Cliffrock Castle & De wintertuin

Een van de podcastseries van ‘Blauw Bloed‘ ging over het verhaal van Josephine Rombouts die met haar gezin in Schotland terecht komt en daar als housekeeper van een kasteel aan de slag gaat. Ha dacht ik, dat boek wil ik wel ‘ns lezen! Waar gaat ‘Cliffrock Castle‘ over?

Als de Nederlandse Josephine Rombouts met haar gezin aan de Schotse westkust gaat wonen, grijpt ze de kans om housekeeper op het plaatselijke kasteel te worden met beide handen aan. Zonder enige kennis van huishouding of de Britse elite probeert ze zich staande te houden in haar nieuwe omgeving, waar ze te maken krijgt met Engelse landeigenaren, Franse koks, Schotse onafhankelijkheid, dakdekkers, spoken, etiquette en tradities. Met humor en scherpe observaties beschrijft Rombouts een microcultuur waarvan het bijna onvoorstelbaar is dat die tegenwoordig nog bestaat. Tafeldekken met een meetlat, de strenge regels voor het dragen van tweed – ze verbaast zich vaak, maar leert snel. De verlaten, ruige natuur van Schotland vormt het fraaie decor van haar belevenissen.

Echt een superleuk boek om te lezen. Rombouts schrijft inderdaad met humor over de gebeurtenissen op het kasteel en dat doet ze aanstekelijk en op een heerlijk nuchtere manier. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ga binnenkort maar ‘ns aan deel 2 beginnen waarin Rombouts schrijft over hoe het haar vergaat na haar promotie tot PA van the lady.

En dan ‘De wintertuin‘ van Kristel Hannah. En dat lieve lezers is een absoluut fantastische roman. Van haar las ik al meer prachtige boeken en ook over dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEES HET!!!

De zussen Meredith en Nina zijn erg verschillend van aard. De een bleef thuis om haar kinderen op te voeden en het familiebedrijf te runnen, de ander volgde haar droom om fotojournalist te worden en reisde de hele wereld over. Wanneer hun vader ziek wordt beseffen ze dat ze hun krachten moeten bundelen. Hun afkeurende moeder Anya is zelfs nu niet in staat troost te bieden. Op zijn sterfbed vraagt hun vader Meredith en Nina nog één keer te luisteren naar het Russische sprookje dat hun moeder altijd vertelde, maar waarvan ze nooit het einde hebben gehoord. Zo komt eindelijk Anya’s tragische verleden in het door oorlog verscheurde Leningrad aan het licht. En haar dochters luisteren, helemaal tot het einde…

Een beloofd land

Onderstaand logje over het boek van Obama schreef ik al een tijdje geleden, voor de verschrikkelijke gebeurtenissen in Washington. Wat een bizarre en surrealistische gebeurtenis. Verschrikkelijk gewoon!

Obama liet al vrij snel een verklaring uitgaan en oh, wat is het toch jammer dat hij weg is!

In wat voor wereld leven we inmiddels toch? Dat mensen zo ongelooflijk opgefokt kunnen worden of raken … Beangstigend.

Maar goed, dat geheel terzijde: hieronder mijn mening over het boek van Obama.


In december 2018 las ik ‘Becoming‘ van Michelle Obama en dat vond ik best een heel boeiend boek. Dus het langverwachte (eerste) boek van Barack Obama wilde ik ook graag lezen. De Obama’s zijn twee boeiende mensen vind ik die, voor zover ik dat kan beoordelen, het hart op de juiste plek hebben zitten. Ook de podcast van Michelle Obama heb ik met veel interesse geluisterd.

Wat staat er op bol te lezen over ‘Een beloofd land‘? En wat vond ik daar dan van?

In dit boeiende, langverwachte eerste deel van zijn presidentiële memoires vertelt Barack Obama het verhaal van zijn onwaarschijnlijke odyssee van een jongeman die op zoek is naar zijn identiteit tot de leider van de vrije wereld, waarin hij in buitengewoon persoonlijke bewoordingen schrijft over de jaren waarin hij politiek werd gevormd en over de bepalende momenten in de eerste termijn van zijn historische presidentschap – een roerige periode vol dramatische veranderingen.

Obama neemt de lezer aan de hand op een fascinerende reis, die voert van zijn eerste politieke aspiraties en de cruciale overwinning in de voorverkiezingen van Iowa – waarin de kracht van grassroots activisme aan het licht kwam – tot de revolutionaire avond van 4 november 2008, toen hij tot 44ste president van de Verenigde Staten werd gekozen en daarmee de eerste Afro-Amerikaan werd die het hoogste ambt in het land zou bekleden.

In zijn bespiegelingen over het presidentschap toont hij op een bijzondere en scherpzinnige wijze welke mogelijkheden en beperkingen presidentiële macht met zich meebrengt, en daarnaast biedt hij ons een uniek inzicht in de dynamiek van de Amerikaanse partijpolitiek en de internationale diplomatie. Obama neemt de lezer mee tot in de Oval Office en de Situation Room van het Witte Huis, maar ook naar steden als Moskou, Caïro en Peking. We zijn getuige van zijn overwegingen als hij zijn kabinet samenstelt, worstelt met een mondiale financiële crisis, Vladimir Poetin inschat, schijnbaar onoverbrugbare conflicten beteugelt om zijn Wet op de gezondheidszorg te verwezenlijken, botst met zijn generaals over de te volgen strategie in Afghanistan, hervormingen op Wall Street doorvoert, doortastend optreedt na de ramp met de Deepwater Horizon en opdracht geeft tot Operatie Neptune’s Spear, die leidt tot de dood van Osama bin Laden.

Een beloofd land is een bijzonder intiem en persoonlijk boek – het verhaal over een man die historische beslissingen neemt, over het rotsvaste geloof van de opbouwwerker die op de proef wordt gesteld op het wereldpodium. Obama is openhartig over de moeilijkheden die hij ondervond toen hij als zwarte Amerikaan president wilde worden, waarbij hij de verwachtingen verpersoonlijkte van een generatie die werd geïnspireerd door de boodschap van hoop en verandering en de morele problemen trotseerde die besluitvorming op het hoogste niveau met zich meebrengt. Obama is openhartig over de krachten die hem in eigen land en elders tegenwerkten, eerlijk over de invloed die het verblijf in het Witte Huis had op zijn vrouw en kinderen. Daarnaast is hij niet bang zijn onzekerheden en teleurstellingen te tonen. Toch wijkt hij nooit af van zijn overtuiging dat binnen het geweldige, zich voortdurend ontwikkelende Amerikaanse experiment vooruitgang altijd mogelijk is.

Dit fraai geschreven en krachtige boek getuigt van Barack Obama’s inzicht dat democratie geen geschenk van boven is, maar iets dat is gestoeld op inlevingsvermogen en wederzijds begrip, iets waaraan we samen voortbouwen, elke dag weer.

Wat vond ik nu van dit lijvige boek (864 bladzijdes maar liefst)? Nou, ik vond dat Michelle een, wat mij betreft, interessanter en persoonlijker boek geschreven heeft. Zij geeft echt veel meer een kijkje ín haar gedachtes. Dat doet Barack ook wel maar meer in een verhouding van 5 tegen 95% terwijl dat bij Michelle veel meer was. Obama schrijft wel over zijn dromen, ideeën, twijfels en dergelijke en hij geeft het ook ruiterlijk toe als hij fouten maakt of dingen verkeerd inschat, maar dat persoonlijke blijft allemaal vrij beperkt.

En juist die persoonlijke inkijkjes had ik graag gelezen. Tot en met bladzijde 300 ongeveer heb ik dapper door geploeterd, maar daarna heb ik de rest van het boek grotendeels scannend gelezen. Waarom ik dat deed? Omdat Obama tot in detail heel veel politieke kwesties beschrijft en ik dat eerlijk gezegd niet echt heel interessant vind. De financiële crisis, Obamacare of welk politiek plan dan ook wordt uitgebreid toegelicht. Mooi daaraan vond ik de gedachtes van Obama, maar al dat inhoudelijke vond ik echt veel te zware en te ingewikkelde kost.

Wat ik me tijdens het lezen ook meer en meer realiseerde was dat ik de USA toch echt maar een heel raar land vind. Is het hier al vaak hommeles met politici, het twee partijenstelsel daar is echt verschrikkelijk. Als ik een Amerikaanse politicus was (of ik nu Democraat of Republikein was) dan zou ik me echt verschrikkelijk gaan zitten schamen want hoe Obama de gang van zaken in politieke kwesties of instellingen beschrijft is niet mals. Wat nou landsbelang? Niet belangrijk: eigen partij (of ikke, ikke, ikke) eerst! Ik vind het bizar. Ik had regelmatig met Obama te doen die voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen niet zo in elkaar zit. Net zoals ik het bizar vind zoals daar de (voor)verkiezingen georganiseerd worden, hoe het dan zit met sponsoring en ook dat je je als Amerikaan eerst moet registreren als kiezer voordat je überhaupt je stem kunt uitbrengen. Als ik een Amerikaans burger zou zijn, dan zou ik eisen dat er samengewerkt werd, maar ja…

Al met al ben ik blij dat de Sint het boek heeft gebracht, ik heb er ook best het een en ander van opgestoken en ook de foto’s zijn leuk om te zien. Maar of ik deel twee te zijner tijd ook ga kopen, dat waag ik op dit moment te betwijfelen. Wat wel blijft bestaan is mijn grote bewondering voor deze heel bijzondere president.

Olive Kitteridge

Bij iemand anders (geen idee meer wie, sorry, sorry) las ik haar recensies over ‘Olive Kitteridge‘ en ‘Opnieuw Olive‘ en ik dacht: die boeken wil ik lezen!

Waar gaat deel 1 over?

Olive Kitteridge is gepensioneerd. Haar leven lang heeft ze lesgegeven aan de kinderen van Crosby, een idyllisch gelegen kuststadje in Maine. Haar leerlingen hadden vaak een ander beeld van haar dan zijzelf; nooit een blad voor de mond nemend, in haar eigen ogen altijd oprecht, was ze toch meer gevreesd dan geliefd. Na haar pensionering wordt Olive meer dan ooit betrokken bij de menselijke drama’s achter de keurige façades van het stadje, waardoor haar leven een diepere betekenis krijgt.

En deel 2 borduurt daarop, een paar jaar later, verder:

Bot en een tikkeltje koppig, maar ook kwetsbaar en verrassend gevoelig: Olive Kitteridge is terug. Een paar jaar ouder, en vele veranderingen verder. Ze moet haar leven leren delen met haar tweede man, proberen de relatie met haar zoon te herstellen, omgaan met verlies en eenzaamheid, zich openstellen voor nieuwe levenslessen – en als altijd een luisterend oor bieden aan de andere inwoners van Crosby, Maine.

Allebei de boeken zijn gewoon heerlijke boeken. In sommige hoofdstukken komt Olive maar heel zijdelings voor, in andere heeft ze de hoofdrol. En elk hoofdstuk wordt op de een of andere manier door Elizabeth Strout verbonden en dat doet ze heel erg mooi. Door al die hoofdstukken heen krijg je steeds beter een idee van hoe Olive in elkaar zit, wat ze allemaal heeft meegemaakt waardoor ze is zoals ze is en hoe ze haar leven invult. Verwacht geen grote en meeslepende verhalen maar gewoon ‘uit het leven gegrepen verhalen’ die toch volop boeien. Ik moest heel even aan de stijl wennen, maar daarna: prachtige boeken!

De hofdame

In de afgelopen maanden heb ik genoten van ‘The Crown‘. Prachtige serie die ik ook een heel klein beetje door mijn werkbril bekeek: protocol en etiquette tenslotte maakt deel uit van mijn werk. Een boek als ‘De Hofdame‘ vind ik ook wel interessant en laat de sint nou vorige week gewoon een heus papieren boek meebrengen.

e hofdame vertelt het verhaal van het bijzondere leven van Anne Glenconner, maid of honour tijdens de kroning van koningin Elizabeth en de hofdame van prinses Margaret. Ze is een unieke getuige van de recente Britse koninklijke geschiedenis en geeft in haar memoires niet alleen een kijkje achter de schermen van het koningshuis, maar schetst ook een beeld van een generatie aristocratische vrouwen die gevangen zat in een wereld vol sociale verwachtingen. Ze was voor haar vader een ‘grote teleurstelling’ omdat ze geen jongen was en ze werd niet genoemd in het testament van haar eigen man, die zijn fortuin naliet aan een van zijn werknemers.

Anne Glenconner, inmiddels achtentachtig jaar oud, schrijft in De hofdame met humor, openheid en moed over haar tragische leven in een gouden kooi, haar vriendschap met prinses Margaret en de vrijheid waarvan ze nu pas kan genieten.

Potjeverdulleme, wat een levensverhaal is dit geworden zelf. Ik heb regelmatig vol ongeloof stukken gelezen: over hoe de opvoeding van kinderen zonder meer aan nanny’s werd overgelaten, over hoe sociale banden dingen bepaalden, over het grillige gedrag van haar echtgenoot. Over voorbereidingen van huwelijken, over hoe ze bruidsmeisje was bij het huwelijk van Elizabeth en het hofdameschap. Over vele, vele reizen. Over hoe haar echtgenoot blijkbaar out of the blue een andere erfgenaam benoemde voor zijn bezittingen (wat een onaangename verrassing moest dat na zijn overlijden geweest zijn). En jemig, wat triest: Anne moet twee zoons begraven en zorgt tijdenlang voor haar derde zoon die na een ongeluk lang in coma ligt. Wat me opvalt is het gemak waarmee Anne zich bij al die situaties neer lijkt te leggen. Is het de opvoeding die maakt dat ze dat kan?

Die opvoeding maakt volgens mij ook dat ze nergens grof is, of kwetsend. Ze kijkt beschouwend naar de dingen en velt zelden een oordeel. Knap vind ik, want ze heeft heel wat meegemaakt en op veel dingen heeft ze nooit enige invloed uit kunnen oefenen.

Ik vond het in ieder geval een erg bijzonder boek. Al met al een interessant boek dat een bijzonder kijkje achter de schermen van het Engelse hof laat zien. Ik heb het met veel plezier gelezen.

Dochters van een nieuwe tijd & Het dilemma

Ik vond ‘Dochters van een nieuwe tijd‘ van Carmen Korn een interessant boek met mooie personages en in dit eerste deel volg je de vrouwen van 1919 tot na de Tweede Wereldoorlog. In het ene hoofdstuk springt Korn een paar maanden vooruit, in een volgend hoofdstuk een paar jaar. Toch is dat niet lastig, want ze laat al vrij snel weten hoe de gebeurtenissen aan het eind van een hoofdstuk in het nieuwe hoofdstuk afliepn. Wel gebruikt Korn af en toe een behoorlijk ‘kortaffe’ schrijfstijl. Het lijkt net alsof ze het leuk vond om zinnen zo kort mogelijk te maken. Dus dat is even wennen. Wat ik niet zo heel goed van mezelf snapte was dat het regelmatig even duurde voordat ik in de gaten had om welk personage het nu ging. Dat lag niet aan het feit dat er teveel personages in voorkomen, maar waaraan dan wel? Geen idee.

Hamburg, 1919. De Eerste Wereldoorlog is eindelijk voorbij. Vier jonge vrouwen, Henny, Käthe, Lina en Ida, verschillen in karakter en afkomst, maar hopen allemaal op een nieuwe tijd. Samen zien ze de wereld transformeren: van de wederopbouw van Duitsland na een tragische nederlaag in de oorlog en de opkomst en ondergang van de Weimarrepubliek, tot de verschrikkingen van de naziheerschappij. De vier gaan hun eigen weg, maar er is iets wat hen verbindt: hun vriendschap. Dochters van een nieuwe tijd dompelt je onder in de wereld van luxueuze danszalen, vermout, cocktails, opiumkelders en Chinese restaurants, totdat langzaam, maar onverbiddelijk, het einde van de vrijheid nadert door de opkomst van de nazi’s.

Het is in ieder geval zo dat ik deel 2 ook ga lezen. Want ik wil toch vooral heel graag weten wat de cliffhanger rondom Käthe te betekenen heeft!

Het dilemma‘ van BA Paris vond ik best een pittig boek omdat ik zelf regelmatig dacht ‘wat zou ik doen in dit geval?’.

haar veertigste verjaardag. Ze droomt er al van sinds haar bescheiden bruiloft, jaren geleden. Iedereen die ze liefheeft zal op het feest aanwezig zijn, behalve dochter Marnie, die in het buitenland studeert. Stiekem is Livia opgelucht dat Marnie niet kan komen. Ze moet haar echtgenoot Adam iets vertellen over hun dochter, een geheim dat ze heeft ontdekt, maar ze wacht totdat het feest voorbij is zodat hun geluk niet wordt verstoord. Adam wil dat alles perfect is voor Livia en heeft vliegtickets voor Marnie gekocht, zodat ze als verrassing aanwezig kan zijn. Op de dag van het feest krijgt hij vreselijk nieuws. Hij moet het eigenlijk aan Livia vertellen, want hoe kan het feest nu doorgaan? Maar Livia ziet er zo gelukkig uit en de gasten kunnen er ieder moment zijn… Hoever zou jij gaan om je lief nog een paar gelukkige uren te laten beleven?

Het boek leest heel soepel al zou het soms ook wel wat vlotter mogen allemaal. Het is ook geen echt hoogstandje, maar wel wel een heel fijn boek voor tussendoor (en zeker na zo’n lijvig boek als dat van Korn is dat erg plezierig).

Gek dat ik minder begrip had voor Livia omdat zij niets vertelt over het geheim van haar dochter, terwijl ik heel goed snapte waarom Adam niets zegt. Maar tegelijk dacht ik dan: zou ik dat kunnen? Niets zeggen. Wat die dingen dan zijn: tja, daarvoor moet je gewoon het boek lezen.

Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

Opgewekt naar de eindstreep

Na ‘Pogingen iets van het leven te maken‘ en ‘Zolang er leven is‘ is daar deel drie ‘Opgewekt naar de eindstreep‘ en de titel doet vermoeden dat er met dit deel een einde aan de reeks van Hendrik Groen komt.

Vanwege de sluiting van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord is Hendrik Groen overgeplaatst naar Bergen aan Zee. De Oud-Maar-Niet-Dood-club is uit elkaar gevallen. Af en toe is er een Omanido-reünie waarbij het ouderwets gezellig wordt en de drank ruimhartig vloeit, maar verder is er niet veel meer om naar uit te kijken. Hendrik moet constateren dat de tijd niet meer zo mild voor hem is: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Dat levert het nodige gestuntel op. Hij besluit opnieuw een dagboek bij te gaan houden in een poging weer wat meer grip op de werkelijkheid te krijgen. En anders kan hij er in ieder geval nog eens nalezen wat hij allemaal vergeten is.

Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.

Net als de eerste twee delen leest dit boek(je) als een tierelier. En eigenlijk kan ik er gewoon niet al te veel over kwijt, want dan zou ik teveel verraden over hoe het boek in elkaar zit. Mijn algehele mening na het lezen van het boek is dat Hendrik nog steeds een fijne, oude man is met een groot hart. En dat je te doen hebt met op die manier aflopende levens. Maar zoals gezegd, het leest hartstikke fijn, er zit weer de nodige humor in verweven en Frida is een prachtig kind.

Het enige waar ik me wel behoorlijk aan geërgerd heb is feitelijk zo’n beetje hetzelfde als wat ik had met de podcast ‘Virus verhalen‘. Grote delen van Nederland hebben in de eerste golf echt totaal niet in de gaten gehad hoe erg de situatie in bijvoorbeeld Brabant was. Ik snap natuurlijk dat Hendrik in Bergen aan Zee woont en dat dat ruim 150 kilometer van mijn woonplaats is, maar in het boek wordt de situatie rondom corona behoorlijk gebagatelliseerd. Maar goed, daar is het dan natuurlijk ook een persoonlijk dagboek voor. ;-)

Heb jij de dagboeken van Hendrik Groen gelezen? Wat vond/vind je ervan? En heb je de serie op tv gekeken?

Karen Rose

Ik dacht dat ik nog nooit een boek van Karen Rose gelezen had, maar toen ik haar opzocht op mijn blog bleek dat dus niet te kloppen. In dat blogje schreef ik, summier, dat het een behoorlijk heftig boek was en ook dat het een zeer toegankelijk boek was met personages waarvan je gewoon wil weten hoe het af gaat lopen. Datzelfde geldt voor de twee(en een halve) boeken in dit logje.

Allereerst is daar ‘Tel tot tien‘.

In Tel tot tien heeft Reed Solliday in zijn lange carrière bij de brandweer van Chicago nog nooit zoiets meegemaakt als de recente uitbraak van woningbranden. De branden zijn heftig, en nemen snel in aantal toe. De brandstichter lijkt bovendien op persoonlijke wraak uit. Want bij elke nieuwe brand zijn mensen waar Reed en zijn nieuwe geliefde rechercheur Mia Mitchell van houden, het slachtoffer. De dader lijkt uit op dood en vernietiging en lijkt niet te stoppen. De tijd tikt…

En ook dit is gewoon een retespannend boek met behoorlijk pittige gruwelijkheden, een nare moordenaar en twee sympathieke hoofdpersonages. Vlot geschreven, gemakkelijk leesbaar. Kortom met plezier gelezen.

Op dit moment zit ik een beetje in zo’n flow dat ik niet al te moeilijke boeken wil lezen. En tja, dan is een goede thriller niet verkeerd natuurlijk. Dus na ‘Tel tot tien’ opende ik opnieuw een boek van Karen Ros op mijn e-reader. Waar gaat ‘Sterf voor mij‘ over?

Op een besneeuwd veld in Philadelphia doet rechercheur Vito Ciccotelli een uiterst macabere ontdekking wanneer een graf wordt gevonden van een jonge vrouw, wier handen zo zijn gevouwen dat het lijkt of ze bidt. Ciccotelli roept de hulp in van archeologe Sophie Johannsen om vast te stellen wat er verder onder de bevroren grond ligt. Ondanks haar jarenlange ervaring kan niets haar voorbereiden op hetgeen ze vinden: een met exacte precisie vormgegeven matrix van graven. De lichamen zijn allemaal op een speciale manier gepositioneerd en de slachtoffers blijken op gruwelijke wijze gemarteld. Er zijn echter ook nog lege graven – de moordenaar is nog niet klaar.

Opnieuw gewoon een toffe thriller met een boel gruwelijke dingen. Soms allemaal wel wat ‘simpel’ ook wel. Maar vooral heel fijn lezen. In ‘Sterf voor mij’ komen Daniël en Susanna Vartanian voor. Rose schreef drie boeken met hen in de (hoofd)rol. In het eerste boek is die rol wat kleiner, in het tweede boek is Daniël het hoofdpersonage en in het derde boek Susanna.

Momenteel lees ik dus het tweede deel: Schreeuw voor mij. Ik ben ongeveer op een derde nu en -opnieuw- is het een spannend boek, met getroebleerde jeugden en heel veel personages. Maar wederom leest het erg plezierig en houdt Rose me, met haar schrijfstijl, geboeid aan het lezen.

In een kleine Amerikaanse stad wordt het naakte, in een deken gewikkelde lichaam van een jonge vrouw gevonden die op brute wijze is vermoord. Haar gezicht is ernstig verminkt en aan haar teen zit een mysterieus sleuteltje gebonden. FBI-agent Daniel Vartanian wordt op de zaak gezet, ook al is hij nog ernstig getraumatiseerd door de recente dood van zijn ouders, die werden omgebracht door zijn broer, de seriemoordenaar Simon Vartanian. Dan worden er nog meer lichamen gevonden, en de moorden vertonen opvallend veel gelijkenissen met de moord op Alicia Tremayne, dertien jaar daarvoor. Het lijkt erop dat er een copycat-seriemoordenaar actief is die geen fouten maakt – totdat de tweelingzus van Alicia in het stadje opduikt…

Wat de boeken van Karen Rose gemeen hebben (tenminste voor zover ik dat nu kan beoordelen) is dat zowel dader als good guys/girls altijd een heftige jeugd gehad heeft/hebben, dat er heel veel personages in voorkomen, dat de stijl van schrijven gemakkelijk is en tegelijktijdig soms wat hak-op-de-takkerig en vooral ook dat je wilt weten hoe het af gaat lopen. Maar ik denk dat ik na dit tweede deel even een pas op de plaats maak en deel drie ‘Moord voor mij‘ even in de ijskast leg (al zijn de recensies op bol.com wel heel goed, dus wie weet …).

Het klaprozenjaar & De dame van het Voorhout & Twee moedige vrouwen

Het klaprozenjaar‘ van Corina Bomann vond ik een prima boek. Zeker geen hoogstaand werk, maar ook geen flutboekje. Mmm, dat klinkt wat denigrerend eigenlijk. Het boek zelf heeft best een interessant uitgangspunt vind ik: Duitse lerares neemt deel aan uitwisselingsprogramma met Frankrijk een jaar of 25 na de oorlog. Maar het is ook allemaal wel wat zoetig en blijft op de oppervlakte.

Nicole groeide op als enig kind zonder vader en sindsdien droomt ze ervan zelf ooit een groot gezin te hebben. Als ze tot haar grote vreugde merkt dat ze zwanger is, lijkt haar droom werkelijkheid te worden… tot bij een onderzoek duidelijk wordt dat haar baby een erfelijke hartafwijking heeft. Maar zij en haar man noch haar moeder zijn de oorzaak van het defecte gen. Bang en vol brandende vragen gaat Nicole naar haar moeder, die in het verleden nooit over Nicoles vader wilde praten. Geconfronteerd met het verdriet van haar dochter begint -Marianne te vertellen: over de jaren na de Tweede Wereldoorlog en de verbittering over alles wat Duits was die toen heerste; over haar grote liefde uit Frankrijk en de tijd die hen langzaam maar zeker uit elkaar dreef; over de grote eenzaamheid die ze sindsdien elke dag voelde. Nicole, diep geraakt door het verhaal van haar moeder, besluit dat het tijd wordt om de wonden uit het verleden te helen en haar kind een -toekomst te geven, en ze gaat op zoek naar haar vader…

De dame van het Voorhout‘ van Marja Visscher is een historische roman over het leven van Johanna van Coesvelt. Ik ergerde me een beetje aan de innige band die Johanna met haar pop heeft, al snap ik tegelijkertijd dat het op die manier voor de schrijver wel mogelijk is wat ‘verhalender’ te vertellen. Johanna is vrij geëmancipeerd voor haar tijd en weet zich (al weet ik natuurlijk hoe historisch correct alles is) goed te handhaven in een typische mannenwereld. Ook dit boek is geen hoogstandje, maar was prima te lezen.

‘De dame van het Voorhout’ in deze historische roman van Marja Visscher is Johanna van Coesvelt (1684-1768). Ondanks haar ietwat simpele komaf trouwde zij in 1726 met raadspensionaris Simon van Slingelandt. Ze werkt op dat moment als huishoudster in zijn paleis aan het Korte Voorhout. Wanneer Simons vrouw Suzanna sterft, vraagt zij Johanna voor hem te zorgen. Het huwelijk tussen de hooggeplaatste heer en zijn huishoudster doet veel stof opwaaien in het 18e-eeuwse Den Haag. Marja Visscher tekent Johanna’s leven op: waar kwam deze vrouw vandaan, hoe kwam ze hier terecht en wat heeft ze moeten achterlaten?

 ‘Twee moedige vrouwen‘ van Diney Costeloe is ook een prima boek. Ik vind het jammer dat Costeloe wel veel van hetzelfde schrijft. Maar misschien heb ik de laatste tijd wel iets te veel van haar boeken gelezen.

Engeland, 1937. Als Adelaide ontdekt dat de man die haar heeft opgevoed niet haar vader is, staat haar leven op zijn kop. Ze gaat op zoek naar haar andere familie en komt uit bij de zus van haar vader, die moeder-overste is van een klooster in Frankrijk. Adelaide reist naar haar toe op zoek naar antwoorden, en er groeit al snel een band tussen haarzelf en haar tante.
Frankrijk, 1941. Midden in de Tweede Wereldoorlog gaat Adelaide terug naar Frankrijk – nu als spion. Met de hulp van haar tante en enkele van de andere nonnen probeert ze zo veel mogelijk mensen te redden van de Duitsers. Maar dat is gevaarlijk werk, en niet iedereen is te vertrouwen…

 

Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

De schemering en de dageraad

Oh, zo te kunnen schrijven als Ken Follet, wat zou dat machtig mooi zijn! Follet schreef met ‘De schemering en de dageraad‘ een vierde boek voor de Kingsbridge-trilogie die nu dus geen trilogie meer is. Bijzonder trouwens is dat dit vierde boek feitelijk het eerste boek is want het speelt in de periode 997 tot en met 1007 na Christus.

997 na Christus. Engeland wordt van twee kanten belaagd, in het westen door Wales en in het oosten door de Vikingen. Gerechtigheid is ver te zoeken en geweld en wetteloosheid zijn aan de orde van de dag. De koning staat machteloos en de chaos regeert. In deze turbulente tijden raken de levens van drie mensen onlosmakelijk verbonden met elkaar en met een klein gehucht dat later Kingsbridge zal worden genoemd. Het dorp van een jonge botenbouwer wordt geplunderd door de Vikingen en hij vlucht met zijn familie naar een ander dorp om daar een nieuw leven op te bouwen. Een Normandische edelvrouw volgt haar geliefde echtgenoot naar Engeland, maar realiseert zich al snel dat de gewoonten in haar nieuwe land heel anders zijn dan ze gewend is, en dat iedereen op brute wijze vecht om de macht. Een jonge monnik droomt ervan zijn bescheiden abdij ooit tot een roemrijk centrum van kennis en geleerdheid te verheffen. Alle drie raken ze tegen hun wil betrokken bij de machinaties van een bisschop die meedogenloos streeft naar macht en rijkdom, en niets geeft om de levens van de gewone mensen.

Ik vond het gewoon een heerlijk boek. Met een boel historische info, met slechteriken en bullebakken, met oorlog en vrede, liefde en lijden, ontwikkelingen en stilstand. Leuke personages en misselijkmakende personages. Gewoon een pracht van een boek. Lezen dus! En als je nog nooit van deze tetralogie (ja, ja, ik leerde vandaag een nieuw woord) gehoord hebt: dan heb je bijna 3500 pagina’s voor de boeg. Puur genieten!