De Dienst

Zo hé, dat was een gave podcastserie over de AIVD. Met ‘De Dienst‘ laten zij Nederland mennismaken een fictieve case. Eigenlijk is die case niet eens zo interessant (vind ik dan), het zijn vooral de verschillende medewerkers die aan het woord komen die het een heel fijne podcast maken. En een erg informatieve ook nog. Met heel fijne stemmen ook nog. Kortom: een genot om naar te luisteren.

Door het fictieve verhaal te volgen hoor je stapje voor stapje wat de AIVD allemaal doet, wanneer men wat doet en wat men allemaal wel mag (en vooral ook niet mag: de regels zijn erg strikt).

De publieke opinie kan (is) vaak erg tegen de overheid zijn, en met name de woordvoerder vind ik bijzonder treffend dingen verwoorden. Wat quotes:

De AIVD zit tussen James Bond en Das Leben der Anderen in. En afhankelijk van de casus waarin je zit vinden mensen ons heel erg gaaf of heel erg eng. Ertussenin zit niet zo heel veel. Mijn collega’s werken dus bij een organisatie die continu in dat spectrum beweegt. Waarbij de sympathie niet altijd groot is, terwijl de inzet wel heel groot is.

Een woordvoerder kan niet alles vertellen. De meest spannende dingen kan ik niet vertellen, de dingen die duiden en wellicht begrip opleveren kan ik niet vertellen.

De meeste successen, de dingen waar we tros op zijn die we kunnen, die we weten, die zo belangrijk zijn voor dit land, daar kunnen we niets over zeggen. Dat is soms echt heel frustrerend.

Het is best ingewikkeld als mensen in de buitenwereld dingen zeggen over dat ze met ons zouden samenwerken: ik kan niet zeggen dat het niet zo is, maar ik kan ook niet zeggen dat het wél zo is. Veel mensen zeggen dat ze in contact met AIVD staan, dat is bijna altijd niet waar. Maar dat kunnen wij niet zeggen.

Journalistieke aandacht voor ons werk is heel goed, een van onze taken als AIVD is het beschermen van de democratische rechtsorde. Dat doen wij op onze manier.

Interesse van de journalistiek in wat we doen en hoe we het doen is heel goed. Maar we kunnen niets vertellen. Soms overtreft de werkelijkheid fictie.

Ik vertel heel graag over mijn werk maar kan dat normaliter niet. Deze podcast geeft me de gelegenheid om te laten zien wat we in deze organisatie doen. welke rollen mensen hebben.

Ik ben ervan overtuigd dat er mensen zullen zijn die, mochten ze de podcast luisteren, alles weg zullen wuiven als niet waar en bullshit. De complotmensen zeg maar. Maar wow, wat worden ook juist deze mensen enorm beschermd mochten ze in het vizier van de AIVD komen. Want jemig, wat moet de AIVD aan veel regels voldoen. Terecht natuurlijk, maar soms ook wel heel erg lastig lijkt me. Alles moet verantwoord worden en juridisch in orde zijn. Het lijkt af en toe dat de privacy van kwaadwillenden boven de veiligheid van de bevolking gaat. Het is een telkens terugkerend dilemma. Ik vind de vragen die Liesbeth Rasker daarover stelt en de opmerkingen die ze erover maakt echt heel erg to the point en ik zou eigenlijk precies hetzelfde willen weten.

Ik zou nog heel veel over deze podcast kunnen vertellen want hij was echt interessant maar roept ook nog zoveel gevoelens en gedachten op. Er zit niets anders voor je op: luisteren!

Moederland

Zoals je inmiddels wel weet ben ik helemaal into de podcast momenteel. En af en toe luister ik afleveringen van ‘Lezen in het donker‘ waarin met auteurs gesproken wordt over hun werk(en). Zo luisterde ik vrij recent de aflevering met Inge de Bever over ‘Moederland‘. Ik vond het verhaal van De Bever dermate interessant dat ik besloot het boek te kopen en dat boek las ik laatst uit.

Een Nederlandse studente trouwt in 1980 met een Turk en komt daardoor in aanraking met een haar onbekende cultuur, taal en samenleving. Wat betekent dat voor haar leven? Hoe verovert ze een plek binnen haar schoonfamilie, hoe ervaart ze het reilen en zeilen van alledag in Turkije? Wat valt haar op, wat maakt ze mee, en hoe verandert dat in de loop van vier decennia? Een rode draad in ‘Moederland’ is de relatie tussen de hoofdpersoon en haar Turkse schoonmoeder. Hoewel de verschillen aanvankelijk groot lijken, blijken er gaandeweg toch veel overeenkomsten te zijn tussen deze vrouwenlevens. Vanuit het gedeelde besef dat vrouwen overal te maken krijgen met dezelfde dilemma’s maken argwaan en behoedzaamheid plaats voor waardering en solidariteit. In de autobiografische roman ‘Moederland’ laat Inge de Bever een huwelijk en een leven zien in twee landen en culturen. Een rijk boek, waarin het vreemde vertrouwd wordt en uiteindelijk heel herkenbaar blijkt te zijn. In een prachtige stijl, vaak humoristisch, soms ontroerend, komen grote levensthema’s bijna terloops voorbij.

Ik vond dit werkelijk een prachtig boek. Gemakkelijk lezend, vol humor en interessante weetjes. Regelmatig groot drama maar ook de nodige zelfspot. Ook haar zorgen om (ver)harde(nde) oordelen over buitenlanders komen aan bod. Het was ook heel erg interessant om te lezen over de verhouding tussen Inge en haar schoonmoeder en hoe er wederzijdse meer en meer begrip ontstaat.

Een aanrader. Juist omdat het uit het leven gegrepen is.

Dat kan mijn kleine nichtje ook

Momenteel zit ik middenin de podcast ‘Dat kan mijn kleine nichtje ook‘ en ik vind het zo leuk om te luisteren. In deze podcastserie nemen Gisbert van Balen en Noortje Velthuizen je mee de wereld van de kunst in.

Tot dit moment luisterde ik de afleveringen over Piet Mondriaan, Vincent van Gogh, Karel Appel, Kazimir Malevitsj, Charley Toorop en Rembrandt van Rijn en Gisbert en Noortje vertellen je van alles over de betreffende kunstenaars en hun leven. En naast dat het, vind ik dan, superinteressant is, doen ze dat ook nog ‘ns op een heel naturelle en fijne manier.

De meesten volgen ook een beetje een vergelijkbare weg, van pure armoede naar uiteindelijk excelleren in wat ze maken. En verkoopt de ene in zijn leven één schilderij, de ander is al op redelijk jonge leeftijd behoorlijk succesvol. De meeste kunstenaars blijken ook niet echt heel gemakkelijke mensen geweest te zijn.

Ik heb nooit geweten dat Victory Boogie Woogie een ‘onaf’ schilderij van Mondriaan was. Hij stierf voordat hij het kon voltooien. Desalniettemin schijnt het doek momenteel € 58.000.000,= waard te zijn. Dát vind ik dan toch weer absurd.

Héél trouwe lezers weten dat ik van de oude meesters ben, dus met Rembrandt kan ik beter uit de voeten en ook Van Gogh vind ik (bijna altijd) mooi. Bijna dus, want van ‘De aardappeleters’ word ik een beetje down.


Het is bijzonder om te horen dat men blijkbaar niet blijkt te weten hoe het ‘zelfportet’ van Malevitsj opgehangen moet worden. Wat ik wel weet is dat hij een behoorlijk apart zelfbeeld had. ;-)

En dit werk hieronder van deze Rus blijkt uniek in zijn soort te zijn. Je ziet: ik kan hier niets mee. Maar dat neemt niet weg dat ik het een zeer leuke aflevering vond.

De werken van Karel Appel vind ik best heel leuk. Kleurrijk vooral. Ik weet nog dat we ooit een schilderworkshop (of nou ja, we schilderden eigenlijk vooral schilderijen na) en dat een vriendin van me een Appel maakte. Die was uiteindelijk het mooiste.

Noortje spreekt in de serie over Charley Toorop uit dat ze een beetje naar wordt van haar zelfportretten. Toorop schijnt het ook wel behoorlijk lastig gehad te hebben. Een echte kunstenaar leeft voor de kunst, en oh glazen plafond, soort van: als je dan ook nog moeder bent dan wordt het allemaal wel heel moeilijk. Tegelijk bleek uit de podcast dat ze ook nogal een bemoeizuchtig mens was want ze had een mening over de kunstzinnige weg die haar zoon Edgar moest volgen.

Wel mooi trouwens: drie zelfportretten uit drie verschillende levensfases (1934, 1944 en 1954).



Het feit dat de serie in coronatijd is opgenomen geeft een bijzonder sfeertje aan de podcast. Gisbert en Noortje mogen vaak helemaal alleen door de musea dwalen en hebben dan ook alle tijd om hun beschouwingen los te laten. Ik heb nog 7 afleveringen van deze eerste reeks te gaan, maar ik las dat ze afgelopen maand weer met een nieuwe reeks zullen starten. Leuk! Ik ben benieuwd welke kunstenaars ze dan voor het voetlicht zullen brengen.

Welke van de schilderijen spreekt jou het meeste aan?

Survivalgids voor de thuiswerker

Laura liet een tijdje geleden weten dat ze gratisch ende voor nietsch een ‘Survivalgids voor de Thuiswerker’ weg zou gaan geven. Omdat ik dat hele thuiswerken zo gruwelijk beu ben liet ik dat haar weten en verhip ende hoezee: ik won!!!

Dus een paar weken geleden lag het boekje in de bus en inmiddels heb ik alle tips tot mij genomen! En wat bleek: zo heel erg verkeerd doe ik het nog niet (als er überhaupt al een verkeerd is).

Dus dat is fijn. Maar wat mij betreft mag dat hele thuiswerken snel voorbij zijn want ik mis de reuring van kantoor, het snel dingen regelen, het ontmoeten van collega’s en nog heel veel meer. Wat mij betreft zou de ideale mix 50% thuis en 50% kantoor zijn en ik hoop eerlijk gezegd ergens ook wel dat dat een verplicht iets gaat worden. Want het scheelt ook een boel drukte op de weg en ik denk wat we daar sowieso mee gebaat zijn.

Wat in ons geval ook lastig is is het feit dat we maar één plek in huis hebben waar we gemakkelijk kunnen thuiswerken of online onderwijs kunnen volgen. En dat is de woonkamer. We hebben een grote woonkamer maar het is één ruimte zonder deuren en je kunt je dus niet afzonderen. Sinds Saar een tweepersoonsbed in haar slaapkamer heeft staan hebben we boven geen bureaus meer om aan te werken of je terug te trekken. Dus alles moet beneden en da’s niet fijn. Toen Ova dus aan haar kantoorbaan begon heb ik aangegeven dat ze moest proberen te regelen dat ze zoveel mogelijk daar op kantoor kon werken. Gelukkig kon dat. Maar dat betekent nog dat ik op maandag samen met Saar en Mr. T. de dag al thuiswerkend doorbreng. Saar volgt onderwijs en Mr. T. doet zijn maandagklussen. Maar het is druk en dat vind ik irritant. Raar eigenlijk: want op kantoor is het veel drukker en is er veel meer afleiding, maar dan ‘hoort het erbij’. Soort van. Of zoiets.

Wat me opviel tijdens het lezen van het boekje was dat er heel veel termen in stonden dwaar ik nog nooit van gehoord heb. Wat te denken van een ‘user centered designer’, ‘todoist’ (waar ik me wel een voorstelling van kan maken), ‘trello’ (maar dat ken ik inmiddels dus daadwerkelijk wel), speedy meetings, de pomodoromethode, ohio en backlog.

Al wandelend luisterde ik ook een aantal afleveren van de podcastserie ‘Goed werk‘ met daarin best wat leuke tips rondom het thuiswerken. Tegelijkertijd vind ik die Japke-d. Bouma eerlijk gezegd ook best betweterig en irritant overkomen.

Maar goed: thuiswerken dus. Ik hoop dat de verplichting heel erg snel vervalt …

Het Lam Gods

Aan de podcast ‘De Vlaamse kunstroof‘ wijd ik een apart blogje. Niet omdat dit een uitmuntende podcast was die me maar niet losliet, maar vooral om het bijzonder interessante onderwerp. Tenminste, dat vind ik dan hé.

‘De Vlaamse kunstroof’ gaat over de diefstal van twee panelen van ‘Het Lam Gods‘ van de schilder Jan van Eyck.

In 1934 wordt in Gent een deel van het Lam Gods, het meesterwerk van Jan van Eyck, gestolen. Tot op de dag van vandaag is één paneel van het altaarstuk, dat van de Rechtvaardige Rechters, nog altijd niet teruggevonden. Terwijl dit wel had gekund… Er worden afpersbrieven verstuurd, iemand doet een bekentenis op zijn sterfbed én er is een mysterieuze code. Samen met Vlaamse amateurspeurders zoeken de makers naar het gestolen paneel. Waar kunnen de Rechtvaardige Rechters gebleven zijn?


Een van de twee gestolen panelen komt vrij snel terug, maar het paneel met daar op de rechtvaardige rechters is tot op de dag van vandaag niet teruggevonden.

Wat ik interessant vind is de hele totstandkoming van het schilderij in 1430-1432 en de rondzwervingen van het werk door de jaren heen. Het feit dat één paneel nog steeds niet terug is spreekt ook tot de verbeelding. Waar is het? Bestaat het nog? Wie stal het? De geschiedenis inspireerde al vele mensen om zelf onderzoek te gaan doen, sommige tips waren zo veelbelovend dat er ook echt werk van gemaakt is: tot op heden tevergeefs.

Ik vind het ook een mooi kunstwerk, met sprekende kleuren. Het religieuze aspect trekt me niet zo aan moet ik zeggen. Maar ik houd enorm van het werk van deze oude meesters.

Als er een schilderij is dat ik graag voor het eggie zou willen hebben (haha, keep dreaming) dan zou dat ‘Het meisje met de parel’ zijn. Welk schilderij zou jij graag in je huiskamer hebben hangen?

Tante Jos en nog veel meer interessants

De meeste podcasts die ik luister vind ik superinteressant en ik heb er inmiddels een heleboel geluisterd! Tja dat krijg je met al dat gewandel.

Met mezelf heb ik daarom afgesproken dat ik alleen de echt, echt, echt supertofste, interessantste, mooiste, bijzonderste podcasts in een apart logje gooi en de rest maar in verzamelblogjes plaatst. Want ik wil ze natuurlijk wel bijhouden en gemakkelijk terug kunnen vinden.

Sinds september luisterde ik dus ook onderstaande podcasts. En met sterren geef ik aan wat ik er van vond.

❆ = niet aan beginnen

❆❆ = gewoon een fijn en/of interessant tijdverdrijf

❆❆❆ = geweldig geweldig maar net niet geweldig genoeg voor een apart blogje.

  • Tante Jos → een podcast over een verzetsheldin → ❆❆❆
  • De Hilte 11 → ook een serie over WO II, ik heb de tweede reeks nog niet geluisterd → ❆❆
  • Duke → eigenlijk een heel spannende serie, maar aflevering zes eindigde op een manier zodat ik dacht dat er nog minstens een zevende aflevering zou volgen die dus maar niet kwam en kwam en later kwam ik erachter dat aflevering zes dus de laatste aflevering was en dat vond ik suf/stom  → ❆
  • Nooit meer slapen met als gast Joël Boekaert → ik vind dat een interessante man en de podcast met hem was tof → ❆❆
  • Een jongen in de oorlog → Koos Postema vertelt over zijn jeugd in Rotterdam tijdens WO II → ❆❆
  • God’s president → ik vroeg (en vraag!) me steeds af waarom Trump zoveel aanhangers heeft, dat wordt in deze podcast redelijk goed uitgelegd → ❆❆
  • Coke-vissers → een serie over vissers in Urk die het rechte pad verlaten. Deze serie heb ik niet afgeluisterd → ❆
  • De bewaker van Het Petgat, als onderdeel van de serie ‘verstilde verhalen‘ → ik denk dat ik op dat moment teveel WOII-gerelateerde verhalen heb geluisterd dus ik heb deze aflevering niet eens afgeluisterd en ben daarom verder ook niet aan de rest van de serie begonnen → ❆ / ❆❆
  • Toen was ik 12 → een vierdelige serie met gebeurtenissen uit onze recente geschiedenis (vuurwerkramp Enschede, laatste concert Doe Maar, Bijlerramp, gijzeling in Bovensmilde) → ❆❆
  • Jan & Christina → een fotograaf verdiept zich in het waarom van de veroordeling van een Amerikaanse vrouw → ❆❆❆
  • Toendra → allemaal korte verhalen met allerlei verschillende ‘normale’ mensen in de hoofdrol, de ene aflevering is leuker dan de andere, maar het is prima luistervoer → ❆❆
  • Ronnie. Op zoek naar een utopie → Ruben en Marijke krijgen een kind, maar op wat voor wereld komt ‘Ronnie’ terecht? → ❆❆
  • De kasteelmoord → over de moord op de Belgische kasteelheer Stijn Saelens → ❆❆
  • Oorlog in je lichaam → de vrouw van Hans Jaap heeft kanker, samen maken ze daar een podcast over → ❆❆
  • Opvliegers → de titel doet het al vermoeden: een serie over de overgang maar wat mij betreft te ‘feministisch’ ingezet. Ik ben er dan ook mee gestopt na een paar afleveringen → ❆
  • Miss Podcast → Mischa Blok heeft al vele afleveringen gemaakt, ik luisterde er een aantal van met gasten die ik interessant vind → ❆❆
  • De kofferbakmoord → over de onopgeloste moord op Ralf Meinema → ❆
  • Staatsgeheim → fictie (toch?) over een podcastexperiment → ❆❆❆
  • Adolf → bespiegelingen en discussies over het leven van Hitler, af en toe een aflevering is voldoende (ik heb deze serie dus nog niet af en weet niet of dat er van gaat komen) → ❆❆
  • Kwaad bloed → een serie over waargebeurde moorden, de ene aflevering is interessanter dan de andere → ❆ / ❆❆
  • Met afvallen en opstaan → Aäron Loupatty vertelt over hoe hij van morbide obesitas afkomt in coronatijd → ❆❆
  • Phasmophobia → een liefdesdrama met spookachtige randjes → ❆❆❆
  • Blauw Bloed → het televisieprogramma in podcastvorm met wel per aflevering een gast, voor iemand met mijn werk gewoon hartstikke interessant → ❆❆

Zo, dat waren ze voor nu even. Op dit moment luister ik een podcast over Leopold II en die is echt super interessant, maar wat een ontzettend misselijkmakende man was dat.

 

De hormoonfabriek

Sorry, weer een lyrisch podcastblogje. Ik luisterde namelijk 12½ uur lang naar de prachtige podcastserie ‘De hormoonfabriek’ en daarvan heb ik me geen seconde verveeld. Wat een beauty!

De podcastserie is gebaseerd op het boek van Saskia Goldschmidt.

Liefde en venijn tussen broers, tegenstrijdige belangen tussen commercie en wetenschap, met bronsthormoon volgestopte fabrieksmeisjes en door testosteron voortgedreven kerels – De hormoonfabriek is een bloedstollend verhaal geïnspireerd op historische feiten, waarin het zicht op goed en kwaad soms wordt vertroebeld door de roes van de vooruitgang.

De succesvolle ondernemer Mordechai de Paauw, Motke voor vrienden, kijkt terug op zijn leven terwijl hij in een bed ligt met een ijzeren rand, dat lijkt op de kooien waarin de proefdieren van zijn laboratorium werden opgesloten. Hij realiseert zich dat het hem niet gelukt is fatsoenlijk te leven. In de jaren twintig van de vorige eeuw stonden hij en zijn tweelingbroer Aron aan het begin van een adembenemend project. Samen met de beroemde hoogleraar en farmacoloog Rafael Levine richtten ze een bedrijf op, waarin het slachtafval van Motkes vleesfabriek gebruikt werd voor het ontwikkelen van hormoonpreparaten.

De omstandigheden aan het begin van de onderneming zijn niet gunstig. Armoede en criminaliteit in de katholieke provinciestad, de klassenjustitie die in het interbellum gemeengoed is en het opkomend antisemitisme vormen een giftig mengsel. Maar Motke zet door, geen prijs lijkt te hoog. Als na de Tweede Wereldoorlog de balans wordt opgemaakt, blijkt dat niemand ongeschonden uit de strijd is gekomen.

Dat boek heb ik nog nooit gelezen, al moet ik zeggen dat de kaft me wel heel bekend voorkomt, dus ik zal het vast wel ‘ns ooit in handen gehad hebben.

Maar dan de podcast. In één woord GEWELDIG!!! Het hele verhaal wordt heel meeslepend gebracht door onder andere Mark Rietman, Monic Hendrickx, Jacob Derwig en Hans Hoes. Het geheel klopt aan alle kanten, de geluiden, de stemmen, de flashbacks, de muziek. Af en toe voelde ik me boos over hoe Motke zich gedraagt, af en toe verontwaardigd en af en toe had ik ook wel met hem te doen. Aan de ene kant snapte ik Rivka, aan de andere kant vroeg ik me ook af waarom ze Esra straft. En ach, die Agnes en Roosje en zoveel andere mensen die in de podcast (en dus ook het boek) naar voren komen.

De gebeurtenissen in ‘De hormoonfabriek’ zijn deels gebaseerd op de geschiedenis van Organon. In boek en podcast heet de fabriek ‘Farmacom’. De gedragingen van de personages uit de podcast zijn door de auteur verzonnen als is ook daarvan een aantal dingen wel echt gebeurd.

Ik wandelde dus 12½ uur lang rond terwijl ik luisterde naar deze prachtige podcast en het was geen seconde lastig om mijn aandacht erbij te houden. Zeer de moeite waard dus!

De gijzeling van Gladbeck

Ik luisterde vorige week een podcast over ‘De gijzeling van Gladbeck‘ en vond het een interessante podcast van een heftige gebeurtenis. Deze gijzeling vond plaats in 1988 maar ik kan me er helemaal niets van herinneren moet ik zeggen.

Na afloop van de gijzeling waren er drie doden te betreuren. Al luisterende is het werkelijk bizar om te horen hoe de pers zich toen heeft gedragen en ook heel bijzonder hoe de politie handelde. Ik kon af en toe mijn oren niet geloven. Denk dat je daarvoor de podcast gewoon maar moet luisteren.


Waar ik me tegelijk enorm aan irriteerde (al begrijp ik dat Joey Huisman dat blijkbaar juist heel fijn vond: lees daarvoor deze recensie maar) was het eindeloze gezanik van Marcel van Roosmalen. Ik had nog nooit van deze meneer gehoord (toen ik hem googelde bleek dat ik zijn gezicht wel ken), maar blijkbaar heeft hij van mopperen een soort van ‘imago’ gemaakt. Ik moet zeggen: ik vind het vooral kleinzielig gedrag. Bah, wat een drama queen (en dat voor een republikein). Maar goed, dit allemaal geheel terzijde.

Kun jij je nog iets van deze gijzeling herinneren?

Stoere vrouwen

Ik ben heel erg van de geschiedenis. Als ik boeken lees met daarin echt bestaande personen of gebeurtenissen google ik me helemaal suf om meer info en dat geldt ook als ik films, series of documentaires kijk. Heerlijk om me op die manier meer te verdiepen.

In onze geschiedenis (maar dat geldt ongetwijfeld voor alle landen!) zijn dingen gebeurd waar we, met de kennis van nu, anders naar kijken. Maar het blijft onze geschiedenis. Die moet, wat mij betreft, niet weggepoetst worden. Wel vind ik het belangrijk om gebeurtenissen goed te duiden en in het perspectief van de tijd waarin ze gebeurden te zien. Enfin: daar schreef ik hier al een uitgebreid logje over.

Waar ik het over wil hebben zijn de stoere vrouwen die momenteel in de podcast (ja sorry, weer een blog over een podcast) ‘Geschiedenis geven’ behandeld worden.

Gisteren luisterde ik het verhaal over Hildegard von Bingen die van 1098 tot en met 1179 leefde (de dame werd maar liefst 81 jaar!) en dat was met recht een stoere vrouw. Echt een superinteressante podcast over een non met een heel bijzonder leven en een enorm invloed op het leven van anderen (en die invloed is ook heden ten dage nog springlevend: klik en klik).

Al een boel jaren geleden was ik met Mr. T. in Brugge en een van de dingen die ik me nog haarfijn herinner (en dat is best bijzonder omdat ik geen al te best geheugen heb wat dat betreft) was het prachtige gezang dat wij op enig moment uit een kerk hoorden komen en dat heel erg op de muziek in dit youtube-filmpje leek. Geen idee of het het gezang was dat destijds door Hildegard gecomponeerd was, maar het was prachtig. Hoe bijzonder is het in ieder geval wel niet dat zij muziek componeerde en dat die gewoon te beluisteren is.

Hildegard was, wat mij betreft, met recht een stoere vrouw. Dat gold ook voor de afleveringen over Madame Curie en Boudica.

Maria van Bourgondië maakte voor haar tijd een aantal dappere keuzes, maar dat was maar van korte duur want toen ze trouwde was het uit met de pret haar macht. Dus heel stoer was ze niet. Dat vond ik ook van Alexandrine Tinne hoewel ook zij bijzondere dingen ondernam in haar (net als dat van Maria te) korte leven.

Anna Maria van Schurman was dan weer wel wat ‘stoerder’ al deed zij geen echte stoere dingen, maar was ze vooral super-, super-, superintelligent. Van Trijntje weet men eigenlijk veel te weinig om echt te weten of ze een echte stoere vrouw was, maar het is natuurlijk wel stoer dat ze uiteindelijk het oudste menselijke skelet werd dat in Nederland gevonden is.

In ieder geval: het is een heerlijke serie om te luisteren. Met mooi commentaar van Willem Eekhof en Meereke Bosua en ik heb er al heel wat genoeglijke uurtjes mee doorgebracht want voor al die stoere vrouwen maakten Willem en Meereke ook al de podcastserie geschiedenis geven. En ook die is geweldig! Ieder tijdvak komt uitgebreid aan bod en, voor mij heel belangrijk zoals ik al aangaf, er wordt ook kritisch naar gebeurtenissen gekeken. Opnieuw dus een podcastserie die ik je van harte aan kan bevelen!

Welke stoere vrouw zou volgens jou niet mogen ontbreken?

Nog meer luisterplezier

Ach mensen toch, als je zoveel wandelt, dan heb je ook veel tijd om podcasts te luisteren. Ik heb er alvast weer drie (heb nog ongeveer 20 andere titels in een concept staan wachten) voor jullie en kan ze van harte aanbevelen.

  1. De jodenverraadsters is een podcastserie die gebaseerd is op de levens van onder andere Ans van Dijk, Rosa Roozendaal en Peter Schaap. Ik beken dat ik wat moeilijk in de eerste aflevering kwam maar dat maakte vervolgens de vier daaropvolgende afleveringen en het afsluitende interview van Gijs Groenteman met Helmert Woudenberg meer dan goed. Een indrukwekkende en interessante serie over de keuzes die mensen maken en wat voor verschrikkelijke gevolgen die keuze kunnen hebben voor veel andere mensen.
  2. Een heerlijke Ted Talk om te luisteren vond ik die van Sir Ken Robinson die het heeft over schoolsystemen die creativiteit ‘vermoorden’. Vol humor, maar ook vol rake ideeën wat mij betreft.
  3. Het is een hot item: racisme en #blacklivematters. In de podcast Boos praten Tim Hofman en Clarice Cargard over deze thema’s. Ik vond het verhelderend al was ik het tegelijkertijd lang niet altijd met Cargard eens. Wil dat zeggen dan ik een racist ben? Dat lijkt mij niet. Maar wat het wel wil zeggen is dat ik wat zij vertelt wel begrijp.

Ja sorry hoor, maar ik ben dus echt zo blij dat ik die podcasts ontdekt hebt. Soms is het puur entertainment, soms heel leerzaam en enorm interessant. Ik zou zeggen: luisteren!

Ik heb al een paar keer een reactie gelezen waarin mensen aangeven dat ze denken dat ze niet lang genoeg hun aandacht bij een podcast kunnen houden. Daar was ik ook bang voor. Mijn gedachten zweven vaak ook alle kanten op. Maar bij echt goede (en vooral natuurlijk voor jou interessante!) podcasts valt dat reuze mee heb ik gemerkt. Want de meeste podcasts worden verteld door heel fijne stemmen, er zit wat muziek onder, er is ander geluid dat het verhaal ondersteunt. En mis je soms een relevant stukje, dan is er het een terugknopje dat de 15 seconden terugzet. Werkt echt heel goed. Ik zou zeggen: geef het een kans!