Zeister huizen

Ik realiseer me dat ik er me met dit logje vrij gemakkelijk van af maak …

… maar jemig de pemig, wat staan er in Zeist toch veel prachtige …

… megamooie en indrukwekkende huizen!

Tijdens ons verblijf in Zeist wandelde ik bijna 130 kilometer.

Een deel daarvan was samen met Mr. T. over de al genoemde klompenpaden.

Maar omdat ik de laatste maanden veel te vroeg wakker word,

wandel ik ook vrij vaak ‘s ochtends een kort (of langer) rondje.

En het was bepaald geen straf om door Zeist te wandelen en al dat moois te passeren.

Wat ik altijd doe als ik in een andere plaats (verder van huis) ben, is het

bekijken van de etalages van de plaatselijke makelaars.

Er is maar een conclusie mogelijk. Naast het feit dat de huizen prachtig zijn,

is het gros niet te betalen zo duur. Maar hé, kijken kost niets en dat heb ik

dus volop gedaan! Met af en toe stilstaan om een foto te maken.

Ik voelde me trouwens wel een beetje een gluurder af en toe en was blij dat niemand me heeft aangesproken. ;-)

Geïnterviewd soort van

In februari 2010 vroeg Nicole me om een vragenlijst in te vullen en aan dat verzoek voldeed ik graag. Mijn antwoorden van inmiddels 11 jaar geleden zijn hier te lezen.

Laatst vroeg ze me of ik nog een keer een vragenlijst wilde invullen en omdat ik de beroerste niet ben voldeed ik opnieuw aan haar verzoek. Dat lijstje is hier te vinden.

Leuk om weer even bezig te zijn met waarom ik nu eigenlijk blog. En jij: waarom blog jij eigenlijk?

Voor Aagje / Loesje / D…..


He gats, ik vind dit soort dingen gewoon niet tof. Ik ontvang een mail en reageer daar op en krijg dan een foutmelding.

Twee dagen later probeer ik het opnieuw, wederom een foutmelding.

Dus Loesje / Aagje / D….., ik heb echt geprobeerd te antwoorden, maar het lukt gewoon niet.

Op mijn heupen

Een paar maanden geleden had ik al een paar dagen behoorlijke last van mijn rechterheup en begin vorige week speelde dat opnieuw op. Afgelopen maandag had ik echt, echt, echt veel pijn en daarom klom ik in de telefoon voor een afspraak met de huisarts. Zorgen maakte ik me eigenlijk niet, maar omdat het al de tweede keer was, dacht ik dat het verstandig zou zijn om er even naar te laten kijken.

Mijn zelf gestelde diagnose ‘overbelasting’ werd bevestigd door de huisarts en dat was het belangrijkste. Er is niets mis met het gewricht en er is ook geen sprake van een slijmbeursontsteking.  Dus dat is vooral heel goed nieuws want één nieuwe heup in dit huishouden is voorlopig meer dan voldoende.

Het moet in principe vanzelf overgaan. En dat deed het de vorige keer ook. Ik wandelde minder (want alleen dan had ik echt last en bij het opstaan uit een stoel of uit bed even) en zat voor de zekerheid ook wat korter op de hometrainer. Wel heb ik toch wat pijnstillers gekregen voor als het echt te heftig wordt. Maar goed: het verschil tussen maandag en woensdag (de dag dat ik naar de huisarts ging) was al heel groot (uiteraard ten positieve). Het ging er mij meer om dat ik straks op vakantie weet wat het is en ook eventueel, mocht het dan opspelen, goede pijnstilling heb.

En ach, ik was er nu toch: ik vroeg ook meteen voor een verwijzing om bloed te laten prikken. Volgende week worden mijn cholesterol, kreatinine en nog wat andere zaken gecontroleerd want dat was inmiddels misschien al wel heul lang geleden.

Ik had trouwens een afspraak om 8.40 uur en zat al een tijdje te wachten. Om 8.50 uur vroeg de huisarts naar meneer Van Bakel. Tja, niemand stond op dus ze ging verder met de volgende klant. En ik ging dus verder met wachten. Toen had ik rond 9.00 uur een helder ogenblik. Mijn neef heet Van Bakel, hij is op precies dezelfde dag geboren en we hebben dezelfde huisarts. Een controle bij de assistente wees al snel uit dat er een ‘foutje’ gemaakt was. Mijn belletje was wel verwerkt onder mijn naam, maar de afspraak was onder mijn neef zijn naam in de agenda terecht gekomen. Haha, heb ik zondag weer een verhaal te vertellen als ik mijn neef na pak ‘m beet één jaar weer ‘ns zie.

Club sandwich

Sinds de heropening van de horeca ben ik al weer vier keer wezen lunchen. Tja, alles om de horeca een hart onder de riem te steken nietwaar? En tot op heden bestelde ik, hoe saai, iedere keer een club sandwich. Want die vind ik gewoon heel erg lekker.

Nou had ik bij nummer één nog gewoon kunnen denken, dat het toeval was, bij nummer twee werd het dat al wat minder, bij nummer drie ontstond een patroon en ik besloot zojuist bij het schrijven van dit blog dat ik dat patroon ga doorbreken. Niet omdat ik ze niet lekker vind, maar omdat ik ook wel weer ‘ns wat anders wil bestellen.

Mijn eerste clubsandwich at ik op 30 mei bij Boer Goossens en het was meteen ook de allerlekkerste! Ik was er samen met Mr. T. en het was sowieso zalig om een keer samen een terras te pakken.

Nummer 2 at ik op 5 juni toen ik samen met Ova ging lunchen. Deze komt op nummer 3 te staan. Ik at hem bij een tentje in onze gemeente, daarom zet ik maar even geen link want ik wil geen verontwaardigde horeca-ondernemers die ik geregeld tegenkom op mijn blog.

Ik had het maar druk met lunchen. Nummer drie at ik, opnieuw in mijn gemeente, toen ik samen met een collega ging lunchen. Helaas pindakaas: deze eindigt op de laatste plek. Hij was vooral veel te droog.

En de laatste club sandwich, die at ik al weer op 12 juni jongstleden (waardoor ik dus ongelogen vier club sandwiches at in 2 weken tijd). Deze komt op de tweede plek. Samen met een aantal vriendinnen wandelden we die ochtend een heerlijk ommetje dat we afsloten met een gezellige lunch bij Thuys.

Ik moet dus de conclusie trekken dat het inmiddels al weer ruim twee weken geleden is dat ik ben gaan lunchen. Van dat ‘redt de horeca’ komt dus niet heel veel terecht. Daar moet ik snel maar ‘ns weer verandering in gaan aanbrengen.

Wat is jouw favoriete lunchgerecht als je ‘uit lunchen’ bent?

Plastuitje

Op dit logje kwam een werkelijk waar heel erg welkome reactie: Tineke schreef over een supersonische plastuit die een vriendin van haar gebruikt. En ha, die heb ik dus maar ‘ns eentje besteld.

Toen zij (want ik neem aan dat zo’n ding vrouwelijk is als schrijven ze op de website wel over ‘hem’) heb ik haar een aantal keer thuis getest en het werkt inderdaad als een tierelier. Het enige wat niet helemaal klopt is dat je haar met een paar keer schudden droog zult hebben geschud. Tenminste mij lukt dat niet.

Tot op heden is ze nog steeds thuis gebleven omdat ik nog geen heel lange wandelingen heb gemaakt (maximaal 15 kilometer of plekken om gewoon naar het toilet te gaan tussendoor of bij het eindpunt) dus echt nodig was ze nog niet. Maar straks, op vakantie, dan gaat ze zeker mee. Dan mag ze lekker in haar zakje met mij mee wandelen. Al neem ik dan wel wat papieren zakdoekjes mee om haar na de plaspauze droog te maken alvorens ik haar terugstop in het zakje.

Anyway: Tineke hartelijk dank voor de tip!

Sorry?

Ik vind het zo jammer dat er op dit plakkaat ‘sorry’ staat. Want volgens mij is dat helemaal nergens voor nodig.

Het is een van de dingen die ik toejuich, bermen die veel en veel minder gemaaid worden waardoor bloemen alle kans hebben om te gaan bloeien. Waardoor de bijtjes (en nog heel veel beestjes meer) inderdaad ‘businessclass’ hebben.

En al is de lente laat dit jaar, gisteren tijdens mijn wandeling zag ik onderstaande klaprozenpracht (en een enkele korenbloem die ik zo mogelijk nog mooierderder vind).

Wat is jouw favoriete ‘wilde’ bloem?

Douze points

Saar is helemaal van het songfestival! Ze vindt het een geweldig festijn en houdt van alles bij, tot en met de bookmakers aan toe. Ze heeft een of andere app gedownload en tijdens de afleveringen van afgelopen dinsdag en donderdag vermaakte ze ons met haar reacties en commentaar.

Helaas kijkt ze vanavond bij haar nichtje, dus moeten we het zonder dat enthousiasme doen. Haar favorieten zijn Frankrijk en Zwitserland en ik moet zeggen dat ik Frankrijk wel heel mooi vind!

Zwitserland vind ik trouwens ook mooi, maar ik vond de performance eromheen maar matig. Dus wat mij betreft: douze point pour La France.

Ik heb niet heel veel met het Songfestival moet ik zeggen, maar ik vind het toch wel heel erg tof dat het in Nederland is. En daarbij: het geeft ook heel veel positieve energie al die blije mensen en al die muziek. Dat had ik pas ook met het concert van The Steamers tijdens Koningsdag. Heerlijk muziek!

Ga jij vanavond kijken of heb je gekeken? En wie vond jij het beste?

2×15

Op Hemelvaartsdag trokken Mr. T., Ova en ik de wandelschoenen aan en wandelden we in Berg en Dal en omgeving. Deze route liepen Mr. T. en ik al ‘ns eerder maar toen in de winter. Het was toen grauw en mistig, dus toen zeiden we al dat we keer terug wilden.

Je vraagt je misschien af waarom Saar niet meeging? Nou, die had leukere dingen te doen. Zij mocht een paar dagen met een vriendinnetje mee naar de kust. Haar vriendin is een echte surfdame en Saar mocht mee om ‘ervan te proeven’.

En je vraagt je misschien ook af waarom Ova niet iets leuks ging doen met Haar Lief op zo’n vrije dag?

Nou Ova Haar Lief zat toen al een dikke week in quarantaine na een positieve test. Een vriend van hem testte positief en een paar dagen later bleek dat Haar Lief ook positief was. Gelukkig zag Ova hem, toevallig, in die dagen maar één keer.

Maar ze moest wel een test doen na vijf dagen en die bleek gelukkig negatief.

Uiteindelijk heeft Haar Lief ruim twee weken op z’n slaapkamer doorgebracht. Hij is niet heel ziek geweest, maar bleef wel hoesten. Dat doet hij nu nog, maar volgens de GGD is dat nu dan een ‘post virale hoest’ en dat heeft niets meer met corona te maken gelukkig.

Gisteren kwam trouwens het verlossende appje: hij mocht van de GGD uit quarantaine. Ik moet zeggen: voor Ova is zo’n lange gedwongen afstand behoorlijk pittig. En dat gold voor Haar Lief eveneens. Jemig: 2½ week op je slaapkamer, ik geef het je te doen. En ik vraag me stiekem ook af hoeveel mensen dat daadwerkelijk doen als ze positief getest zijn.

Maar wat is dit toch een prachtige wandeling. Die af en toe ook behoorlijk pittig is door het klimmen en dalen.

Maar daarmee was het een heel goede training voor Ova. In de zomer is het namelijk de bedoeling dat ze met drie vriendinnen op wandelvakantie gaat in Oostenrijk. Wat trainingskilometers zijn dan niet verkeerd natuurlijk.

Het was prima wandelweer. Niet te warm en niet te koud en met blauwe luchten.

Wat is het toch fijn dat er weer een terrasje gepakt kan worden! Op het eerste terrasje genoten we van koffie (en cola) en appeltaart met slagroom.

Bij mij op het werk hebben we op het intranet een groep met wandelaars. Elke week is er een foto-wandel-opdracht waarmee je een prijsje kunt winnen. Ik won laatst in de categorie ‘oranje’ toen ik een foto van de zwanen plaatste. Die vogels hebben tenslotte een oranje snavel nietwaar? Al denk ik eigenlijk dat ze die week foto’s verwachtten van oranje-activiteiten rondom Koningsdag.

De opdracht van vorige week was: maak een foto van een hek. Nou, dat deed ik dus maar even.

‘Laat vriendschap heelen, wat grenzen deelen’. Een prachtige quote nietwaar?

En toen we klaar waren was het wederom goed toeven op een terrasje. Heerlijk zo’n blondje. Mr. T. is dan eigenlijk altijd de pineut Bob.


De tweede wandeling was de volgende dag en die was ook ongeveer 15 kilometer en deze liepen Mr. T. en ik samen.

Dit keer reden we richting Ouddorp want we moesten Saar natuurlijk op gaan halen. En ik dacht, als we dan toch zover moeten rijden, dan moeten we het aangename maar even met het nuttige verenigen.

Ik heb route.nl gedownload op mijn telefoon en daar het enorme bedrag van € 9,99 per jaar in gestoken. En wat krijg je daar dan voor terug? Nou een heleboel!

Zo staan er al vele routes op die app. Maar het leuke is dat je via het knooppuntensysteem zowel wandelroutes als fietsroutes kunt maken én kunt bewaren.

En daarvan heb ik al veelvuldig gebruik gemaakt.

Na bijna 2 uur in de auto is het eerst even heel lekker vis eten bij Hameeteman. Jemig wat een lekker broodje makreel was dat. En het is natuurlijk ook heel fijn als je daar gewoon even naar de wc kunt.

We verbaasden ons over de drukte in het centrum van Ouddorp. Dat waren we niet meer echt gewend. Het is wel een schattig centrumpje trouwens, maar gelukkig leidde onze route ons al snel de stilte in.

We hebben heerlijk gewandeld en ook nu weer was het prima weer. En oh de zee, de zee: ik houd ervan. Of nou ja, ik houd vooral van het strand als het leeg is. Heerlijk! En wat een breed strand heeft Goerree-Overflakkee.

Een paar weken geleden kocht ik nieuwe wandelschoenen en ik heb nog nooit zo’n fijne schoenen gehad. Wat lopen deze zaaaaaaalig. En geen een blaar, ook dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het is even een investering, maar ja, een hobby mag wel wat kosten. Al moet ik zeggen: mijn vorige schoenen had ik sinds augustus en daar was het profiel al zo ongeveer helemaal verdwenen. Tja, je bent een wandelaar of je bent het niet.

Een behoorlijk deel van de wandeling leidde ons door een heel mooi natuurgebied. Wat een rust daar. En alles zo fris groen!

Het voordeel voor mannen is dat ze overal hun dingetje kunnen doen, eigenlijk is dat best een beetje jaloersmakend. Dus toen we rond waren was ik toch maar wat blij dat we weer bij die viswinkel waren. De koffie was lekker en de sanitaire stop idem dito.

Toen we weer bij de auto waren reden we richting het Grevelingenmeer waar we Saar op konden halen. En zij had drie geweldige dagen gehad al gelooft ze niet dat ze een echt surftalent zal worden.

Het waren twee heerlijke dagen. En ook al ben ik een fanatieke wandelaar ik moet er toch echt niet aan denken om mee te doen aan de Nijmeegse vierdaagse. Dan loop je dus 40 kilometer per dag in een grote mensenmassa. Nu liepen we er 30 in twee dagen in de heerlijke rust!