurele verandering? We leven te midden van een enorme crisis, het lijkt me gruwelijk lastig om op dit moment tijd, mensen, geld en ook energie vrij te maken voor welke verandering dan ook. We lopen allemaal wel zo’n beetje op onze tenen nietwaar?

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn veilige woonplaats de gebeurtenissen bekijk, dat ik het in alle opzichten goed heb, dat ik nauwelijks in aanraking kom met mensen die het veel slechter heb dan ik, maar dat wil niet zeggen dat ik daar geen oog voor heb. Ik weet donders goed dat er ook in ons welvarende land grote verschillen zijn, dat er kansenongelijkheid is, discriminatie, dat er een boel dingen mis gaan en beter kunnen. Maar wat ik ook weet is dat er bijna geen land ter wereld is waarin het beter wonen is dan in ons land. Je moet het alleen wel wíllen zien. Regelmatig bekruipt me het gevoel dat, juist omdat we het zo enorm goed hebben in dit land, alles nu zo op z’n kop staat. We zijn zo gewend dat alles maar kan en mag dat we niet in staat zijn om even pas op de plaats te maken, dat we niet bereid zijn om een ander voor te laten gaan, dat we niet bereid zijn om wat in te leveren.

De situatie in ons land (in de wereld zeg maar) houdt me enorm bezig. Hoe kan het toch dat we in deze situatie beland zijn? Met zoveel boze mensen (en nogmaals: boos kun je ook zijn uit onmacht, (terechte?) frustratie of verdriet of wat dan ook maar legitimeert bepaald gedrag nooit), al die meningen, het geweld. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat krantenkoppen vaak hard en ongenuanceerd zijn en dat de inhoud van het artikel meestal haaks op die kop staat (maar ja, leest iedereen het artikel?). Talkshows nodigen gasten uit met uitgesproken meningen en lijken er garen bij te spinnen als er vervolgens gedoe is. Om nog maar te zwijgen over het feit dat er zelden kritische vragen gesteld worden of dat er verzuimd wordt corrigerend op te treden. Hoe kan dat toch? Hoe kan het toch? Wanneer komen die mensen uit die 90% nu eens aan het woord? En dan zijn er nog de social media waarop men zich vaak verre van sociaal gedraagt.

Hebben jullie gemerkt hoe ik wik en weeg in mijn woordkeuze? Hoe ik werk met haakjes en komma’s, hoe ik geschreven woord probeer te nuanceren? En dat ik sommige dingen juist ook weer wat chargeer. Heel eerlijk: ik zou nog vele alinea’s kunnen vullen met allerlei dingen die ik vind, denk, voel, maar goed, daar zit waarschijnlijk niemand op te wachten. En het komt toch steeds weer op hetzelfde neer: het proberen te begrijpen wat er gebeurt.

Ik denk dat ik het belangrijkste ook wel geschreven heb. En dan nóg moet ik een drempel over voordat ik het daadwerkelijk plaats en dat zullen sommige mensen wel en sommige mensen niet van mij begrijpen. Tussen de eerste letter van dit stukje en het uiteindelijk op facebook plaatsen zit wel een uurtje of vijf. Waarom? Het zijn gedachtenkronkels, over dingen die mij bezig houden. Waarom doe je dit nu weer Hetty, denk ik dan bij mezelf? Wie zit er nu te wachten op jouw kijk op de dingen. Dat is toch volstrekt niet interessant? En wat zullen de mensen wel niet denken? Waarom jezelf zo kwetsbaar opstellen? Of zo belerend? En die schrijfsels staan hier vervolgens maar te staan. Met welk doel? Wat wil je bereiken?

Maar goed: soms is ‘zwijgen’ geen optie meer, soms is niets doen geen optie meer. Ik reken mezelf tot die 90% en ik denk dat die 90% zich inderdaad wel wat meer mag laten horen. Dus, bij dezen! Een betere wereld begint immers bij jezelf …

Namenmonument


Afgelopen zaterdag moest ik voor een bijeenkomst van het Nationaal Comité 4 en 5 Mei in Amsterdam zijn en dat kwam prima uit omdat ik ook graag een keer het in september jongstleden onthulde Nationaal Holocaust Namenmonument wilde bezoeken.
Al weer een hele tijd geleden heb ik zelf ook een naam geadopteerd. Ik adopteerde Dolfina Greef omdat ze geboren is in onze gemeente. Ze woonde niet meer in onze gemeente toen ze opgepakt werd maar ik werd geraakt door haar veel te korte levensverhaal.
Ik was redelijk vroeg in Amsterdam en toen was het nog niet heel druk bij (in) het monument, dat was na de bijeenkomst van het Nationaal Comité wel anders. Toen was het er, gelukkig want dit mag nooit vergeten worden, erg druk.
Uiteraard zocht ik ook even haar naam op. Ze staat er als ‘Annelies’ want dat was haar officiële voornaam.
Van thuis uit had ik drie steentjes meegebracht. Ik legde er een bij Dolfina, een bij Anne(lies) en een op een willekeurig, leeg, plekje.

Ik passeerde ook het monument ‘Joodse Erkentelijkheid‘ wat voor zover ik begreep een behoorlijk omstreden geschiedenis kent. In 1950 onthulde de burgemeester van Amsterdam het met de volgende woorden: ‘want hoewel veel weerstand geboden is, zijn zeer velen te kort geschoten’.
En ook in de buurt stond ‘De dokwerker‘. Leuk om een keer in een buurt rond te dwalen die je eigenlijk zelden ziet. Tenminste: ik was er nog nooit doorheen gebanjerd.
De bijeenkomst van het Nationaal Comité was interessant en het was vooral heel leuk om eindelijk weer ‘ns mensen fysiek te ontmoeten en met elkaar in gesprek te gaan.
De locatie was ook heel bijzonder, bovenin Capital C. Helaas was het somber weer buiten en heb ik geen mooie foto’s kunnen maken dus ik heb er maar één van internet geplukt. Wat een bijzonder mooie locatie!
Al met al was het een fijne dag en omdat het vandaag precies 103 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog ten einde kwam vond ik dit wel een gepast moment om dit logje te plaatsen.