Mijn beste vriendin Anne Frank

Afgelopen zondag trokken Saar en ik er samen op uit. Een paar uurtjes qualitytime en dat was erg fijn.

Allereerst gingen we samen naar de film ‘Mijn beste vriendin Anne Frank’.

En ik moet zeggen, ik vond het een pittige film. Ontroerend mooi, een soms wat (te?) kattige Anne die ook wel wat veel 21ste eeuws gedrag vertoonde in mijn ogen (maar dat geheel ter zijde), maar met twee fantastische jongedames in de rollen van Hannah en Anne.

Maar vooral, vooral toch weer de waanzin van de oorlog, de verschrikkingen voor mensen die écht buitengesloten worden, de immense hardheid van de ‘Endlösung’. Hoe kan het toch dat mensen dit soort gedachtengoed geloven en uitdragen? Hoe is dat mogelijk.

Al met al, ondanks de pittigheid en de vochtige ogen waar ik regelmatig last van had, vond ik het een heel bijzondere film die ik iedereen van harte aan kan raden.

Na de film gingen we nog gezellig uit eten en dit uitje deed ons beiden erg goed!

Heb jij deze film al gezien? Wat vond je ervan? Of ga je hem nog kijken denk je?

De slag om de Schelde

Zo hé, dat was lang geleden dat laatste bioscoopbezoek. Ik heb werkelijk waar geen idee meer wanneer dat was. Ik kan het me in ieder geval niet meer herinneren. Maar gisteren kwam aan dat lang geleden een eind. Samen met Mr. T., Ova en Haar Lief en Saar gingen we naar ‘De slag om de Schelde‘.

En dat is een behoorlijk pittige film moet ik zeggen. Een film over een vergeten slag (zoals er zovelen zijn overigens).

We waren er allemaal van onder de indruk en stil van. Het is een heftige film met een aantal interessante verhaallijnen en bijzondere personages. Er worden drie jonge mensen gevolgd die ieder bij de oorlog betrokken raken: een piloot uit Engeland, een meisje dat uiteindelijk in het verzet terecht komt en een Nederlandse jongen die meevecht aan de kant van de Nazi’s. Ik vond de film af en toe keihard en heel erg confronterend. En ik denk dat dat goed is: oorlog is keihard en confronterend. Heel veel wordt er ook niet in gesproken maar juist de non-verbale communicatie, de wanhoop of vertwijfeling op de gezichten, vond ik heel erg goed getroffen.

Wat ik wel een beetje jammer vond was het feit dat sommige ‘details’ gewoon echt niet kloppen: kale bomen in september, wolkjes adem in augustus. Maar verder vond ik hem gewoon heel erg mooi en ik denk dat veel mensen deze film moeten zien omdat deze niet alleen de waanzin van de oorlog laat zien maar ook alles weer even in perspectief zet …

Wit konijn Rood konijn

Alweer een paar weken geleden zat ik zomaar ineens in het theater. Nou ja, soort van dan. Ik volgde via een livestream de voorstelling ‘Wit konijn rood konijn‘.

De aanleiding van deze voorstelling was één jaar corona in de theaters. Op 13 maart 2020 moesten immers bijna alle theaters ter wereld hun deuren sluiten vanwege corona. In theaters over de hele wereld, van Argentinië tot Australië en van India tot Nederland, gaan acteurs het toneel op om de kracht van theater te tonen. In Nederland staat het stuk op 13 maart 2021 in 42 theaters geprogrammeerd. Iedere voorstelling in Nederland start om 20.00 uur. Door het tijdsverschil wordt het stuk dus gedurende 24 uur op verschillende plekken gespeeld. Hoe gaaf is dat dan wel niet?
Ik had me aangemeld voor de voorstelling die Leon van der Zanden vanuit Helmond zou gaan spelen.

Alle spelers die de voorstelling gingen doen kenden het stuk niet. Ze gingen zonder voorbereiding, repetities en regisseur het toneel op: in de hand een envelop. Leon voert het stuk dus één keer op en daarna nooit meer: we waren getuigen van de definitieve uitvoering want volgens de regel mag iemand het maar één keer spelen.

Wit Konijn Rood Konijn is een internationale theaterhit van de Iraanse schrijver Nassim Soleimanpour. Het stuk is sinds de première tien jaar geleden al in meer dan 25 talen vertaald en al duizenden keren opgevoerd.
En wat vond ik er nu eigenlijk van? Ik vond het bizar en vervreemdend, maar ook heel erg confronterend en mooi. Maar ja, daar mag ik eigenlijk helemaal niet over schrijven want al googlend vind ik nergens iets over de inhoud. Dus ik ga er niets over schrijven. Op twee zinnen na. Dat zal toch zeker wel mogen? Want deze twee woorden raken wat mij betreft de kern van de hele voorstelling: ‘ik reis naar andere werelden door mijn woorden’ en ‘ik heb u niet gezien maar ik heb u wel ontmoet’.

En oh ja, hoe deed Leon van der Zanden het? Ik vond het superstoer dat hij de uitdaging aanging en ik vond dat hij het echt heel erg goed deed. Het duurde amper een uurtje, maar ik heb er echt van genoten.

Mechelen

Oh, Mechelen wat was je mooi. Wat een prachtige omgeving, wat een fijn weer, wat hebben we heerlijk gewandeld (maar liefst bijna 86 kilometer) en leuke dingen gedaan.

Prachtige vakwerkhuizen gezien, over velden gezworven en door weilanden gestapt. Vele terrasjes gepikt, lekker uit gegeten, getafeltennisd en gebadmintond, iedere avond spelletjes gedaan (met Mr. T. als de ultieme keeskampioen), blaren doorgeprikt, gerodeld (Saar en ik), ijsjes gegeten, een kabelbaantje gepikt, Valkenburg en Maastricht bezocht (waar Saar eindelijk die felbegeerde paarse vest vond en ik een geweldige rok), Margraten en Eyewitness bezocht, kaarsjes aangestoken, in één minuut drie landen bezocht, gekart (Saar en Mr. T.), ontelbare veldkruizen gezien en nog veel, veel meer …

Kortom geweldig genoten. Nederland wat ben je mooi! Zeker met goed (lees: droog) weer.

Zandsculpturen

Op onze laatste vakantiedag vorige week in Ermelo bezochten we het zandsculpturenfestival in Garderen. Dit jaar stond dat in het teken van de Tweede Wereldoorlog en 75 jaar vrijheid en ik heb mijn ogen uitgekeken.

Het is enorm indrukwekkend en er is ongelooflijk veel te zien. Heel veel aspecten van de Tweede Wereldoorlog worden belicht. Niet alleen de bekende dingen, maar bijvoorbeeld ook het kraken van de Enigmacode, het oostfront en nog heel veel meer.

Als je de kans hebt: ga kijken. Echt het is de moeite waard. Let op: je moet van te voren wel je kaartje(s) reserveren.



My own private war & Granny Project

Laatst was er een documentairefestival hier in de gemeente en ik ging naar twee documentaires kijken. De eerste was ‘My own private war‘ en daar ging ik samen met Mr. T. heen. De tweede was ‘Granny Project‘ en daar ging ik alleen naar toe (een soort van oefenen voor straks in december haha).

In allebei de documentaires draait het -opnieuw- om oorlog en allebei waren ze enorm boeiend.

Dit staat er op internet over ‘My own private war’:

Hoe kom je in het reine met je oorlogsverleden en hoe zorg je ervoor dat je je kinderen er niet mee belast? In deze persoonlijke documentaire probeert Lidija Zelovic een antwoord te vinden op die vraag. Zelovic groeit op in Sarajevo, toen nog Joegoslavië, waar in 1992 een burgeroorlog uitbreekt die de bevolking tot op het bot verdeelt. In 1993 vlucht ze naar Nederland. Als oorlogscorrespondent voor onder andere de BBC en later als filmmaakster probeert ze dichter bij de waarheid achter oorlog te komen. Vrienden en familieleden gedragen zich anders, ook nu de oorlog al lang is afgelopen. Wat is er met hen gebeurd? Tijdens het maken van de film komt Zelovic steeds meer tot de overtuiging dat de eigenlijke oorlog in mensen zelf woedt, ook in haar.

De eerste 10 minuten vond ik het wat warrig allemaal, maar op een gegeven moment zat ik echt helemaal in het verhaal van Zelovic en kon ik alleen maar vol verwondering en bewondering naar haar werk kijken. Wat een krachtige vrouw, ze oogt hartstikke fragiel, maar wow, wat een kracht. Zelovic schuwt harde discussies niet en ik vond het echt zo bijzonder om haar gesprekken met bijvoorbeeld haar vader of een goede vriend van vroeger te zien. Ik zou zeggen, kijk vooral de documentaire een keer als je daar tijd voor hebt. Dat kun je via deze link doen.

Bijzonder aan het festival was dat de makers ook aanwezig waren dus dat gold in dit geval ook. Na afloop werd Zelovic geïnterviewd en was er de gelegenheid om vragen te stellen. Interessant vond ik. En verhelderend. Voordat Mr. T. en ik weggingen hebben we nog even kort met haar gesproken en ook daarvan kan ik alleen maar zeggen ‘heel bijzonder’. Ik was echt onder de indruk.

De tweede documentaire ‘Granny Project’ begon eigenlijk ook wel wat warrig en wazig. Althans, voor mij dan. Net als ‘My own private war’ was deze in het Engels en dat is ook wel wat lastig te volgen vind ik, zeker als er nog ander geluid op de achtergrond meedraait. Maar ook voor deze documentaire gold na een kwartiertje was ik volledig verkocht.

“Granny Project” is a seven-year- long investigation of three young men coming to terms with their heritage through the extraordinary lives of their grandmothers: an English spy, a dancer from Nazi Germany and a Hungarian communist Holocaust survivor. These guys move back and forth across Europe at the same time as their grandmothers set off on a virtual journey of memory. They transport their grannies back to their youth and in doing so provide us with an insight into the transcendental connection between grandparents and grandchildren, on the verge of the 21st century. Granny Project is a coming of age story of three young men and a ‘coming out of age’ tale of their grandmothers, an experiment to form a language which the forthcoming generations could use to keep the values, generated in the 20th century, alive. The film deals with classic values and taboo-like historical topics – and the method used is equally important as it gives an insight to the zeitgeist of the young today.

Echt ook een heel bijzondere documentaire. De humor van de jongens, maar ook van de oma’s (vooral van de Britse dame!), de ontmoetingen over en weer (op een gegeven moment ontmoeten de oma’s elkaar ook), de confronterende issues die aangestipt worden, de serieuze verhalen en boodschappen. Echt heel bijzonder. En ook zo bijzonder dat het hele traject zeven jaar in beslag genomen heeft. De Britse oma heeft het eindresultaat nooit gezien, zij overleed i 2016, de andere twee oma’s leefden op het moment dat ik de documentaire zag nog steeds want ook hier was de maker aanwezig. Echt heel erg bijzonder. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Hier kun je de trailer zien, ik heb helaas de film niet op het internet kunnen vinden.

Gek eigenlijk, ik kijk zelden documentaires. En ik denk nu dus dat ik best wel wat gemist heb. Is er een documentaire waarvan jij denkt: die moet Mrs. T. zeker een keer kijken? En waarom?

Berlijn: wat was je mooi, sprankelend, indrukwekkend en héét!

Vier geweldige dagen heb ik, samen met Mr. T., zijn zussen en hun mannen mogen beleven. We hebben heel veel gezien, gekletst, gefietst, gewandeld, heerlijk gegeten en veel wit biertjes gedronken in verband met heel heet … kortom: wat een fantastische stad!

Berlin (sculpture)

Gedächtniskirche

Siegessäule

Checkpoint Charlie


Museum Haus am Checkpoint Charlie

Topografie des Terrors

Sony Center

Holocaust Monument

Reichstag

Sowjetisches Ehrenmal

Brandenburger Tor


Berlijnse muur

Kindertransport Memorial

TV Toren en Marienkirche


Haus Schwarzenberg


Berliner Dom

Wereldklok

Stasimuseum

Treptowerpark en Sovjetgedenkteken

Oberbaumbrücke

East Side Gallery

Marx en Engels 
Hauptbahnhof

Berlijn is een heerlijke stad. Ondanks het feit dat het een miljoenenstad is vonden we het er erg relaxed en was het er heerlijk toeven. Fietsen huren en de stad doorkruisen is echt zo tof. We hebben in twee dagen wel bijna 80 kilometer bij elkaar gefietst en dat ging superrelaxed.

De stad heeft een aangrijpende geschiedenis, maar bruist ook van de energie. Prachtige statische panden en moderne kunst. Rijkdom en armoede, kunstenaars, straatmuzikanten, oude van dagen, jonge mensen, dik, dun, alternatief of superdegelijk, we zijn alles tegengekomen. We hebben GENOTEN!