1971

Vorig jaar kon de jaarlijkse feestmiddag voor gouden echtparen niet doorgaan in verband met corona. Begin september hebben we overleg gehad met de burgemeester en ondanks het feit dat het toen redelijk goed leek te gaan hebben we toen al besloten opnieuw geen feestmiddag te organiseren. Gezien de huidige ontwikkelingen ben ik daar erg blij mee.

Het krantje dat we vorig jaar maakten om de gouden paren mee te verrassen ging dus in de herhaling. Soort van. Met dit jaar als extraatje een speciaal geschreven gedicht door onze stadsdichter.

Vorige week gingen ze op de post met een brief van de burgemeester erbij en met een bloembon van lokale bloemisten. Zo hebben we ook dit jaar weer aandacht besteed aan de ruim 350 gouden paren in onze gemeente. En dat wordt gewaardeerd want we krijgen bedankjes via facebook, mail en (hoe heerlijk!) gewoon via ouderwetsch geschreven kaartjes.

Boodschappen

Het is een klassieker want ik (her)plaatste de foto al drie keer op facebook. In 2013 voor het eerst en twee keer via een ‘herinnering’. En eerlijk gezegd dacht ik dat ik hem hier ook al lang een keer geplaatst had. Niet dus.

Wat is het verhaal achter deze foto? In de tijd dat Ova nog veelvuldig taarten bakte had ze een keer een potje ‘vier rode vruchten’ jam nodig. En wat bracht Mr. T. uiteindelijk mee …

Zeister huizen

Ik realiseer me dat ik er me met dit logje vrij gemakkelijk van af maak …

… maar jemig de pemig, wat staan er in Zeist toch veel prachtige …

… megamooie en indrukwekkende huizen!

Tijdens ons verblijf in Zeist wandelde ik bijna 130 kilometer.

Een deel daarvan was samen met Mr. T. over de al genoemde klompenpaden.

Maar omdat ik de laatste maanden veel te vroeg wakker word,

wandel ik ook vrij vaak ‘s ochtends een kort (of langer) rondje.

En het was bepaald geen straf om door Zeist te wandelen en al dat moois te passeren.

Wat ik altijd doe als ik in een andere plaats (verder van huis) ben, is het

bekijken van de etalages van de plaatselijke makelaars.

Er is maar een conclusie mogelijk. Naast het feit dat de huizen prachtig zijn,

is het gros niet te betalen zo duur. Maar hé, kijken kost niets en dat heb ik

dus volop gedaan! Met af en toe stilstaan om een foto te maken.

Ik voelde me trouwens wel een beetje een gluurder af en toe en was blij dat niemand me heeft aangesproken. ;-)

Geïnterviewd soort van

In februari 2010 vroeg Nicole me om een vragenlijst in te vullen en aan dat verzoek voldeed ik graag. Mijn antwoorden van inmiddels 11 jaar geleden zijn hier te lezen.

Laatst vroeg ze me of ik nog een keer een vragenlijst wilde invullen en omdat ik de beroerste niet ben voldeed ik opnieuw aan haar verzoek. Dat lijstje is hier te vinden.

Leuk om weer even bezig te zijn met waarom ik nu eigenlijk blog. En jij: waarom blog jij eigenlijk?

Voor Aagje / Loesje / D…..


He gats, ik vind dit soort dingen gewoon niet tof. Ik ontvang een mail en reageer daar op en krijg dan een foutmelding.

Twee dagen later probeer ik het opnieuw, wederom een foutmelding.

Dus Loesje / Aagje / D….., ik heb echt geprobeerd te antwoorden, maar het lukt gewoon niet.

Op mijn heupen

Een paar maanden geleden had ik al een paar dagen behoorlijke last van mijn rechterheup en begin vorige week speelde dat opnieuw op. Afgelopen maandag had ik echt, echt, echt veel pijn en daarom klom ik in de telefoon voor een afspraak met de huisarts. Zorgen maakte ik me eigenlijk niet, maar omdat het al de tweede keer was, dacht ik dat het verstandig zou zijn om er even naar te laten kijken.

Mijn zelf gestelde diagnose ‘overbelasting’ werd bevestigd door de huisarts en dat was het belangrijkste. Er is niets mis met het gewricht en er is ook geen sprake van een slijmbeursontsteking.  Dus dat is vooral heel goed nieuws want één nieuwe heup in dit huishouden is voorlopig meer dan voldoende.

Het moet in principe vanzelf overgaan. En dat deed het de vorige keer ook. Ik wandelde minder (want alleen dan had ik echt last en bij het opstaan uit een stoel of uit bed even) en zat voor de zekerheid ook wat korter op de hometrainer. Wel heb ik toch wat pijnstillers gekregen voor als het echt te heftig wordt. Maar goed: het verschil tussen maandag en woensdag (de dag dat ik naar de huisarts ging) was al heel groot (uiteraard ten positieve). Het ging er mij meer om dat ik straks op vakantie weet wat het is en ook eventueel, mocht het dan opspelen, goede pijnstilling heb.

En ach, ik was er nu toch: ik vroeg ook meteen voor een verwijzing om bloed te laten prikken. Volgende week worden mijn cholesterol, kreatinine en nog wat andere zaken gecontroleerd want dat was inmiddels misschien al wel heul lang geleden.

Ik had trouwens een afspraak om 8.40 uur en zat al een tijdje te wachten. Om 8.50 uur vroeg de huisarts naar meneer Van Bakel. Tja, niemand stond op dus ze ging verder met de volgende klant. En ik ging dus verder met wachten. Toen had ik rond 9.00 uur een helder ogenblik. Mijn neef heet Van Bakel, hij is op precies dezelfde dag geboren en we hebben dezelfde huisarts. Een controle bij de assistente wees al snel uit dat er een ‘foutje’ gemaakt was. Mijn belletje was wel verwerkt onder mijn naam, maar de afspraak was onder mijn neef zijn naam in de agenda terecht gekomen. Haha, heb ik zondag weer een verhaal te vertellen als ik mijn neef na pak ‘m beet één jaar weer ‘ns zie.

Club sandwich

Sinds de heropening van de horeca ben ik al weer vier keer wezen lunchen. Tja, alles om de horeca een hart onder de riem te steken nietwaar? En tot op heden bestelde ik, hoe saai, iedere keer een club sandwich. Want die vind ik gewoon heel erg lekker.

Nou had ik bij nummer één nog gewoon kunnen denken, dat het toeval was, bij nummer twee werd het dat al wat minder, bij nummer drie ontstond een patroon en ik besloot zojuist bij het schrijven van dit blog dat ik dat patroon ga doorbreken. Niet omdat ik ze niet lekker vind, maar omdat ik ook wel weer ‘ns wat anders wil bestellen.

Mijn eerste clubsandwich at ik op 30 mei bij Boer Goossens en het was meteen ook de allerlekkerste! Ik was er samen met Mr. T. en het was sowieso zalig om een keer samen een terras te pakken.

Nummer 2 at ik op 5 juni toen ik samen met Ova ging lunchen. Deze komt op nummer 3 te staan. Ik at hem bij een tentje in onze gemeente, daarom zet ik maar even geen link want ik wil geen verontwaardigde horeca-ondernemers die ik geregeld tegenkom op mijn blog.

Ik had het maar druk met lunchen. Nummer drie at ik, opnieuw in mijn gemeente, toen ik samen met een collega ging lunchen. Helaas pindakaas: deze eindigt op de laatste plek. Hij was vooral veel te droog.

En de laatste club sandwich, die at ik al weer op 12 juni jongstleden (waardoor ik dus ongelogen vier club sandwiches at in 2 weken tijd). Deze komt op de tweede plek. Samen met een aantal vriendinnen wandelden we die ochtend een heerlijk ommetje dat we afsloten met een gezellige lunch bij Thuys.

Ik moet dus de conclusie trekken dat het inmiddels al weer ruim twee weken geleden is dat ik ben gaan lunchen. Van dat ‘redt de horeca’ komt dus niet heel veel terecht. Daar moet ik snel maar ‘ns weer verandering in gaan aanbrengen.

Wat is jouw favoriete lunchgerecht als je ‘uit lunchen’ bent?