De familie Wachtman & De verborgen kinderen

Christiaan Alberdingk Thijm schreef met ‘De familie Wachtman‘ een aansprekend boek rondom een actueel thema.

Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen. De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven. Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.

Wat een heerlijk boek is dit. Een prachtige schrijfstijl, een sympathiek en tegelijk onsympathiek personage, bijzondere gebeurtenissen, mooie zinnen (Een zin als: “Een mens komt niet altijd aan op zijn bestemming, maar je bestemming is altijd waar je bent gekomen.” bijvoorbeeld is toch om te smullen.) De hoofdstukken met Wachtman worden in de derde persoon verteld, die met Freya in de ik-persoon. Dat maakt het afstandelijke van Wachtman ook nog ‘ns extra duidelijk. Het boek is af en toe behoorlijk bizar, maar dat maakt het nog leukerder. Kortom: lezen dit boek.

Het tweede boek in dit blogje vond ik ook GEWELDIG. Wat een mooi, aangrijpend en ontroerend boek is ‘De verborgen kinderen‘ van Elizabeth Byler Younts.

Elizabeth Byler Younts schetst in ‘De verborgen kinderen’ een aangrijpend beeld van de psychiatrie in Pennsylvania, 1937. De veertienjarige Brighton kent alleen het leven binnen de grauwe muren van gesticht Riverside. Hier wordt ze opgevoed en onderwezen door verpleegster Joann. Brighton weet niet dat Joann geheimen bewaart die een sleutel vormen tot haar verborgen verleden. Een verleden dat Brighton vasthoudt in het sombere Riverside. Brightons enige vriend en lotgenoot is de albinojongen Angel. Samen besluiten ze te ontsnappen. Maar weglopen is één ding, voorbereid zijn op de buitenwereld is iets heel anders. Zonder geboorteakte en geld zijn ze overgeleverd aan de genade van vreemdelingen, die niet altijd het beste met hen voor hebben… ‘De verborgen kinderen’ is een hartverscheurende historische roman over de kracht van vriendschap en de schoonheid die schuilt in de grote en bedreigende buitenwereld.

Oh, hoe er vroeger met psychiatrisch patiënten omgegaan werd. Verschrikkelijk gewoon. De hardheid in het huis, het platspuiten van patiënten, gedwongen sterilisaties en lobotomieën die uitgevoerd werden. En in die wereld groeien Brighton en Angel op. Als ze uiteindelijk ontsnappen weten ze helemaal niets over hoe ze zich moeten redden in de buitenwereld. Helemaal niets. Ze weten niet hoe je met de trein reist, kennen de waarde van geld niet, weten niet hoe je een hamburger bestelt … helemaal niets. Echt een heel bijzonder boek.

Dus sorry lieve lezer: ik zadel je weer op met twee boeken op jouw leeslijst. Welk boek zou jij het eerst gaan lezen?

Moederland

Zoals je inmiddels wel weet ben ik helemaal into de podcast momenteel. En af en toe luister ik afleveringen van ‘Lezen in het donker‘ waarin met auteurs gesproken wordt over hun werk(en). Zo luisterde ik vrij recent de aflevering met Inge de Bever over ‘Moederland‘. Ik vond het verhaal van De Bever dermate interessant dat ik besloot het boek te kopen en dat boek las ik laatst uit.

Een Nederlandse studente trouwt in 1980 met een Turk en komt daardoor in aanraking met een haar onbekende cultuur, taal en samenleving. Wat betekent dat voor haar leven? Hoe verovert ze een plek binnen haar schoonfamilie, hoe ervaart ze het reilen en zeilen van alledag in Turkije? Wat valt haar op, wat maakt ze mee, en hoe verandert dat in de loop van vier decennia? Een rode draad in ‘Moederland’ is de relatie tussen de hoofdpersoon en haar Turkse schoonmoeder. Hoewel de verschillen aanvankelijk groot lijken, blijken er gaandeweg toch veel overeenkomsten te zijn tussen deze vrouwenlevens. Vanuit het gedeelde besef dat vrouwen overal te maken krijgen met dezelfde dilemma’s maken argwaan en behoedzaamheid plaats voor waardering en solidariteit. In de autobiografische roman ‘Moederland’ laat Inge de Bever een huwelijk en een leven zien in twee landen en culturen. Een rijk boek, waarin het vreemde vertrouwd wordt en uiteindelijk heel herkenbaar blijkt te zijn. In een prachtige stijl, vaak humoristisch, soms ontroerend, komen grote levensthema’s bijna terloops voorbij.

Ik vond dit werkelijk een prachtig boek. Gemakkelijk lezend, vol humor en interessante weetjes. Regelmatig groot drama maar ook de nodige zelfspot. Ook haar zorgen om (ver)harde(nde) oordelen over buitenlanders komen aan bod. Het was ook heel erg interessant om te lezen over de verhouding tussen Inge en haar schoonmoeder en hoe er wederzijdse meer en meer begrip ontstaat.

Een aanrader. Juist omdat het uit het leven gegrepen is.

En boek nummer vijf

In het logje van gisteren had ik ook ‘De bergen zingen‘ van Nguyễn Phan Quế Mai op kunnen nemen, maar dat zou aan dit boek geen recht doen. Sommige boeken verdienen immers een eigen plekje nietwaar?

Het meeslepende verhaal van de familie Tran. Een levendig portret van vier generaties in Vietnam in de twintigste eeuw. De jonge Huong groeit op tijdens de oorlog in Vietnam. Haar ouders en ooms hebben zich aangemeld bij het leger en vertrekken via de Ho Chi Minh-route om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Huong blijft met haar oma achter in Hanoi. Het dagelijks leven is moeilijk, maar haar oma, geboren in 1920, vertelt Huong haar eigen levensverhaal. Over de Franse bezetting van Vietnam, de Japanse invasie, haar leven op de boerderij en hoe ze die met haar zes kinderen gedwongen moest verlaten door de landbouwhervormingen.

Samen vormen de verhalen een ontroerend, persoonlijk portret van het leven in Vietnam tijdens de twintigste eeuw, dat verhaalt over de vier generaties van deze familie, en over hoe ieder lid gevormd is door de geschiedenis van Vietnam.

Tja, wat kan ik ervan zeggen? Gewoon lezen. Het is een ontroerend mooi maar tegelijkertijd ook regelmatig bikkelhard boek waarin we de familie Tran volgen gedurende een groot deel van de twintigste eeuw.

4 op een rij

Ik frommel weer even vier boeken in een blogje. Want anders schiet het niet op met al die boeken die ik lees.

Allereerst is daar ‘De schaduw van mijn moeder‘ van Nikola Scott.

Hoe ontdek je de waarheid over het verleden als de enige persoon die erbij was niet meer leeft? 1958. De jonge Elizabeth wordt naar het landgoed van de rijke familie Shaw gestuurd, zodat ze de laatste dagen van haar zieke moeder niet hoeft mee te maken. Daar wordt ze verliefd, zonder iemand in de buurt om haar te waarschuwen voor haar naïviteit. Tientallen jaren later denkt Addie dat ze, ondanks hun moeizame relatie, alles weet over haar recent overleden moeder Elizabeth. Wanneer er een vreemde vrouw voor de deur staat die beweert dat ze Addie’s zus is, is ze verbijsterd. Is Addie’s hele leven dan één grote leugen? Addie moet zien te achterhalen wat er tijdens die ene zomer is gebeurd, die zonovergoten zomer waar haar moeder nooit over sprak, en de nacht die het leven van een jong meisje voor altijd veranderde.

Lekker leesvoer wat mij betreft. Maar niet een boek dat echt blijft hangen of waar je nog ‘ns aan terugdenkt. Het is natuurlijk wel bizar hoe men, nog niet eens zo lang geleden, met ongetrouwde zwangere vrouwen omging.

 * * *

Van Ellen Marie Wiseman las ik al eerder boeken dus ik was erg benieuwd naar ‘De wezenmoeder‘. Ook het feit dat dit boek over de Spaanse griep gaat maakt het natuurlijk een boek dat (helaas) past bij deze tijd.

Philadelphia van 1918. De Spaanse Griep verspreidt zich in een razend tempo door de stad. Vooral in de achterbuurten waar veel immigrantengezinnen wonen, is het besmettingsrisico hoog. In een van de vele benauwde appartementen moet de dertienjarige Duitse Pia Lange na de dood van haar moeder in haar eentje voor haar twee babybroertjes zorgen. Als het eten op raakt, is ze gedwongen om hen alleen thuis achter te laten om op zoek te gaan naar voedsel in de afgesloten stad. Maar ook Pia blijkt besmet met het virus. Onderweg valt ze flauw, om pas dagen later wakker te worden in het ziekenhuis.

Bernice Groves is in diepe rouw gedompeld na het overlijden van haar zoontje, en vervuld met verbittering: vanwege de immigranten die elkaar verdrongen bij het ziekenhuis, kon haar zoontje niet geholpen worden. Als ze Pia haar huis ziet verlaten, besluit ze impulsief om de jongetjes mee te nemen. Zo begint een sinistere missie: Bernice steelt steeds meer kinderen van immigrantengezinnen. Ze brengt ze onder bij Amerikaanse gezinnen die een kindje hebben verloren, zodat de kinderen zullen opgroeien als “echte Amerikanen’.

Als Pia eindelijk terugkomt in het appartement, ontdekt ze dat haar broertjes verdwenen zijn. Een jarenlange zoektocht begint. Zal Pia haar broertjes ooit nog terugzien?

Met dit boek las ik nu vier boeken van Wiseman: twee (1 en 2) ervan vond ik geweldig, het derde mwah en dit is, helaas ook een mwah-boek. Ik vond het allemaal nogal onwaarschijnlijk en het boek was ook wel in heel simpele stijl geschreven. Jammer dus.

 * * *

En dan stap ik over op twee boeken van Nederlandse schrijvers. Allereerst is daar ‘Ze was 16‘ van Marlies Allewijn.

De zestienjarige Janna uit Zeeland moet in het voorjaar van 1944 plotseling gaan werken voor de Duitse militairen die in haar dorp zijn gestationeerd. En dat naast het huishouden en de zorg voor haar ouders. Als haar vrienden haar vragen ‘een klusje op te knappen’, zit Janna gevangen tussen twee uitersten: blijft ze haar werk voor de Duitsers doen, die toch best aardig tegen haar zijn? Of kiest ze voor de onzekere zaak van het verzet? De ontmoeting met de knappe Willem brengt een lichtpuntje in de ellende.
Zeventig jaar later wordt de dan zestienjarige ras-Amsterdamse Ize door haar ouders ‘verbannen’ naar dat stomme en suffe Zeeland, waar haar oma woont. Ize zit zó niet te wachten op een zomer vol saaie boeren. Dan vindt ze een foto van Janna, een meisje dat erg op haar oma lijkt. Als haar oma schrikt en haar vraagt ‘dit hele verhaal’ met rust te laten, is Ize’s nieuwsgierigheid gewekt.

Een boek met in de hoofdrol een meisje met de, vind ik, mooiste naam van de wereld moet ik natuurlijk lezen. En als het dan ook nog over de Tweede Wereldoorlog gaat dan vind ik het nog toffer. Ik vond het een leuk boek om te lezen, maar niet heel erg bijzonder. Wat ik wel vond was dat er in het boek heel rake dingen gezegd en gedacht worden door, met name, Janna. Ik had ze nog op willen schrijven, maar op de een of andere manier was ik steeds niet in de gelegenheid om dat te doen. Verder vond ik wel dat er veel bozigheid bij vooral Ize is. Is dat bedoeld als typisch pubergedrag? Ik weet het niet, ik herken het niet moet ik zeggen.

 * * *

In januari las ik de eerste twee boeken van Josephine Rombouts en in ‘De weg naar Cliffrock Castle‘ vertelt ze over hoe ze überhaupt in Schotland terecht zijn gekomen.

Josephine Rombouts en haar man raken op een dood spoor als blijkt dat hun zoons niet goed gedijen in het Nederlandse onderwijssysteem. Daarom besluiten ze te reageren op een advertentie die een nieuw bestaan in een ecogemeenschap in Schotland belooft. Als ze zijn aangekomen in de Schotse Hooglanden, blijkt de realiteit daar rauwer dan de ecologische droom die hun was voorgespiegeld.
De weg naar Cliffrock Castle beschrijft het vertrek uit Nederland, de weg langs onderwijsbegeleiders en leerplichtambtenaren, een strafzaak en het opbouwen van een nieuw leven in een ander land. Josephine moet in haar nieuwe woonplaats leren omgaan met een manische landeigenares, een pyromane Japanse monnik, stugge Schotse medebewoners, veel sneeuw en een spookdorp. Als ze hoort dat op een naburig landgoed, Cliffrock Castle, een witte cottage beschikbaar is en een huishoudster wordt gezocht, grijpt ze deze onwaarschijnlijke strohalm met beide handen aan.

Ik moet zeggen dat ik de eerste twee boeken veel leuker (en gelardeerd met humor) vond dan dit derde deel. Maar ja, in dit derde deel valt er eigenlijk ook weinig te lachen. De waarheid zal ongetwijfeld een beetje in het midden liggen, maar man, man, man, wat krijgen Josephine en Tjibbe het voor de kiezen waar het het Nederlandse onderwijsstelsel betreft. Het is triest dat ze uiteindelijk geen andere weg zien dan uit Nederland vertrekken.


Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

De zilverboom & Het familiegeheim

Ik stop weer even twee heel boeken in één logje. Allereerst las ik ‘De zilverboom‘ van Lucinda Riley.

Greta keert na dertig jaar terug naar Marchmont Hall, het prachtige landhuis dat ooit een belangrijke rol in haar leven speelde. Maar ze kan zich niets meer van die periode herinneren; door een tragisch ongeluk is ze haar geheugen van de afgelopen jaren kwijt. Maar dan vindt Greta een grafsteen op het besneeuwde landgoed, en ze weet zeker dat er hier herinneringen verborgen liggen. Ze gaat op zoek naar haar verloren verleden en ontrafelt zo niet alleen haar eigen verhaal, maar ook dat van haar dochter, die haar eigen geheimen blijkt te hebben…

Wat vond ik dit een fijn, fijn, fijn boek! Gewoon een heerlijke roman met voldoende ontwikkelingen om interessant te blijven en te maken dat je maar wilt blijven lezen. Af en toe wat onwaarschijnlijk maar de fijne zinnen en de vlotte schrijfstijl maken dat meer dan goed. Een heel fijn boek van Lucinda Riley dus. Uiteraard heb ik al een boel zussen gelezen (niet over ieder deel was ik even enthousiast) en ik las ook nog een ander boek van haar maar ‘De zilverboom’ is toch wel een van mijn favorieten geworden.

Het familiegeheim‘ van Sarah Lark vond ik ook een fijn boek al bekoorde dan met name het historische deel mij heel erg. De geschiedenis van de Maori vind ik ontzettend interessant en het feit dat Lark bestaande figuren en gebeurtenissen in haar roman heeft verweven vind ik erg leerzaam. Tjongejonge wat hebben wij Europeanen toch veel ellende veroorzaakt wereldwijd. En uiteraard realiseer ik me heel goed dat ik dat met de kennis van nu zeg.

Stephanie kan zich niets herinneren van haar vroegste jeugd in Nieuw-Zeeland en gaat op onderzoek uit. Maar sommige familiegeschiedenissen kunnen beter vergeten blijven… Journaliste Stephanie is in Nieuw-Zeeland opgegroeid maar woont al het grootste deel van haar leven in Hamburg. Ze heeft geen enkele herinnering aan de eerste jaren van haar leven of aan haar vader, iets dat haar steeds vreemder voorkomt. De meeste mensen kunnen zich wel íéts herinneren van hun vroege jeugd, maar in haar geheugen blijft alles donker…
Door nieuwsgierigheid gedreven reist ze terug naar het huis van haar jeugd om uit te zoeken wat er is gebeurd. Maar het blijkt al snel dat er een traumatische oorzaak is voor haar onvermogen iets te herinneren. Het is verleidelijk te denken dat het beter is om haar familiegeschiedenis te laten rusten, maar uiteindelijk blijkt haar drang om meer te weten over zichzelf sterker dan haar angst.
Met het dagboek van een Maori-meisje in handen en vergezeld door Weru, een Maori die werkt als leraar, trekt Stephanie door Nieuw-Zeeland om de geheimen van het verleden te ontraadselen en zo een brug te slaan tussen heden en verleden.

Ook dit boek las ik daarom met veel plezier. Als ik echt, echt, echt zou moeten kiezen dan denk ik dat je uiteindelijk ‘De zilverboom’ zou aanraden. Maar beter lees je gewoon allebei deze romans. Gewoon omdat het heel fijne boeken zijn.

Survivalgids voor de thuiswerker

Laura liet een tijdje geleden weten dat ze gratisch ende voor nietsch een ‘Survivalgids voor de Thuiswerker’ weg zou gaan geven. Omdat ik dat hele thuiswerken zo gruwelijk beu ben liet ik dat haar weten en verhip ende hoezee: ik won!!!

Dus een paar weken geleden lag het boekje in de bus en inmiddels heb ik alle tips tot mij genomen! En wat bleek: zo heel erg verkeerd doe ik het nog niet (als er überhaupt al een verkeerd is).

Dus dat is fijn. Maar wat mij betreft mag dat hele thuiswerken snel voorbij zijn want ik mis de reuring van kantoor, het snel dingen regelen, het ontmoeten van collega’s en nog heel veel meer. Wat mij betreft zou de ideale mix 50% thuis en 50% kantoor zijn en ik hoop eerlijk gezegd ergens ook wel dat dat een verplicht iets gaat worden. Want het scheelt ook een boel drukte op de weg en ik denk wat we daar sowieso mee gebaat zijn.

Wat in ons geval ook lastig is is het feit dat we maar één plek in huis hebben waar we gemakkelijk kunnen thuiswerken of online onderwijs kunnen volgen. En dat is de woonkamer. We hebben een grote woonkamer maar het is één ruimte zonder deuren en je kunt je dus niet afzonderen. Sinds Saar een tweepersoonsbed in haar slaapkamer heeft staan hebben we boven geen bureaus meer om aan te werken of je terug te trekken. Dus alles moet beneden en da’s niet fijn. Toen Ova dus aan haar kantoorbaan begon heb ik aangegeven dat ze moest proberen te regelen dat ze zoveel mogelijk daar op kantoor kon werken. Gelukkig kon dat. Maar dat betekent nog dat ik op maandag samen met Saar en Mr. T. de dag al thuiswerkend doorbreng. Saar volgt onderwijs en Mr. T. doet zijn maandagklussen. Maar het is druk en dat vind ik irritant. Raar eigenlijk: want op kantoor is het veel drukker en is er veel meer afleiding, maar dan ‘hoort het erbij’. Soort van. Of zoiets.

Wat me opviel tijdens het lezen van het boekje was dat er heel veel termen in stonden dwaar ik nog nooit van gehoord heb. Wat te denken van een ‘user centered designer’, ‘todoist’ (waar ik me wel een voorstelling van kan maken), ‘trello’ (maar dat ken ik inmiddels dus daadwerkelijk wel), speedy meetings, de pomodoromethode, ohio en backlog.

Al wandelend luisterde ik ook een aantal afleveren van de podcastserie ‘Goed werk‘ met daarin best wat leuke tips rondom het thuiswerken. Tegelijkertijd vind ik die Japke-d. Bouma eerlijk gezegd ook best betweterig en irritant overkomen.

Maar goed: thuiswerken dus. Ik hoop dat de verplichting heel erg snel vervalt …

Hars * Het meisje in het ijs * Knap voor een dik meisje

Ik las ‘Hars‘ van Ane Riel en ik vond het zo mooi, zo mooi! Echt, ik schrijf vaker lyrisch over boeken, dat realiseer ik me, maar dit boek vond ik toch wel een van de mooiste boeken die ik ooit las. Nou laat ik zeggen: het krijgt een plek in de top 25.

Liv stierf toen ze nog maar zes jaar oud was. Tenminste, dat is wat iedereen denkt. Haar vader weet dat hij de enige is die ervoor kan zorgen dat zij veilig is. Dus verlaat hij op een avond zijn afgelegen huis om zijn boot de zee op te duwen en richting de rotsen te sturen, om nadien zijn dochter als vermist op te geven. In het huis dat steeds voller wordt houdt Liv zich in een container verborgen. Zo hoeft zij nooit naar school. En zo blijft zij voor altijd bij haar ouders. Want haar moeder wordt alsmaar groter en komt het huis ook nooit meer uit en haar tweelingbroertje Carl is altijd dicht bij haar, alhoewel zij de enige is die hem kan zien… Spannend, grimmig, verontrustend én liefdevol

Er staat in de omschrijving ‘spannend, grimmig, verontrustend en liefdevol’ en dat is precies wat ik van dit boek vond. Heel erg mooi en op de een of andere manier begreep ik de gekte van, vooral, Livs’ vader. Dus: echt lees dit boek!

* * *

‘Het meisje in het ijs’ van Robert Bryndza dan. Van hem las ik al eerder een geweldige thriller dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen.

Haar ogen zijn wijd open. Haar lippen iets uiteen, alsof ze nog iets wil zeggen. Haar lichaam bevroren in het ijs. En ze is niet de enige…

Als het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden in een park in Zuid-Londen, wordt inspecteur Erika Foster ingeschakeld om het moordonderzoek te leiden. Het slachtoffer, de mooie, jonge en rijke Andrea Douglas-Brown, leek het perfecte leven te leiden. Haar vader is een belangrijk en invloedrijk man, haar verloofde een gerespecteerd zakenman. Toch lijken er duistere geheimen te zijn. Werden die het meisje fataal?

Als Erika dichter bij de waarheid komt, verschuift de aandacht van de moordenaar naar Erika zelf, wier laatste zaak verkeerd afliep. Zo verkeerd zelfs dat haar eigen man om het leven kwam. Terwijl haar politie carrière aan een zijden draadje hangt, moet Erika haar eigen angsten overwinnen om een wrede moordenaar te slim af te zijn – voordat het te laat is.

Een fijne schrijfstijl, veel personages en gebeurtenissen en het nodige politiek gedoe: kortom een prima thriller al denk ik toch dat ik ‘Zonder gezicht’ wel wat beter vond. Maar ik wil de volgende boeken met Erika in de hoofdrol zeker weten lezen.

* * *

Tatjana Almuli schreef met ‘Knap voor een dik meisje‘ een openhartig boek over haar strijd tegen de kilo’s.

Tatjana is al haar hele leven dik. En krijgt dus al zo lang ze zich kan herinneren ongevraagd commentaar op haar lijf. Naaste familie, wildvreemden, specialisten: iedereen vindt het nodig haar te vertellen dat dik zijn iets slechts is en dat ze daar zo snel mogelijk iets aan moet doen. Alsof het haar niet al duidelijk was hoeveel haar extra kilo’s haar hebben gekost. In haar puberteit waren er geen prille liefdes of eerste seksuele ervaringen, geen onbezorgd ontdekken van de wereld. In plaats daarvan waren er pestende klasgenoten, stiekeme vreetbuien en een constante schaamte. Wanneer ze eenderde van haar lichaamsgewicht verliest ervaart ze voor het eerst de privileges die bij slank zijn horen. Toch neemt het ongevraagde commentaar alleen maar toe – al helemaal als ze weer begint aan te komen. In dit boek neemt ze zélf de regie in het gesprek over haar lichaam, en doet ze openhartig verslag van het leven als dikke vrouw in een land waar dun zijn de norm is.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het verdraaide knap van Almuli vindt wat ze schrijft en hoe ze schrijft. Zelf ben ik een jaar of 14 geleden ongeveer 20/25 kilo afgevallen en dat afvallen ging redelijk soepel. Het op gewicht blijven is wat dat betreft een grotere uitdaging. Mijn uitgangssituatie was absoluut niet te vergelijken met het beginpunt van Tatjana, dus haar prestatie was groter. Maar Tatjana komt uiteindelijk toch weer aan. Daar vinden mensen van alles van (dat snap ik niet zo goed) maar volgens mij is ze uiteindelijk nu gewoon helemaal tevreden met hoe ze is en wie ze is. En dat is volgens mij het allerbelangrijkst! Ik heb wat rondgesnuffeld op haar instagram en daar zie ik een zelfbewuste dame die voor zover ik dat uiteraard kan beoordelen lekker in haar vel zit. En dat is toch wat we elkaar gunnen?

Cliffrock Castle & De wintertuin

Een van de podcastseries van ‘Blauw Bloed‘ ging over het verhaal van Josephine Rombouts die met haar gezin in Schotland terecht komt en daar als housekeeper van een kasteel aan de slag gaat. Ha dacht ik, dat boek wil ik wel ‘ns lezen! Waar gaat ‘Cliffrock Castle‘ over?

Als de Nederlandse Josephine Rombouts met haar gezin aan de Schotse westkust gaat wonen, grijpt ze de kans om housekeeper op het plaatselijke kasteel te worden met beide handen aan. Zonder enige kennis van huishouding of de Britse elite probeert ze zich staande te houden in haar nieuwe omgeving, waar ze te maken krijgt met Engelse landeigenaren, Franse koks, Schotse onafhankelijkheid, dakdekkers, spoken, etiquette en tradities. Met humor en scherpe observaties beschrijft Rombouts een microcultuur waarvan het bijna onvoorstelbaar is dat die tegenwoordig nog bestaat. Tafeldekken met een meetlat, de strenge regels voor het dragen van tweed – ze verbaast zich vaak, maar leert snel. De verlaten, ruige natuur van Schotland vormt het fraaie decor van haar belevenissen.

Echt een superleuk boek om te lezen. Rombouts schrijft inderdaad met humor over de gebeurtenissen op het kasteel en dat doet ze aanstekelijk en op een heerlijk nuchtere manier. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ga binnenkort maar ‘ns aan deel 2 beginnen waarin Rombouts schrijft over hoe het haar vergaat na haar promotie tot PA van the lady.

En dan ‘De wintertuin‘ van Kristin Hannah. En dat lieve lezers is een absoluut fantastische roman. Van haar las ik al meer prachtige boeken en ook over dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEES HET!!!

De zussen Meredith en Nina zijn erg verschillend van aard. De een bleef thuis om haar kinderen op te voeden en het familiebedrijf te runnen, de ander volgde haar droom om fotojournalist te worden en reisde de hele wereld over. Wanneer hun vader ziek wordt beseffen ze dat ze hun krachten moeten bundelen. Hun afkeurende moeder Anya is zelfs nu niet in staat troost te bieden. Op zijn sterfbed vraagt hun vader Meredith en Nina nog één keer te luisteren naar het Russische sprookje dat hun moeder altijd vertelde, maar waarvan ze nooit het einde hebben gehoord. Zo komt eindelijk Anya’s tragische verleden in het door oorlog verscheurde Leningrad aan het licht. En haar dochters luisteren, helemaal tot het einde…

Een beloofd land

Onderstaand logje over het boek van Obama schreef ik al een tijdje geleden, voor de verschrikkelijke gebeurtenissen in Washington. Wat een bizarre en surrealistische gebeurtenis. Verschrikkelijk gewoon!

Obama liet al vrij snel een verklaring uitgaan en oh, wat is het toch jammer dat hij weg is!

In wat voor wereld leven we inmiddels toch? Dat mensen zo ongelooflijk opgefokt kunnen worden of raken … Beangstigend.

Maar goed, dat geheel terzijde: hieronder mijn mening over het boek van Obama.


In december 2018 las ik ‘Becoming‘ van Michelle Obama en dat vond ik best een heel boeiend boek. Dus het langverwachte (eerste) boek van Barack Obama wilde ik ook graag lezen. De Obama’s zijn twee boeiende mensen vind ik die, voor zover ik dat kan beoordelen, het hart op de juiste plek hebben zitten. Ook de podcast van Michelle Obama heb ik met veel interesse geluisterd.

Wat staat er op bol te lezen over ‘Een beloofd land‘? En wat vond ik daar dan van?

In dit boeiende, langverwachte eerste deel van zijn presidentiële memoires vertelt Barack Obama het verhaal van zijn onwaarschijnlijke odyssee van een jongeman die op zoek is naar zijn identiteit tot de leider van de vrije wereld, waarin hij in buitengewoon persoonlijke bewoordingen schrijft over de jaren waarin hij politiek werd gevormd en over de bepalende momenten in de eerste termijn van zijn historische presidentschap – een roerige periode vol dramatische veranderingen.

Obama neemt de lezer aan de hand op een fascinerende reis, die voert van zijn eerste politieke aspiraties en de cruciale overwinning in de voorverkiezingen van Iowa – waarin de kracht van grassroots activisme aan het licht kwam – tot de revolutionaire avond van 4 november 2008, toen hij tot 44ste president van de Verenigde Staten werd gekozen en daarmee de eerste Afro-Amerikaan werd die het hoogste ambt in het land zou bekleden.

In zijn bespiegelingen over het presidentschap toont hij op een bijzondere en scherpzinnige wijze welke mogelijkheden en beperkingen presidentiële macht met zich meebrengt, en daarnaast biedt hij ons een uniek inzicht in de dynamiek van de Amerikaanse partijpolitiek en de internationale diplomatie. Obama neemt de lezer mee tot in de Oval Office en de Situation Room van het Witte Huis, maar ook naar steden als Moskou, Caïro en Peking. We zijn getuige van zijn overwegingen als hij zijn kabinet samenstelt, worstelt met een mondiale financiële crisis, Vladimir Poetin inschat, schijnbaar onoverbrugbare conflicten beteugelt om zijn Wet op de gezondheidszorg te verwezenlijken, botst met zijn generaals over de te volgen strategie in Afghanistan, hervormingen op Wall Street doorvoert, doortastend optreedt na de ramp met de Deepwater Horizon en opdracht geeft tot Operatie Neptune’s Spear, die leidt tot de dood van Osama bin Laden.

Een beloofd land is een bijzonder intiem en persoonlijk boek – het verhaal over een man die historische beslissingen neemt, over het rotsvaste geloof van de opbouwwerker die op de proef wordt gesteld op het wereldpodium. Obama is openhartig over de moeilijkheden die hij ondervond toen hij als zwarte Amerikaan president wilde worden, waarbij hij de verwachtingen verpersoonlijkte van een generatie die werd geïnspireerd door de boodschap van hoop en verandering en de morele problemen trotseerde die besluitvorming op het hoogste niveau met zich meebrengt. Obama is openhartig over de krachten die hem in eigen land en elders tegenwerkten, eerlijk over de invloed die het verblijf in het Witte Huis had op zijn vrouw en kinderen. Daarnaast is hij niet bang zijn onzekerheden en teleurstellingen te tonen. Toch wijkt hij nooit af van zijn overtuiging dat binnen het geweldige, zich voortdurend ontwikkelende Amerikaanse experiment vooruitgang altijd mogelijk is.

Dit fraai geschreven en krachtige boek getuigt van Barack Obama’s inzicht dat democratie geen geschenk van boven is, maar iets dat is gestoeld op inlevingsvermogen en wederzijds begrip, iets waaraan we samen voortbouwen, elke dag weer.

Wat vond ik nu van dit lijvige boek (864 bladzijdes maar liefst)? Nou, ik vond dat Michelle een, wat mij betreft, interessanter en persoonlijker boek geschreven heeft. Zij geeft echt veel meer een kijkje ín haar gedachtes. Dat doet Barack ook wel maar meer in een verhouding van 5 tegen 95% terwijl dat bij Michelle veel meer was. Obama schrijft wel over zijn dromen, ideeën, twijfels en dergelijke en hij geeft het ook ruiterlijk toe als hij fouten maakt of dingen verkeerd inschat, maar dat persoonlijke blijft allemaal vrij beperkt.

En juist die persoonlijke inkijkjes had ik graag gelezen. Tot en met bladzijde 300 ongeveer heb ik dapper door geploeterd, maar daarna heb ik de rest van het boek grotendeels scannend gelezen. Waarom ik dat deed? Omdat Obama tot in detail heel veel politieke kwesties beschrijft en ik dat eerlijk gezegd niet echt heel interessant vind. De financiële crisis, Obamacare of welk politiek plan dan ook wordt uitgebreid toegelicht. Mooi daaraan vond ik de gedachtes van Obama, maar al dat inhoudelijke vond ik echt veel te zware en te ingewikkelde kost.

Wat ik me tijdens het lezen ook meer en meer realiseerde was dat ik de USA toch echt maar een heel raar land vind. Is het hier al vaak hommeles met politici, het twee partijenstelsel daar is echt verschrikkelijk. Als ik een Amerikaanse politicus was (of ik nu Democraat of Republikein was) dan zou ik me echt verschrikkelijk gaan zitten schamen want hoe Obama de gang van zaken in politieke kwesties of instellingen beschrijft is niet mals. Wat nou landsbelang? Niet belangrijk: eigen partij (of ikke, ikke, ikke) eerst! Ik vind het bizar. Ik had regelmatig met Obama te doen die voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen niet zo in elkaar zit. Net zoals ik het bizar vind zoals daar de (voor)verkiezingen georganiseerd worden, hoe het dan zit met sponsoring en ook dat je je als Amerikaan eerst moet registreren als kiezer voordat je überhaupt je stem kunt uitbrengen. Als ik een Amerikaans burger zou zijn, dan zou ik eisen dat er samengewerkt werd, maar ja…

Al met al ben ik blij dat de Sint het boek heeft gebracht, ik heb er ook best het een en ander van opgestoken en ook de foto’s zijn leuk om te zien. Maar of ik deel twee te zijner tijd ook ga kopen, dat waag ik op dit moment te betwijfelen. Wat wel blijft bestaan is mijn grote bewondering voor deze heel bijzondere president.

Olive Kitteridge

Bij iemand anders (geen idee meer wie, sorry, sorry) las ik haar recensies over ‘Olive Kitteridge‘ en ‘Opnieuw Olive‘ en ik dacht: die boeken wil ik lezen!

Waar gaat deel 1 over?

Olive Kitteridge is gepensioneerd. Haar leven lang heeft ze lesgegeven aan de kinderen van Crosby, een idyllisch gelegen kuststadje in Maine. Haar leerlingen hadden vaak een ander beeld van haar dan zijzelf; nooit een blad voor de mond nemend, in haar eigen ogen altijd oprecht, was ze toch meer gevreesd dan geliefd. Na haar pensionering wordt Olive meer dan ooit betrokken bij de menselijke drama’s achter de keurige façades van het stadje, waardoor haar leven een diepere betekenis krijgt.

En deel 2 borduurt daarop, een paar jaar later, verder:

Bot en een tikkeltje koppig, maar ook kwetsbaar en verrassend gevoelig: Olive Kitteridge is terug. Een paar jaar ouder, en vele veranderingen verder. Ze moet haar leven leren delen met haar tweede man, proberen de relatie met haar zoon te herstellen, omgaan met verlies en eenzaamheid, zich openstellen voor nieuwe levenslessen – en als altijd een luisterend oor bieden aan de andere inwoners van Crosby, Maine.

Allebei de boeken zijn gewoon heerlijke boeken. In sommige hoofdstukken komt Olive maar heel zijdelings voor, in andere heeft ze de hoofdrol. En elk hoofdstuk wordt op de een of andere manier door Elizabeth Strout verbonden en dat doet ze heel erg mooi. Door al die hoofdstukken heen krijg je steeds beter een idee van hoe Olive in elkaar zit, wat ze allemaal heeft meegemaakt waardoor ze is zoals ze is en hoe ze haar leven invult. Verwacht geen grote en meeslepende verhalen maar gewoon ‘uit het leven gegrepen verhalen’ die toch volop boeien. Ik moest heel even aan de stijl wennen, maar daarna: prachtige boeken!