Hulde

Hoera: Mr. T. en ik zijn vandaag gewoon helemaal 12½ getrouwd!

 ♥♥♥ Leve de liefde ♥♥♥

Bevolkingsonderzoek borstkanker

Met Saar gaat het mwah. Ze blijft verschrikkelijke hoofdpijn houden, zoveel zelfs dat we gisteren naar de huisartsenpost gegaan zijn. Afgelopen vrijdag had ik de huisarts gebeld om te vertellen wat er gebeurd was en het vermoeden was dat ze zaterdag toch wel weer een beetje bovenjan zou moeten zijn en als dat niet zou zijn dan moesten we niet aarzelen om de huisartsenpost te bellen. Het leek zaterdagavond de goede kant op te gaan, maar gisteren was het weer helemaal niets: veel hoofdpijn en erg vergeetachtig. En omdat ze vandaag haar eerste schooldag had (waar ze echt, echt, echt heen wil!) en we toch wel heel graag een hersenschudding wilden uitsluiten heb ik gebeld. Ze werd gecheckt en er werden neurologische testjes gedaan, ook was er contact met de neuroloog en ze heeft geen hersenschudding gelukkig. Verder lijkt lichamelijk alles ook goed te zijn, op de hoofdpijn en vergeetachtigheid na. Gelukkig maar, ik denk dat het bij Saar ook wel wat stress wegneemt. Ze is nu eenmaal ook een denker die zich enorm zorgen kan maken. Ik hoop zo dat het snel beter gaat, want de komende dagen zijn natuurlijk belangrijk en een goede start maken gun ik haar zo.

En dan de titel van dit logje, dat slaat dan weer op mij. Op 16 augustus moest ik naar ‘de bus’ voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. De eerste keer en ik ben al dik 52, maar ja ook hier hebben corona en personeelsgebrek de planning danig in de war geschopt.

Op 22 augustus gaat mijn mobiel en zie ik de naam van mijn huisarts verschijnen en dan weet je meteen dat er iets niet helemaal in de haak is. De huisarts gaf aan dat ik een BIRADS 0 scoorde.

En ook al drukte de huisarts me op het hart dat dat nog steeds niets ernstigs hoefde te betekenen ik vond het toch even verdories lastig om optimistisch te blijven. Vooral die eerste dag was ik echt van slag. Ik belde met het ziekenhuis voor een vervolgafspraak en kon op 30 augustus terecht voor een detailmammografie en voor een echo. Als er eerder plek was zou ik gebeld worden.

Gelukkig heb ik het erg druk op het werk dus mijn zinnen werden wel verzet maar het spookte toch steeds door mijn hoofd … wat als …

Alweer zo’n 22 jaar (man ik word oud!) geleden had ik bij het Bevolkingsonderzoek Baarmoederhalskanker ook al een foute uitslag en dat betekende best een boel gedoe. Gelukkig kwam dat goed, maar ik vond het heftig, net zoals ik het nu weer heftig vond.

Lang verhaal kort: het ziekenhuis belde op 24 augustus dat ik de volgende dag al terecht kon en zo zat ik afgelopen donderdag in het ziekenhuis om na de mammografie en de echo te horen dat ALLES GOED IS!!!!

Toen ik de medische molen inging voor de chronische pijn die ik (helaas nog steeds) heb is er begin 2008 een mammografie gemaakt. Oh man, die medische molen heeft gewoon dik 2½ jaar gedraaid realiseer ik me nu als ik dit zo terugzoek. Zonder resultaat ook nog. In het ziekenhuis had men dus de beschikking over een, soort van, nulmeting die ‘de bus’ niet had natuurlijk. Er zit in mijn borst een verkleving van onschuldige kliertjes. Dat zat er al in 2008 en is toen beoordeeld en zag er nu precies hetzelfde uit. Vanaf nu weet ‘de bus’ dus dat mijn borsten er op die manier van binnen uitzien en mag ik over twee of drie jaar gewoon weer mijn memmen daar laten pletten.

Enfin: laten we maar zeggen dat vorige week niet de beste week was in huize Triltaal. Het heeft ons weer even met de neus op de feiten gedrukt … het leven is kwetsbaar.

Daar gaat ze

Alweer een hele tijd geleden meldde ik in dit logje dat Ova ook snode plannen had. Die snode plannen realiseerde ze in de afgelopen maanden en vandaag gaat het dan echt gebeuren: Ova gaat samenwonen!

Ova heeft inmiddels al 5½ jaar verkering met Haar Lief en ik vind dat ze een leuke jongeman tegen het lijf is gelopen (en dat geldt andersom natuurlijk ook: Haar Lief mag in zijn handjes klappen met ‘onze’ Ova). Als je die twee samen ziet, dan zie je gewoon dat het goed zit. Ze hebben het leuk samen, maken veel plezier en kunnen ook goed met elkaar praten.

Met sinterklaas vorig jaar waren we bij mijn ouders en toen ging het op een gegeven moment over een huis kopen of huren maar dat dat momenteel bijna niet te doen is. Toen zei ik voor de ouwhoerderij tegen Ova: ‘Dan gaan jullie toch gewoon hier boven wonen’. Mijn ouders slapen al jaren op de begane grond, hebben daar ook een badkamer en komen dus eigenlijk nooit meer boven. Ova keek mij aan en ik zag in dat koppie wat gebeuren, ze keek naar opa en oma en ze zei iets in de trant van ‘oh, dat zou ik wel willen’. (Hoe het precies ging weet ik allemaal niet meer hoor). Enfin: meteen naar boven en kijken of het wat zou zijn. Er is een grote (slaap)kamer, een iets kleinere en een nog kleinere kamer, een badkamer en een overloopkast. Ova en Haar Lief waren meteen enthousiast.

Daarna volgde een ‘nadenktijd’ want zowel wij als mijn ouders (en ook Ova en Haar Lief) vinden het wel belangrijk dat iedereen er ook echt achterstaat. Het is belangrijk dat er duidelijke afspraken zijn en de huurprijs werd vastgesteld. Zo gebruiken Ova en Haar Lief de voordeur om naar binnen te gaan en is hun plekje ook echt kun plekje waar ze (uiteraard binnen redelijke grenzen) kunnen doen en laten wat ze willen. Maar toen was er dan ook die ‘go’. We gaan het gewoon doen.

In de maanden daarna werden er plannen gemaakt over hoe een en ander aan te pakken. Het bed komt in het kleinste kamertje te staan want daar slaap je immers alleen. De grootste slaapkamer heeft een nieuwe vloer gekregen en is ook getext en wordt de woonkamer. Via het werk van Mr. T. is er een mooie bank gekocht, de heel oude kleerkast is blijven staan, er is een tv-meubel van marktplaats, een nieuw salontafeltje en met de Mexicaanse deken die Ova en Haar Lief kochten als aandenken aan hun recente reis naar Mexico ziet die kamer er al heel tof uit.
De iets kleinere slaapkamer is voorzien van een klein keukenblokje. Koken gaan ze doen met twee losse elektrische pitjes en met de airfryer. Er staat een koelkast en haar kast van haar slaapkamer komt daar ook te staan. De (uitschuifbare) eetkamertafel en de vier stoelen komen van marktplaats.

De douchebak van de badkamer was lek dus daar is het een en ander aan gerepareerd en pas vrij recent bleek dat de thermostaatkraan van de badkamer het niet goed doet, dus daar moet nog aan gewerkt worden. Er is een nieuw toilet geplaatst en dat was dat.

Mijn ouders hebben een boel opgeruimd en weggegooid en mijn vader heeft een heleboel klusjes geklaard. Ook hebben ze gepoetst, gordijnen gewassen en de ramen gezeemd. Wat een lieverds zijn het toch! Ik vind het zo fijn dat ze hun huis voor Ova en Haar Lief hebben opengesteld.

Het ligt niet in de lijn der verwachting dat ze er jaren en jaren zullen wonen, maar één of twee jaar verwachten ze toch wel. Ova Haar Lief is in juni afgestudeerd en begint per 1 september bij zijn nieuwe baan en dan hebben ze allebei een mooi inkomen en kan het grote sparen beginnen.

Net zoals het samenwonen en het wennen aan de grote mensenwereld nu kan beginnen. Ik hoop dat ze het er heel heel fijn gaan hebben. En ik pink een traantje weg, want ik vind het wel een dingetje hoor: die lieve Ova nu definitief het huis uit. Wat was het een voorrecht haar bijna 23 jaar te hebben mogen begeleiden naar deze nieuwe fase.
Ik kocht een mooi (kunst)boeket voor hen (helaas heb ik niet een heel mooie foto gemaakt zag ik later) om hen, namens Mr. T., Saar en mezelf een heel, heel, heel fijne toekomst samen te wensen.

Kleine meisjes worden groot, maar dat het zo snel zou gaan, dat hadden ze me van tevoren niet gezegd. Maar het is ze van harte gegund natuurlijk. Ik zal even moeten wennen aan deze nieuwe fase (als we pech hebben vliegt Saar ook snel uit mocht ze op kamers gaan), maar ook dat komt vast wel goed.

Tips gevraagd

Volgende week begint onze vakantie. We blijven in Nederland en bezoeken achtereenvolgens Groningen, Leeuwarden en Epe.

Natuurlijk is er van alles te vinden op het weeweewee over wat te doen maar misschien heb jij wel dé tip. Van iets wat niet bekend is, of waarvan je denkt ‘dat vind die Mrs. T. wel leuk om te doen’ of …

Dus kom maar op!

79


79 Wordt mijn vader vandaag. En dat viert hij samen met mijn moeder ergens in Noorwegen.

Van harte gefeliciteerd lieve papa en nog veel gezonde jaren! Love you! ♥♥♥

Ken je de mop van …

… die mensen die naar Berlijn zouden gaan? Nou die gingen niet.

Vandaag precies drie jaar geleden was ik, samen met Mr. T., mijn twee schoonzussen en hun twee mannen, in Berlijn. En daar deden wij fijne dingen. Wat was het een heerlijke korte vakantie daar.

En het beviel zo goed, dat we opnieuw zouden gaan. Dit weekend. Maar we gingen niet en dat had een vervelende oorzaak. Een van mijn schoonzussen en haar man kwamen namelijk, al fietsend, met elkaar in botsing. Dat gebeurde al een paar weken geleden, maar ze zijn nog verre van hersteld. Twee zware hersenschuddingen, mijn schoonzus volledig ‘afgeschaafd’ en mijn zwager een gebroken schouderblad. De reis werd dus geannuleerd.

Ons plan was om van gisteren tot en met maandag naar Potsdam te gaan. We zouden dan drie hele dagen hebben, waarvan er één in en om Potsdam plaats zou vinden, één in de buurt van Wannsee/Teufelsberg/Babelsberg en één in Berlijn zelf. Maar: wat in het vat zit verzuurt niet! Hopelijk kunnen we volgend jaar wel gaan. En qua werk komt het verdraaide goed uit want het is me toch een partij druk!

Hoe jammer ook, gezondheid en een goed herstel is het belangrijkst. Enne, gelukkig hebben we de foto’s nog! Klik en klik!

Snode plannen

Van half september tot en met half oktober zitten we een maand in de rotzooi en zullen we ‘uit moeten douchen’.

Want we gaan de badkamer verbouwen!!!! Eindelijk!!!!

Toen ik in  april 1996 bij Mr. T. kwam wonen was de badkamer een groot drama. Het eerste wat er daarom veranderd moest worden was de badkamer. In september 1996 werd er gesloopt en gebouwd.

En nu is het tijd voor iets nieuws. Het bad had er van mij sowieso nooit in gehoeven en douchen in bad is niet heel tof. Zeker niet als je een nieuwe heup hebt. De enige die fanatiek gebruik maakt van het bad is Saar.

En zo gaat het worden. Alles gaat er uit. Alles. Ook het plafond. Hoera eindelijk de witte plastic schrootjes weg!

Ik kijk enorm uit naar de warmtelamp. Met de chronische pijn in mijn lijf moet dat zalig zijn. Hoop ik.
Ik kijk niet uit naar het slopen en de rotzooi en zo en vier weken is best lang. Gelukkig kunnen we douchen bij mijn ouders en bij Ova. Bij Ova zullen jullie denken? Ja, bij Ova. Want ook die heeft snode plannen, maar daarover op een ander moment meer.