Sorry?

Ik vind het zo jammer dat er op dit plakkaat ‘sorry’ staat. Want volgens mij is dat helemaal nergens voor nodig.

Het is een van de dingen die ik toejuich, bermen die veel en veel minder gemaaid worden waardoor bloemen alle kans hebben om te gaan bloeien. Waardoor de bijtjes (en nog heel veel beestjes meer) inderdaad ‘businessclass’ hebben.

En al is de lente laat dit jaar, gisteren tijdens mijn wandeling zag ik onderstaande klaprozenpracht (en een enkele korenbloem die ik zo mogelijk nog mooierderder vind).

Wat is jouw favoriete ‘wilde’ bloem?

Douze points

Saar is helemaal van het songfestival! Ze vindt het een geweldig festijn en houdt van alles bij, tot en met de bookmakers aan toe. Ze heeft een of andere app gedownload en tijdens de afleveringen van afgelopen dinsdag en donderdag vermaakte ze ons met haar reacties en commentaar.

Helaas kijkt ze vanavond bij haar nichtje, dus moeten we het zonder dat enthousiasme doen. Haar favorieten zijn Frankrijk en Zwitserland en ik moet zeggen dat ik Frankrijk wel heel mooi vind!

Zwitserland vind ik trouwens ook mooi, maar ik vond de performance eromheen maar matig. Dus wat mij betreft: douze point pour La France.

Ik heb niet heel veel met het Songfestival moet ik zeggen, maar ik vind het toch wel heel erg tof dat het in Nederland is. En daarbij: het geeft ook heel veel positieve energie al die blije mensen en al die muziek. Dat had ik pas ook met het concert van The Steamers tijdens Koningsdag. Heerlijk muziek!

Ga jij vanavond kijken of heb je gekeken? En wie vond jij het beste?

2×15

Op Hemelvaartsdag trokken Mr. T., Ova en ik de wandelschoenen aan en wandelden we in Berg en Dal en omgeving. Deze route liepen Mr. T. en ik al ‘ns eerder maar toen in de winter. Het was toen grauw en mistig, dus toen zeiden we al dat we keer terug wilden.

Je vraagt je misschien af waarom Saar niet meeging? Nou, die had leukere dingen te doen. Zij mocht een paar dagen met een vriendinnetje mee naar de kust. Haar vriendin is een echte surfdame en Saar mocht mee om ‘ervan te proeven’.

En je vraagt je misschien ook af waarom Ova niet iets leuks ging doen met Haar Lief op zo’n vrije dag?

Nou Ova Haar Lief zat toen al een dikke week in quarantaine na een positieve test. Een vriend van hem testte positief en een paar dagen later bleek dat Haar Lief ook positief was. Gelukkig zag Ova hem, toevallig, in die dagen maar één keer.

Maar ze moest wel een test doen na vijf dagen en die bleek gelukkig negatief.

Uiteindelijk heeft Haar Lief ruim twee weken op z’n slaapkamer doorgebracht. Hij is niet heel ziek geweest, maar bleef wel hoesten. Dat doet hij nu nog, maar volgens de GGD is dat nu dan een ‘post virale hoest’ en dat heeft niets meer met corona te maken gelukkig.

Gisteren kwam trouwens het verlossende appje: hij mocht van de GGD uit quarantaine. Ik moet zeggen: voor Ova is zo’n lange gedwongen afstand behoorlijk pittig. En dat gold voor Haar Lief eveneens. Jemig: 2½ week op je slaapkamer, ik geef het je te doen. En ik vraag me stiekem ook af hoeveel mensen dat daadwerkelijk doen als ze positief getest zijn.

Maar wat is dit toch een prachtige wandeling. Die af en toe ook behoorlijk pittig is door het klimmen en dalen.

Maar daarmee was het een heel goede training voor Ova. In de zomer is het namelijk de bedoeling dat ze met drie vriendinnen op wandelvakantie gaat in Oostenrijk. Wat trainingskilometers zijn dan niet verkeerd natuurlijk.

Het was prima wandelweer. Niet te warm en niet te koud en met blauwe luchten.

Wat is het toch fijn dat er weer een terrasje gepakt kan worden! Op het eerste terrasje genoten we van koffie (en cola) en appeltaart met slagroom.

Bij mij op het werk hebben we op het intranet een groep met wandelaars. Elke week is er een foto-wandel-opdracht waarmee je een prijsje kunt winnen. Ik won laatst in de categorie ‘oranje’ toen ik een foto van de zwanen plaatste. Die vogels hebben tenslotte een oranje snavel nietwaar? Al denk ik eigenlijk dat ze die week foto’s verwachtten van oranje-activiteiten rondom Koningsdag.

De opdracht van vorige week was: maak een foto van een hek. Nou, dat deed ik dus maar even.

‘Laat vriendschap heelen, wat grenzen deelen’. Een prachtige quote nietwaar?

En toen we klaar waren was het wederom goed toeven op een terrasje. Heerlijk zo’n blondje. Mr. T. is dan eigenlijk altijd de pineut Bob.


De tweede wandeling was de volgende dag en die was ook ongeveer 15 kilometer en deze liepen Mr. T. en ik samen.

Dit keer reden we richting Ouddorp want we moesten Saar natuurlijk op gaan halen. En ik dacht, als we dan toch zover moeten rijden, dan moeten we het aangename maar even met het nuttige verenigen.

Ik heb route.nl gedownload op mijn telefoon en daar het enorme bedrag van € 9,99 per jaar in gestoken. En wat krijg je daar dan voor terug? Nou een heleboel!

Zo staan er al vele routes op die app. Maar het leuke is dat je via het knooppuntensysteem zowel wandelroutes als fietsroutes kunt maken én kunt bewaren.

En daarvan heb ik al veelvuldig gebruik gemaakt.

Na bijna 2 uur in de auto is het eerst even heel lekker vis eten bij Hameeteman. Jemig wat een lekker broodje makreel was dat. En het is natuurlijk ook heel fijn als je daar gewoon even naar de wc kunt.

We verbaasden ons over de drukte in het centrum van Ouddorp. Dat waren we niet meer echt gewend. Het is wel een schattig centrumpje trouwens, maar gelukkig leidde onze route ons al snel de stilte in.

We hebben heerlijk gewandeld en ook nu weer was het prima weer. En oh de zee, de zee: ik houd ervan. Of nou ja, ik houd vooral van het strand als het leeg is. Heerlijk! En wat een breed strand heeft Goerree-Overflakkee.

Een paar weken geleden kocht ik nieuwe wandelschoenen en ik heb nog nooit zo’n fijne schoenen gehad. Wat lopen deze zaaaaaaalig. En geen een blaar, ook dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het is even een investering, maar ja, een hobby mag wel wat kosten. Al moet ik zeggen: mijn vorige schoenen had ik sinds augustus en daar was het profiel al zo ongeveer helemaal verdwenen. Tja, je bent een wandelaar of je bent het niet.

Een behoorlijk deel van de wandeling leidde ons door een heel mooi natuurgebied. Wat een rust daar. En alles zo fris groen!

Het voordeel voor mannen is dat ze overal hun dingetje kunnen doen, eigenlijk is dat best een beetje jaloersmakend. Dus toen we rond waren was ik toch maar wat blij dat we weer bij die viswinkel waren. De koffie was lekker en de sanitaire stop idem dito.

Toen we weer bij de auto waren reden we richting het Grevelingenmeer waar we Saar op konden halen. En zij had drie geweldige dagen gehad al gelooft ze niet dat ze een echt surftalent zal worden.

Het waren twee heerlijke dagen. En ook al ben ik een fanatieke wandelaar ik moet er toch echt niet aan denken om mee te doen aan de Nijmeegse vierdaagse. Dan loop je dus 40 kilometer per dag in een grote mensenmassa. Nu liepen we er 30 in twee dagen in de heerlijke rust!

WitBlauwwaspraktijken

Mmmm, vandaag ontdekt dat het niet heel handig is om de portemonnee van je echtgenoot in de was te stoppen.

En dat het nog minder handig is als er een stempelkaart in zit met blauwe inkt :-(

Langer haar, toch maar niet

Dat de kappers dicht waren had ook wel een soort van voordeel. Mijn korte haren groeiden en bloeiden. Toen de kappers na de eerste lockdown weer aan de slag mochten liet ik mijn haren wat langer. En dat is in mijn geval al best dapper vind ik zelf. Want ik houd van kort!

En toen ging de tweede lockdown in en werd het weer langerder. Toen had ik bedacht dat ik toch maar ‘ns ging sparen voor een wat hipper kapsel. Zoiets eigenlijk:

Maar ja, haren en ik, da’s niet zo’n heel goede combi. Ik kan niets en heb er ook het geduld niet voor. En ik laat het liefst mijn haar gewoon altijd aan de lucht drogen.

Enfin: ik spaarde en spaarde dus en het werd steeds stommer vond ik. Het stond me gewoon niet. Vond ik. Ova en Saar vonden dat ik door moest zetten! Mr. T. vond het niet zo spannend allemaal. Hij houdt toch wel van me ;-). 

Maar een Saar die suffe staartjes in je haar begint te maken, dat roept toch echt om maatregelen. Ik heb op onderstaande foto mijn bankhanghuispak overigens over mijn kin getrokken, mocht je je afvragen wat een rare bobbel daar te zien is. En die bobbel is natuurlijk niet mijn kin, maar komt door de rits.

Gelukkig kwam nichtje-en-kapster-in-één E. gisteren to the rescue. En nu ben ik weer heerlijk kort! En ik ben helemaal happy.

Alweer een paar jaar geleden besloot ik om mijn haar niet meer te verven. Ik had het altijd pikzwart. Vond dat echt heel gaaf, maar ik werd er ook wel streng van. Dus nu ben ik niet meer streng. Zie trouwens dat de foto met het hoopje haar niet helemaal klopt met de werkelijkheid. Ik ben nog steeds niet echt grijs, maar op de foto lijkt het van wel.
 
Mr. T., Ova en Saar gaven uiteindelijk alle drie toe dat dat hele korte mij het allerbeste staat. En mocht ik nu toch weer ooit denken: ik laat het groeien, dan hoop ik dat ik aan dit blogje denk!

Vertel: heb jij de lockdown aangegrepen om van kapsel te wisselen? Ben je gestopt met verven misschien? Heb je een lang of kort kapsel? Ben je handig met het in model brengen van je haar? 

Granaatappel

Saar zei ooit ‘ns tegen mij dat ze de pitjes van granaatappel zo lekker vindt. Dus ik dacht pas ‘laat ik er maar ‘ns een keer een kopen’. Dus tja, toen lag die granaatappel een tijdje te liggen en ik dacht: het moet er nu toch van komen. Operatie granaatappel dus.

Wat ziet zo’n vrucht er van binnen interessant uit. Moeder natuur weet toch maar mooie dingen te creëren.

Ik vond de ‘bloederigheid’ van het bevrijden van de vruchtjes nog best meevallen. Maar het lospulken/friemelen van de pitjes dat kostte verdullemes veel tijd.

Uiteindelijk had ik vier mooie fruithapjes voor Mr. T., Ova, Saar en mezelf klaar. En lekker dat het was!

Eet jij ooit granaatappel?

3×5 = 15

Gossie, mijn 15de blogverjaardag vandaag. A long, long time ago plaatste ik mijn allereerste blogje en sindsdien volgden er velen.

Af en toe twijfel ik wel over of ik door moet gaan, maar steeds geven de leuke en positieve dingen van het bloggen de doorslag. En ik vind het nog steeds heel erg tof om al mijn schrijfsels terug te lezen of om iets op te zoeken.

De laatste keer dat ik ontlurkte (wat betekent dat je je lezers die nooit of zelden reageren vraagt om voor één keer (en liefst stiekem ook wel vaker) te reageren door op z’n minst te laten weten dát ze meelezen en wellicht dat ze dan ook nog even aangeven hoe lang ze al meelezen of iets anders van zichzelf vertellen of wat dan ook) is inmiddels ook al weer drie jaar geleden. Dus: lieve mensen die vaak meelezen maar zelden of nooit reageren: grijp je kans en reageer!

En pak een appelflap of zijn gezonde(re) neefje of nichtje.

Verbinding

Och jongens toch, het is wellicht niet te geloven, maar ik ben aan het ‘handwerken’ geslagen. Soort van althans. En ik vind het echt superleuk om te doen.

Wat is het geval? De dame die in 2018 en 2019 prachtige verbindende kunstprojecten verzon heeft nu ‘het netwerk’ bedacht. En voor dat ‘netwerk’ maken mensen die dat leuk vinden een soort van koorden. En dat doen ze dus met een zogenaamde lucetvork. Van de koorden die we allemaal samen ‘lucetten’ maakt de kunstenares dan vervolgens tijdelijke kunstwerken.

Op de foto’s hierboven de koorden die ik tot nu toe gemaakt heb. In totaal is het 65 meter geworden. De koorden moeten minimaal 12 meter lang zijn. Ik zit eigenlijk vooral ‘s avonds voor de tv te fröbelen.

Het klinkt zo suf, maar het is gewoon zo heerlijk ontspannend. Op dit moment doen er 250 mensen mee. Het garen wordt gesponsord en er zijn al heel wat meters afgeleverd. Toen er laatst sneeuw lag maakte de initiatiefneemster haar eerste concept kunstwerk.

Het is de bedoeling dat ze straks door de hele gemeente tijdelijke kunstwerken maakt en dat die na een tijdje weer weggehaald worden. Ze wast vervolgens de koorden en kan ze weer opnieuw gebruiken.

Prachtig toch al die kleuren en al die mensen die meedoen.

Ik had nog nooit van lucetten gehoord, ik zie er eigenlijk het nut ook niet zo van in. Maar begrijp uit dit artikel dat het eigenlijk al een heel oud gebruik is en dat de koorden gebruikt werden om kleding te versieren.