Terwijl Parijs sliep

Laatst las ik ‘Terwijl Parijs sliep‘ van Ruth Druart’. Waar gaat dit boek over?

Parijs, 1944. Het leven van een jonge vrouw neemt een afschuwelijke wending als ze op een dag van haar bed wordt gelicht. Ze wordt op transport gezet naar Auschwitz. Op het perron neemt ze een levensbepalende beslissing: in haar wanhoop geeft ze haar zoontje, een baby nog, weg aan een wildvreemde man.

Santa Cruz, 1953. Jean-Luc heeft met veel moeite het verleden achter zich gelaten. Getekend door de nazibezetting van Parijs en zijn werk langs de spoorlijnen, waar hij getuige was van de gruwelijkheden die de Duitsers aanrichtten, ontvluchtte hij na de Tweede Wereldoorlog Frankrijk om samen met zijn vrouw en aangenomen zoontje een nieuw leven te beginnen in de Verenigde Staten. Dan wordt op een dag zijn ergste angst werkelijkheid en klopt het verleden volkomen onverwacht op zijn deur.

Wow, wat een mooi boek toch weer. De verhaallijn van 1944 en de verhaallijn van 1953 zijn allebei buitengewoon mooi en goed uitgewerkt. Ik kon me, raar maar waar, buitengewoon goed inleven in beide vrouwen terwijl ik natuurlijk op geen enkele manier iets gelijksoortigs meegemaakt heb. En ook hoe Sam denkt en doet is precies kloppend volgens mij. Ik heb dit boek met heel veel plezier gelezen.

Het gedicht hieronder is de afsluiting van het boek en vind ik ook echt heel erg mooi. Ik zou zeggen: lezen dit boek!

Gedicht voor een geadopteerd kind
Geen bloed van mijn bloed
Of bot van mijn bot
Maar toch, wonderbaarlijk genoeg,
Van mij

Vergeet nooit
Ook maar één moment,
Dat je niet groeide onder mijn hart
Maar erin

Anoniem

Heimweeland

Wat een mooi boek! Echt, ik heb gruwelijk genoten van ‘Heimweeland‘ van Kati Naumann. De omschrijving bij bol.com dekt de lading bij lange na niet vind ik:

Een vergeten stuk Duitsland en een familiegeheim komen samen. In een zoektocht naar zichzelf zoekt Milla via geotracking naar verloren plaatsen. Midden in het Thüringer Woud stuit ze op een overwoekerd hotel, waar ze een schriftje van een jong meisje vindt. Het herbergt een familiegeheim met wortels in de DDR en uitlopers naar het heden. Het gebied rond hotel Waldeshöh was onderdeel van het niemandsland tussen de twee Duitslanden, Sperrgebiet. Bezit werd onteigend, bewoners verplaatst. Zo ook de familie Dressels, eigenaar van het hotel. Als ze na de val van de Muur terug willen naar hun geboortegrond, blijkt de DDR het hotel en zijn bewoners al lang vergeten te zijn. Maar Milla krijgt het schriftje en het jonge meisje niet uit haar hoofd…

Wat gebeurden er verschrikkelijke dingen in de tijd van het ijzeren gordijn. Dingen waarvan ik nog nooit gehoord had.

Het boek speelt zich af in het heden en het verleden (periode 1945 – 1977). Door deze afwisseling wordt het verhaal boeiend, interessant en aangrijpend. De periode 1945-1977 vertelt over de familie Dressel en hun hotel. De andere verhaallijn speelt in het nu en volgt Milla, hoe ze in contact komt met de familie en wat er dan gebeurt … dat moet je gewoon lezen. Doen hoor!

Vier op een rij

Ik las ‘Het boek van verloren namen‘ en vond dat zo ongelooflijk en ontiegelijk mooi dus mijn verwachtingen van ‘Een dichtbij verleden‘ waren hoog gespannen.

Champagne, 1940. Inès en Michel genieten van hun wittebroodsweken in hun kasteel Maison Chauveau, als de Duitsers Frankrijk binnenvallen. Michel gebruikt zonder aarzelen zijn invloedrijke positie als hoofd van een beroemd champagnehuis om het verzet te helpen. Naarmate de bezetting voortduurt nemen ook de geruchten over het lot van de Joden toe en de Joodse Céline, een van Michels ondergeschikten, neemt een drastische beslissing om haar toekomst veilig te stellen. Als Inès vervolgens in contact komt met een nazi-collaborateur, brengen de twee vrouwen onbewust niet alleen het leven van hun geliefden in gevaar, maar zetten ze ook de toekomst van hun geliefde champagnehuis op het spel.

New York, 2019. Liv Kent heeft juist het dieptepunt van haar leven bereikt als opeens haar excentrieke Franse grootmoeder op de stoep staat. Ze eist dat Liv per direct met haar afreist naar Frankrijk. Onderweg vertelt Livs oma haar over de -tragische geschiedenis van Maison Chauveau, en ontdekt Liv dat ook in haar heden het verleden nooit ver weg is.

Tja, wat mij betreft mag dit boek niet in de schaduw staan van ‘Het boek van verloren namen’ en dat is natuurlijk jammer. Ik vond de personages in dit boek slecht uitgewerkt en het oog voor detail dat er in het andere boek was, was hier ver te zoeken. Eigenlijk kwam het allemaal een beetje kinderachtig over hoe de personages zich gedragen. Er zit wel een mooie plottwist zo halverwege het boek en het einde is toch nog wat anders dan verwacht. Maar verder: kreeg dat andere boek een dikke vette 10, dit blijft wat mij betreft echt hangen op een mager zesje.

Dan ‘De Heks van Limbricht‘ van Susan Smit. Daar was ik best van gecharmeerd. Het boek verhaalt over waargebeurde gebeurtenissen en ik houd van historische romans.

Limbricht, nabij Sittard, eind zeventiende eeuw. Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen alle verwachtingen in standhoudt?
De heks van Limbricht is een op feiten gebaseerde roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongetemde vrouw. Haar proces in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen.

Dit vond ik een mooi boek! Het is mooi hoe Smit verschillende tijdlijnen door elkaar weeft waardoor je Entgen goed leert kennen. Althans: je leert uiteraard de Entgen kennen die Smit heeft gesmeed. Maar het zou best zo hebben kunnen zijn, dat ze zo gedacht heeft (al was ze dan best geëmancipeerd). In ieder geval een tof boek.

Een heel erg mooi boek vond ik ‘Als alles is gezegd‘ van Anne Griffin.

Vijf drankjes, één nacht: Maurice Hannigan heft nog vijf keer het glas op zijn leven Op een avond in juni bestelt de vierentachtigjarige Maurice Hannigan vijf drankjes aan de bar van een hotel. Met elk drankje heft hij het glas op iemand die belangrijk is geweest in zijn leven. Zijn jong gestorven broer, zijn ingewikkelde schoonzus, zijn dochtertje dat slechts vijftien minuten oud werd, zijn zoon in het verre Amerika en zijn geliefde vrouw. Door deze mensen, die hem inmiddels allemaal hebben verlaten, vertelt hij zijn levensverhaal, met alle spijt, ruzies, vreugde en liefde die erbij horen. Als je vijf mensen zou moeten opnoemen die het belangrijkst zijn geweest in je leven, wie zou je dan kiezen? Als je op elk van hen een toost zou uitbrengen, wat zou je dan zeggen? En wat zou je over jezelf te weten komen als alles is gezegd en gedaan?

Ik sloot al lezende Maurice wel een beetje in mijn armen. Met al zijn bottigheid en al zijn bezieldheid. Mooi hoe beschreven wordt waar gebeurtenissen uit het verleden toe kunnen leiden voor de rest van een leven. Hoe klassenverschillen leiden tot onverzoenbaarheid en hoe de liefde mensen mild kan maken. Echt een mooi boek!

Met ‘Niemand zeggen‘ schreef M.J. Arlidge het tiende deel uit de serie met Helen Grace in de hoofdrol.

Na covid-19 bevindt het land zich in een van de zwaarste -recessies ooit. Nog nooit heeft inspecteur Helen Grace met zo veel geweld en onrust te maken gehad. Voor het eerst in haar leven is ze bang om de controle te verliezen: haar trouwe partner Charlie is met zwangerschapsverlof en tegelijkertijd doet haar collega Joseph Hudson er álles aan om haar het leven zuur te maken.

Drie moordzaken houden Helen ’s nachts wakker: een oude, rijke man, vermoord tijdens een inbraak in zijn immense huis; een jonge zorg-manager, in zijn auto doodgestoken met een schroevendraaier; en een jonge studente, aangerand en doodgeknuppeld in het plaatselijke park. Dan krijgt ze bericht dat de privédetective die onderzoek deed naar deze zaken levend in brand is gestoken. Net als Helen dacht hij dat zo veel geweld in korte tijd geen toeval kon zijn, maar zelfs met deze aanwijzing kan ze het verband niet zien. En de tijd begint te dringen, want de dader gaat geen enkele uitdaging uit de weg om zichzelf te bewijzen.

En dit is toch weer een ‘snel, snel, snel doorlezen boek want ik wil weten hoe het afloopt boek’. Arlidge wist me opnieuw te grijpen. Helen krijgt het zwaar voor de kiezen: niet alleen met de zaak die speelt maar ook met haar ex. Dat het echt allemaal hoogstaand is kan ik ook weer niet zeggen, maar er zit zo’n vaart in de boeken van Arlidge dat je gewoon niet kunt stoppen met lezen. En de cliffhanger is opnieuw enorm! Dus op naar deel 11.

De zevende zus & Het boek van verloren namen

Ik las ‘De zevende zus‘ van Lucinda Riley en ik vond het veruit het allerslechtste deel van de serie tot nu toe. Niet boeiend en veel te veel personages en dan ook nog ‘ns oninteressante personages. Maar ik las het wel uit en ik wil deel acht ook lezen want het boek eindigt toch met een behoorlijke cliffhanger.

En tja, de zinnen hiervoor schreef ik dus een paar weken geleden. Op 11 juni immers kwam het bericht dat Riley veel te jong is overleden. Wat een gemis moet dat voor haar geliefden zijn. En het lijkt me sterk dat er nu nog een deel 8 komt, maar dat is natuurlijk totaal niet belangrijk meer nu.

De zevende zus, het zevende deel in de Zeven zussen-serie van Lucinda Riley, gaat over de mysterieuze zevende zus. Ze was altijd onvindbaar, maar als Georg Hoffman onthult dat hij haar misschien op het spoor is, ontdekken Maia en Ally dat er twee aanwijzingen zijn: het adres van een wijngaard in Nieuw-Zeeland, en een tekening van een bijzondere, stervormige ring. CeCe, die in Australië woont, gaat op onderzoek uit. Dat blijkt pas het begin van de zinderende zoektocht naar de zevende zus, want de vrouw met de bijzondere ring is net aan een grote reis begonnen. Het wordt een race tegen de klok die de zussen de hele wereld over voert. Ze proberen haar spoor te volgen in Nieuw-Zeeland, Canada, Engeland, Frankrijk en Ierland, maar ze lijken steeds een stap achter te lopen…

Nee dan ‘Het boek van verloren namen‘ dat is werkelijk waar een juweeltje! Wat een prachtig boek schreef Kristin Harmel toch weer. Echt zo van genoten dat ik het in twee dagen uitlas. Wat dus wilde zeggen dat ik veel andere dingen niet deed die ik normaliter wel doe (zoals daar zijn talloze potjes candycrush en nog andere totaal nutteloze bezigheden). Dus wow, wow, wow: wat vond ik dit een mooi mooi boek!

Eva Traube Abrams, een bibliothecaresse in Florida die eigenlijk al aan haar pensioen toe is, ruimt op een ochtend boeken op als haar oog valt op een foto in een openliggend tijdschrift. Ze verstijft; het is een afbeelding van een achttiende-eeuws religieus boekwerk dat ze herkent als ‘het boek van verloren namen’. Het bijbehorende artikel gaat over plundering van Europese bibliotheken door de nazi’s gedurende de Tweede Wereldoorlog – iets wat Eva zich levendig herinnert – en de inspanningen van hedendaagse onderzoekers om belangrijke boeken aan hun rechtmatige eigenaren terug te geven.

Het boek, dat zich nu in Berlijn bevindt, lijkt een soort code te bevatten, maar onderzoekers weten niet wat die betekent. Alleen Eva kent het antwoord op die vraag: in de oorlog hielp ze Joodse kinderen aan de nazi’s te ontkomen. Daarvoor hadden de kinderen een nieuwe naam nodig. Om hun ware identiteit niet voor altijd verloren te laten gaan, werd die gecodeerd en verborgen in ‘het boek van verloren namen’. Na de oorlog heeft Eva haar oorlogsherinneringen diep weggestopt. Heeft ze nu de kracht om terug te keren naar die traumatische tijd en de waarheid te onthullen?

Prachtig uitgewerkte personages met rauwe en begrijpelijke emoties, spannende gebeurtenissen en gewoon een prachtig verhaal. Een beknopte verhaallijn in het heden en een uitgebreide historische verhaallijn. Echt een subliem boek vond ik. Lezen dus! Doen hoor!

Afscheid

Al weer een tijdje geleden schreef ik over de vier boeken in de Clifton-serie die ik aan het lezen was en dat ik een beetje twijfelde of ik de resterende drie ook meteen zou lezen. Nou dat deed ik dus wel en ik moet zeggen: ik neem met pijn in het hard afscheid van Harry, Emma, Giles, Karin, Seb, Samantha, Jessica en zelfs van lady Virginia. Wat een prachtige serie!!! Lees ze. En heus: lees ze gewoon allemaal achter elkaar. Het zou mij verbazen als je deze twee families niet in je hart sluit.

Deel 5 → De wegen van de macht

Harry Clifton probeert zijn naam als gevierd auteur in te zetten om een door Stalin verbannen Russische schrijver te redden, maar riskeert daarmee wel zijn leven. Zijn vrouw Emma heeft haar handen vol aan haar eigen problemen: de raad van bestuur van Barrington Shipping is op zoek naar een zondebok voor een financieel drama, en haar aartsrivale Lady Virginia Fenwick zet alles op alles om haar onderuit te halen. Harry en Emma’s zoon Sebastian lijkt het voor de wind te gaan: zijn ster als bankier is rijzende en hij staat op het punt te trouwen met een rijke Amerikaanse. Maar dan duikt Adrian Sloane weer op, en verblind door jaloezie op Sebastians succes schuwt hij geen enkel middel om hem het leven onmogelijk te maken.

Deel 6 → Als de tijd daar is

Harry Clifton blijft de degens kruisen met de Russische grootmachten om de schrijver Babakov vrij te krijgen, maar een onverwachte gebeurtenis zet alles op zijn kop. In de onrust die ontstaat worstelt Giles Barrington met de vraag of hij de politieke arena moet verlaten. Ook het bankwezen krijgt klappen te verduren, en Sebastian Clifton wordt nog steeds op alle mogelijke manieren dwars gezeten door zijn rivalen. Bovendien verliest hij zijn hart aan een beeldschoon Indiaas meisje, maar haar ouders hebben heel andere plannen…

Deel 7 → Het einde van een tijdperk

Het leven lacht Harry en Emma Clifton eindelijk toe: Harry is bezig een boek te schrijven dat zijn magnum opus lijkt te worden, en Emma krijgt van niemand minder dan Margaret Thatcher een wel heel aantrekkelijk aanbod voor een nieuwe baan. Ook met hun zoon Sebastian en zijn vrouw Samantha gaat het goed, hoewel hun eeuwige rivale Lady Virginia nog steeds alles op alles zet om de familie een hak te zetten. Maar dan gebeurt er iets dramatisch dat het leven van de hele Clifton-familie op zijn kop zet…

Potjeverdikkeme, wat heb ik genoten van de vertelkunst van Jeffrey Archer. Dankzij hem vertoefde ik ereadertechnisch gezien een aantal weken in heerlijke sferen.
 
Maar goed: nu is er weer tijd voor nieuwe boeken. En ook daar kijk ik naar uit!

Clifton

Ach jemig, ik heb gewoon al drie weken geen ‘gelezen-logje‘ meer geplaatst. En het is niet zo dat ik niet lees! Zeker wel. Ik ben namelijk volledig en compleet verslaafd geraakt aan de Clifton-serie van Jeffrey Archer. Al moet ik wel zeggen dat de boeken 1 en 2 echt fantastisch, geweldig, subliem waren en dat nummer 3 en 4 toch wel wat minder zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik de boeken gewoon wil lezen. Alle zeven, dus ik heb nog wel een tijdje te gaan.

De serie begint met ‘De tijd zal het leren‘ waarin we kennis maken met de jonge Harry en Giles, hun ouders en andere belangrijke personages.

‘Ik kreeg te horen dat mijn vader was gesneuveld in de oorlog.’ Zo begint in 1920 het epische levensverhaal van Harry Clifton. Harry, de zoon van een havenarbeider in Bristol, heeft zijn vader nooit gekend. De verwachting is dat ook Harry een toekomst op de werf wacht, maar dankzij een opmerkelijke gave wordt hij toegelaten tot een exclusieve jongensschool, waardoor zijn leven onomkeerbaar verandert.

Als Harry een volwassen man is, komt hij er eindelijk achter hoe zijn vader echt aan zijn einde kwam. De verschrikkelijke waarheid leidt Harry naar een volgende vraag: was Arthur Clifton eigenlijk wel zijn vader? Is hij het kind van een arme havenwerker, of is hij de oudste zoon van de erfgenaam van een scheepsimperium.

In deel twee volgen we Harry en Giles verder. In ‘Van vader op zoon‘ speelt de Tweede Wereldoorlog een rol. Giles gaat het leger in en Harry raakt in de problemen.

Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog neemt Harry Clifton dienst bij de marine om te ontsnappen aan de familiegeheimen en zijn teleurstelling dat hij nooit met Emma Barrington zal kunnen trouwen. Bij een schermutseling met de Duitsers op de Atlantische Oceaan wordt zijn schip tot zinken gebracht en slechts een handjevol overlevenden wordt opgepikt door een Amerikaans cruiseschip. Als Tom Bradshaw, een van Harry’s officieren, diezelfde nacht alsnog sterft, grijpt Harry zijn kans en neemt diens identiteit aan. Bij aankomst in New York beseft Harry dat hij een grote fout heeft gemaakt. De problemen die Tom Bradshaw bij zijn vertrek achterliet, konden wel eens veel groter zijn dan die van hemzelf, en Harry heeft geen enkele mogelijkheid meer zijn ware identiteit te bewijzen.

Zoals het toch wel vaker gaat met series, deel 3 ‘Een goed bewaard geheim‘ is een wat minder krachtig boek wat mij betreft. Maar nog steeds zeer de moeite waard. Harry en Giles zijn nog steeds goede vrienden, er verschijnen nieuwe vrienden en vijanden op het toneel, er sterven mensen, er gebeurt van alles. Gewoon heerlijk leesvoer.

In 1957 krijgt Sebastian Clifton een beurs voor Cambridge, en daarmee zet een nieuwe generatie Cliftons de familiesaga voort. Nadat Sebastian van school wordt gestuurd, raakt hij tegen wil en dank verstrikt in een internationale kunstzwendel rond een standbeeld van Rodin dat veel meer waard is dan het kost op de veiling. Wordt hij nu miljonair? Kan hij weer naar Cambridge? Is zijn leven in gevaar?

En dan hebben we daar deel 4 ‘Een gewaarschuwd mens‘. Ik ben momenteel halverwege in dit boek.

De zestiger jaren zijn voor de families Clifton en Barrington een roerige tijd. De geadopteerde dochter van Harry en Emma wil trouwen, maar iemand fluistert haar aanstaande schoonmoeder giftige roddels in… Ook in zaken zit het niet altijd mee: er zijn kapers op de kust die het bestuur van het familiebedrijf naar zich toe proberen te trekken. Er ontspint zich een spannende strijd vol wraak, blinde ambitie en verraad.

Ook weer een tof boek al is het momenteel wel heel veel over het bedrijf en dat vind ik iets minder interessant. Maar nogmaals: heel fijne en sympathieke hoofdpersonen en uiteraard heel gemene en doortrapte vijanden.

Na dit boek kan ik nog wel even vooruit. Maar of ik hierna de drie volgende boeken ook meteen ga lezen net als toen met de boeken met Helen Grace in de hoofdrol dat weet ik nog niet.

Eigenlijk is het wel handig om aan een serie te beginnen als alle boeken al verschenen zijn want ik wacht inmiddels al weer bijna zeven jaar op deel 9 van deze fantastische serie.

Ken jij deze serie? Heb je ze gelezen? Houd je überhaupt van het lezen van series? En zo ja, welke serie kun je me aanraden?

De bibliotheek van Parijs – De hel van Tjideng – Goudpapaver

Drie boeken op een rij maar weer. Allereerst las ik ‘De bibliotheek van Parijs‘ van Janet Skeslien Charles.

Parijs 1939: De ambitieuze Odile Souchet is net begonnen aan haar droombaan bij de Amerikaanse bibliotheek in Parijs. Wanneer de nazi’s de lichtstad bezetten verandert alles van de ene op de andere dag. De bibliotheek blijft open, maar de Joodse bezoekers zijn niet meer welkom. Odile en haar collega’s riskeren hun leven door hun Joodse abonnees zelf de boeken te brengen. Maar wanneer Odile ontdekt dat haar vader, een politieman, nauw betrokken is bij het handhaven van het naziregime, raakt zij in een groot persoonlijk conflict. Heeft zij de moed om de juiste keuzes maken?

Ik vond dit een mooi boek maar stiekem had ik er wel iets meer van verwacht moet ik zeggen. Maar desalniettemin een heel fijn boek. Een fijne schrijfstijl en de afwisseling tussen de twee tijdsperiodes vond ik van toegevoegde waarde.

– – –

Op dit moment zijn we via het werk een film aan het opnemen rondom het Jappenkamp Kuching. Deze film wordt op 4 mei 2021 via de lokale omroep vertoond. We gaan wel fysiek herdenken, maar dan heel sober en zonder publiek (of in ieder geval zonder aankondigingen om toeloop zoveel mogelijk te voorkomen). Maar dit maakt dat ik wel erg geïnteresseerd was in ‘De hel van Tjideng‘ waarin Elisabeth Lengkeek verhaalt over haar ervaringen in het kamp van Tjideng.

Elisabeth Lengkeek reist op 28 april 1939 naar Nederlands-Indië, haar verloofde Dick achterna. Als twee jaar later de Japanse troepen Java innemen, komt ze met haar pasgeboren dochtertje in het jappenkamp Tjideng terecht. Dit is het verslag van haar overlevingsstrijd.
Het verhaal van Bep Groen-Lengkeek is een van de weinige documenten over het dagelijks leven in een van de vrouwenkampen op Java.

Een interessant maar ook zeer triest boek natuurlijk. Wat mensen elkaar toch allemaal aandoen. Verschrikkelijk, verschrikkelijk.

– – –

Goudpapaver‘ is het derde deel in de reeks van Laila Ibrahim.

Op het eerste gezicht lijken Jordan, een zwarte lerares van middelbare leeftijd, en Sadie, een witte vrouw die getrouwd is met een ambitieuze Duitse zakenman, weinig gemeen te hebben. Maar hun familiegeschiedenissen, die zich jaren geleden met elkaar vermengden op een plantage in Virginia, zijn nog altijd met elkaar verbonden. Op de plantage hebben hun moeders, Mattie en Lisbeth, een sterke band opgebouwd, ondanks hun verschil in afkomst. Het is 1894 en Mattie ligt op sterven. Sadie en Lisbeth ondernemen als moeder en dochter een zware reis om afscheid te kunnen nemen. Maar ongelijkheid zorgt nog steeds voor grote problemen. Sadie en Jordan zullen samen moeten vechten voor een betere toekomst.

Het is een beetje boel jammer maar dit derde deel is wat mij betreft een slap aftreksel van het tweede en een nog slapperderder aftreksel van het eerste deel. Erg jammer want ‘De eerste krokus’ (het eerste deel dus) vond ik bijzonder goed.

Naar welk boek gaat jouw voorkeur uit?

De familie Wachtman & De verborgen kinderen

Christiaan Alberdingk Thijm schreef met ‘De familie Wachtman‘ een aansprekend boek rondom een actueel thema.

Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen. De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven. Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.

Wat een heerlijk boek is dit. Een prachtige schrijfstijl, een sympathiek en tegelijk onsympathiek personage, bijzondere gebeurtenissen, mooie zinnen (Een zin als: “Een mens komt niet altijd aan op zijn bestemming, maar je bestemming is altijd waar je bent gekomen.” bijvoorbeeld is toch om te smullen.) De hoofdstukken met Wachtman worden in de derde persoon verteld, die met Freya in de ik-persoon. Dat maakt het afstandelijke van Wachtman ook nog ‘ns extra duidelijk. Het boek is af en toe behoorlijk bizar, maar dat maakt het nog leukerder. Kortom: lezen dit boek.

Het tweede boek in dit blogje vond ik ook GEWELDIG. Wat een mooi, aangrijpend en ontroerend boek is ‘De verborgen kinderen‘ van Elizabeth Byler Younts.

Elizabeth Byler Younts schetst in ‘De verborgen kinderen’ een aangrijpend beeld van de psychiatrie in Pennsylvania, 1937. De veertienjarige Brighton kent alleen het leven binnen de grauwe muren van gesticht Riverside. Hier wordt ze opgevoed en onderwezen door verpleegster Joann. Brighton weet niet dat Joann geheimen bewaart die een sleutel vormen tot haar verborgen verleden. Een verleden dat Brighton vasthoudt in het sombere Riverside. Brightons enige vriend en lotgenoot is de albinojongen Angel. Samen besluiten ze te ontsnappen. Maar weglopen is één ding, voorbereid zijn op de buitenwereld is iets heel anders. Zonder geboorteakte en geld zijn ze overgeleverd aan de genade van vreemdelingen, die niet altijd het beste met hen voor hebben… ‘De verborgen kinderen’ is een hartverscheurende historische roman over de kracht van vriendschap en de schoonheid die schuilt in de grote en bedreigende buitenwereld.

Oh, hoe er vroeger met psychiatrisch patiënten omgegaan werd. Verschrikkelijk gewoon. De hardheid in het huis, het platspuiten van patiënten, gedwongen sterilisaties en lobotomieën die uitgevoerd werden. En in die wereld groeien Brighton en Angel op. Als ze uiteindelijk ontsnappen weten ze helemaal niets over hoe ze zich moeten redden in de buitenwereld. Helemaal niets. Ze weten niet hoe je met de trein reist, kennen de waarde van geld niet, weten niet hoe je een hamburger bestelt … helemaal niets. Echt een heel bijzonder boek.

Dus sorry lieve lezer: ik zadel je weer op met twee boeken op jouw leeslijst. Welk boek zou jij het eerst gaan lezen?

Moederland

Zoals je inmiddels wel weet ben ik helemaal into de podcast momenteel. En af en toe luister ik afleveringen van ‘Lezen in het donker‘ waarin met auteurs gesproken wordt over hun werk(en). Zo luisterde ik vrij recent de aflevering met Inge de Bever over ‘Moederland‘. Ik vond het verhaal van De Bever dermate interessant dat ik besloot het boek te kopen en dat boek las ik laatst uit.

Een Nederlandse studente trouwt in 1980 met een Turk en komt daardoor in aanraking met een haar onbekende cultuur, taal en samenleving. Wat betekent dat voor haar leven? Hoe verovert ze een plek binnen haar schoonfamilie, hoe ervaart ze het reilen en zeilen van alledag in Turkije? Wat valt haar op, wat maakt ze mee, en hoe verandert dat in de loop van vier decennia? Een rode draad in ‘Moederland’ is de relatie tussen de hoofdpersoon en haar Turkse schoonmoeder. Hoewel de verschillen aanvankelijk groot lijken, blijken er gaandeweg toch veel overeenkomsten te zijn tussen deze vrouwenlevens. Vanuit het gedeelde besef dat vrouwen overal te maken krijgen met dezelfde dilemma’s maken argwaan en behoedzaamheid plaats voor waardering en solidariteit. In de autobiografische roman ‘Moederland’ laat Inge de Bever een huwelijk en een leven zien in twee landen en culturen. Een rijk boek, waarin het vreemde vertrouwd wordt en uiteindelijk heel herkenbaar blijkt te zijn. In een prachtige stijl, vaak humoristisch, soms ontroerend, komen grote levensthema’s bijna terloops voorbij.

Ik vond dit werkelijk een prachtig boek. Gemakkelijk lezend, vol humor en interessante weetjes. Regelmatig groot drama maar ook de nodige zelfspot. Ook haar zorgen om (ver)harde(nde) oordelen over buitenlanders komen aan bod. Het was ook heel erg interessant om te lezen over de verhouding tussen Inge en haar schoonmoeder en hoe er wederzijdse meer en meer begrip ontstaat.

Een aanrader. Juist omdat het uit het leven gegrepen is.

En boek nummer vijf

In het logje van gisteren had ik ook ‘De bergen zingen‘ van Nguyễn Phan Quế Mai op kunnen nemen, maar dat zou aan dit boek geen recht doen. Sommige boeken verdienen immers een eigen plekje nietwaar?

Het meeslepende verhaal van de familie Tran. Een levendig portret van vier generaties in Vietnam in de twintigste eeuw. De jonge Huong groeit op tijdens de oorlog in Vietnam. Haar ouders en ooms hebben zich aangemeld bij het leger en vertrekken via de Ho Chi Minh-route om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Huong blijft met haar oma achter in Hanoi. Het dagelijks leven is moeilijk, maar haar oma, geboren in 1920, vertelt Huong haar eigen levensverhaal. Over de Franse bezetting van Vietnam, de Japanse invasie, haar leven op de boerderij en hoe ze die met haar zes kinderen gedwongen moest verlaten door de landbouwhervormingen.

Samen vormen de verhalen een ontroerend, persoonlijk portret van het leven in Vietnam tijdens de twintigste eeuw, dat verhaalt over de vier generaties van deze familie, en over hoe ieder lid gevormd is door de geschiedenis van Vietnam.

Tja, wat kan ik ervan zeggen? Gewoon lezen. Het is een ontroerend mooi maar tegelijkertijd ook regelmatig bikkelhard boek waarin we de familie Tran volgen gedurende een groot deel van de twintigste eeuw.