Lest we forget – 3

Ons eerste doel vandaag is ๐—ฃ๐—ผ๐—ถ๐—ป๐˜ ๐—ฑ๐˜‚ ๐—›๐—ผ๐—ฐ. De kliffen van deze kuststrook rijzen hoog boven de stranden uit en het innemen van dit strategische punt was een immens ingewikkelde en gevaarlijke klus. Uiteindelijk lukt het, ten koste van zware verliezen (60% van de rangers redt het niet), onder leiding van ltc James E. Rudder. Daar te staan en naar beneden te kijken en te wรฉten wat deze mannen moesten doen maakt dat je je heel nederig voelt, wat een immense prestatie.


We bezoeken ๐—ข๐—บ๐—ฎ๐—ต๐—ฎ ๐—•๐—ฒ๐—ฎ๐—ฐ๐—ต vandaag op twee verschillende plekken: een keer bij hoog tij en de tweede keer bij wat lager tij. Bij Omaha Beach D1 luisteren we naar het verhaal van ‘The Bedford Boys‘. In Company A van het 116de Infanterie Regiment van de 29ste Infanterie Divisie bevonden zich 34 mannen uit het kleine Amerikaanse stadje Bedford. Van deze groep stierven er 19 op 6 juni. Kun je je dat voorstellen? Zoveel jonge levens uit een plaats in รฉรฉn keer weg. Het boek ‘The Bedford Boys’ vertelt hun verhaal en wat voor een impact dat jaren- en jarenlang gehad heeft.

Next stop is het ๐—ข๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐—น๐—ผ๐—ฟ๐—ฑ ๐— ๐˜‚๐˜€๐—ฒ๐˜‚๐—บ en dat is echt de moeite waard. Mooi opgezette displays met levensechte poppen en authentiek รฉn bijzonder materiaal.

Op ๐—–๐—ผ๐—น๐—น๐—ฒ๐˜ƒ๐—ถ๐—น๐—น๐—ฒ ๐˜€๐˜‚๐—ฟ ๐— ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฒ ๐—จ๐—ฆ ๐—–๐—ฒ๐—บ๐—ฒ๐˜๐—ฒ๐—ฟ๐˜† liggen 9.388 Amerikaanse soldaten begraven. Het is een zeer indrukwekkende plek waar de rijen en rijen kruisen een verpletterende realiteit laten zien: de waanzin van oorlog … Te weten dat deze jongens huis en haard verlieten om voor de vrijheid van onze (over)grootouders en ouders en daarmee ook voor ons en de generaties na ons te vechten maakt schatplichtig.
Toen ik hier ooit eerder was mocht je tussen de eindeloze rijen met kruisen lopen, nu is dat in verband met onderhoud, niet mogelijk.


De Tuin der Vermisten telt 1. 533 namen. Af en toe zie je een rosetje dat laat zien dat een van de mannen achter eindelijk die namen geรฏdentificeerd is, maar het zijn er zo weinig. Het kerkhof zit vol met symboliek: de parasolbomen, de beelden, de sterren, de kelken, de steentjes in het cement en de dagelijkse rituelen die men hier houdt. Het is zรณ terecht en zo belangrijk. Een plek als deze maakt me verdrietig en boos tegelijk. Als we toch eens zouden leren van het verleden …

Voordat we de begraafplaats bezochten, dalen we van boven naar beneden af. Je weet dan dat de geallieerden niet alleen een enorm breed strand moesten oversteken, maar daarna ook nog een flinke klim de duinen in. Indrukwekkend en heel erg confronterend.
Beneden is het monument voor de medics te vinden dat in het getijdengebied geplaats is. Het is dan weer wel, dan weer niet te benaderen/te zien. Op de steen de namen van de medics die er aan land gekomen zijn. Bij een aantal staat een kruisje achter de naam, wat dat betekent mag duidelijk zijn.

Het Duitse geschut bij ๐—Ÿ๐—ผ๐—ป๐—ด๐˜‚๐—ฒ๐˜€ ๐˜€๐˜‚๐—ฟ ๐— ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฒ was gericht op Omaha Beach en op Gold Beach en daarmee van groot strategisch belang. Pas in mei 1944 was de batterij operationeel maar was deze (gelukkig) nog niet uitgerust met de zware kanonnen om echt verre doelen te kunnen raken. Op D-Day leverde de Longues-sur-Mer batterij een heftig duel met de geallieerde vloot en uiteindelijk namen Britse troepen de stelling over.


Arromanches is natuurlijk bekend om de kunstmatige haven die er is aangelegd. Logistiek is alles in tijden van oorlog en goede en continue bevoorrading van cruciaal belang. Hier is in 1944 ook de Prinses Irenebrigade aan land gekomen en ongeveer 70% van het materieel voor Operatie Market Garden is hier aan land gebracht. Tijdens eb kun je een aantal overblijfselen van de haven van dichtbij bekijken.

Wat een bijzonder intense en mooie dag was dit. En hoe mooi is het een reis als deze te maken met een gids die zoveel weet en met gelijkgestemde reisgenoten. We sluiten de dag af met een, opnieuw supersnel, diner in het hotel en borrelen die avond nog heerlijk na met een aantal reisgenoten.

Lest we forget – 2

Onze dag start met weer een reis zuidwaarts: de bestemming is Dead Man’s Corner en de D-Day Experience. Opnieuw zie ik de 3D-film en opnieuw ga ik de vluchtsimulator in. Dat laatste blijft een bijzondere en best pittige ervaring als je je voorstelt hoe het toen geweest moet zijn. Ik hoor vandaag dat Jim ‘PeeWee’ Martinย  de eerste WWII-veteraan was die deze ervaring mee mocht maken. Hij bestempelde het als zeer accuraat. (PeeWee stierf op 12 september jongstleden. Hij werd 101, hoe toepasselijk voor iemand die in de 101ste Airborne Divisie vocht.) Wij maken dit 5 minuten mee in de wetenschap dat we veilig zijn, in 1944 duurde dit laatste deel van de vlucht naar Normandiรซ ruim 30 minuten en was de situatie verre, verre van veilig.


Vooral ook de eerste helft van de briefing door ltc Robert Lee Wolverton vond ik trouwens bijzonder. Helaas kan ik zijn woorden zo snel niet onthouden en vind ik ze niet terug op internet (daar is wel het gebed te vinden dat hij uitspreekt) maar geloof me: ze maken indruk. Wolverton sterft een paar uur later, nog voordat hij grond raakt, door Duitse kogels …
Het huis Dead Man’s Corner staat op een zeer strategisch punt met goed zicht op de weg richting Carentan. Het huis ‘dankt’ zijn naam aan de Amerikaanse tank die er uitgeschakeld werd en het lichaam van 1e Luitenant Anderson dat nog dagen uit het wrak hing.

De volgende stop is Isigney sur Mere dat op 8 juni 1944 grotendeels vernietigd wordt ter voorbereiding op de aanval door Amerikaanse infanteristen. Het dorp wordt verdedigd door Oekraรฏnse soldaten onder Duits bevel. Midden in de nacht van 9 juni vallen de Amerikanen aan. Duitse sluipschutters zorgen voor veel vertraging en een beperkte tegenaanval door de Duitsers wordt ook afgeslagen: het dorp is bevrijd. Op de foto hieronder zie je foto uit de Tweede Wereldoorlog en linksboven het pand dat op die oude foto staat.


Gott has dat letzte Wort‘ staat er te lezen op het centrale punt van de Duitse begraafplaats in La Cambe. Hier liggen 21.160 Duitse soldaten begraven, allemaal gesneuveld tijdens de gevechten die op of na D-Day plaatsvonden. Lang niet iedere soldaat die hier ligt zal een nazi geweest zijn. Veel Duitse jongens werden gedwongen te gaan vechten. Het was dat of de kogel. Ik zie verschillende stenen met geboortedatums uit 1926. Soldaat Johann Klinger was geboren op 26 december 1926, hij stierf op 9 juni 1944. Over de waanzin van oorlog gesproken …

En ik denk maar weer eens aan wat Albert Schweitzer ooit zei: ๐˜ž๐˜ข๐˜ณ ๐˜ค๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ข๐˜ต๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต ๐˜ค๐˜ฐ๐˜ฎ๐˜ฎ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ค๐˜ข๐˜ต๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ฐ๐˜ง ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ข๐˜ค๐˜ฆ.
Bayeux War Cemetry is een Britse militaire begraafplaats met 4.642 graven en is daarmee de grootste Commonwealth begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. ‘๐˜๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ฏ๐˜ฐ๐˜ต ๐˜ต๐˜ฐ ๐˜ฃ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ถ๐˜ณ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜ฅ, ๐˜ฃ๐˜ถ๐˜ต ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฅ ๐˜ฃ๐˜บ ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ช๐˜ณ ๐˜ฆ๐˜น๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฑ๐˜ญ๐˜ฆ’ las ik op een steen. Dat zal allemaal wel, maar intussen ligt daar wel een zoon, broer, vader en/of echtgenoot begraven. Over de waanzin van oorlog gesproken …



In Bayeux bezoeken we het Museum Battle of Normandy. Ik kan er veel over schrijven maar val zo langzamerhand in herhaling. En hoe belangrijk ik het ook vind dat verhalen verteld worden beperk ik me tot een woord: onvergetelijk. Vooral de oude foto’s met burgers erop vind ik heel mooi.

En als je dan in Bayeux bent dan bezoek je uiteraard ook de machtige kathedraal. Ik steek er een kaarsje aan. Zou het helpen?

We rijden terug richting ๐—–๐—ฎ๐—ฒ๐—ป waar in 1944 een bloedige en langdurige veldslag plaatsvind tussen de geallieerden en de Duitsers. De winnaar is bekend maar dit was ten koste van heel, heel veel. In plaats van รฉรฉn dag duurde het voor de geallieerden zes weken om de stad in te nemen. Het was een tragische overwinning met een verschrikkelijk hoge prijs: 30.000 omgekomen geallieerde soldaten, 3.000 gedode burgers en 80% van de stad was verwoest. De wederopbouw van Caen duurde tot 1963. Ik kan niet anders dan denken aan Oekraรฏne als ik zulke verhalen hoor. En waarvoor?

We sluiten de dag af in Caen met heerlijk Vietnamees eten!

Lest we forget

En ik vergeet deze reis ook nooit meer. Wat een mooie reis, wat een boel dingen gezien en geleerd en wat een fijn gezelschap!

Eerste stop de Pegasusbrug. Bovenste foto de brug die nu over het kanaal bij Caen ligt. Op de onderste foto de originele brug die nu in het museum ligt.


Op weg naar ons eindpunt Caen bezoeken we ๐—ฅ๐—ฎ๐—ป๐˜ƒ๐—ถ๐—น๐—น๐—ฒ ๐—ช๐—ฎ๐—ฟ ๐—–๐—ฒ๐—บ๐—ฒ๐˜๐—ฒ๐—ฟ๐˜† waar 2.565 militaire, voornamelijk Britse, graven liggen. Er liggen 90 onbekende soldaten begraven en ruim 300 Duitse soldaten.

Luitenant Dan Brotheridge sneuvelde bij de verovering van de Bรฉnouvillebrug, daarmee is hij de eerste Britse militair die op D -Day om het leven kwam.

Hier ligt ook de 19 jarige soldaat Emile Servais Corteil begraven met zijn ‘parahond’ Glenn. Emile en Glenn kwamen om door eigen vuur, feiten die pas recent (in verband met het openbaar worden can archieven) bekend geworden zijn.

We verblijven vier nachten in een hotel in Caen. Het is geen heel bijzonder hotel, maar meer dan prima. Onze eerste avond daar eten we er ook. Dat gaat met razende spoed. In amper 50 minuten eten we een voor-, hoofd- en nagerecht op. Maar het is prima en ik blijf die avond op mijn kamer.

De tweede dag brengt ons naar de welbekende kerk van Saint Mรจre Eglise waar parachutist John Steele aan de kerktoren belandde. Dat hij in feite aan de andere kant van de toren hing, maar dat het voor toeristische doeleinden beter uitkwam dat hij aan de kant waar zijn pop nu hangt doet even niet ter sprake.

Heel erg mooi vond ik het Airborne Museum in Saint Mรจre Elise. Mocht je er ooit komen, gaan! Erg informatief en heel modern opgezet.

Vervolgens gaat het naar ๐—Ÿ๐—ฎ ๐—™๐—ถ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฒ waar gedurende een aantal dagen hevig gevochten is. Het is imponerend om รฉcht op dit soort plekken te staan en de verhalen te horen.

Nog imponerender is het verhaal van soldaat ๐—–๐—ต๐—ฎ๐—ฟ๐—น๐—ฒ๐˜€ ๐—ก. ๐——๐—ฒ๐—š๐—น๐—ผ๐—ฝ๐—ฝ๐—ฒ๐—ฟ die ten koste van zijn eigen leven een bijzonder belangrijke doorbraak forceerde. Het bezorgde hem, postuum, de Medal of Honor op. Maar ja …

We gaan verder naar ๐—•๐—ฎ๐˜๐˜๐—ฒ๐—ฟ๐—ถ๐—ฒ ๐—”๐˜‡๐—ฒ๐˜ƒ๐—ถ๐—น๐—น๐—ฒ van waaruit de Duitsers Utah Beach konden beschieten. Bizar hoe oorlog werkt, maar tegelijk ook machtig interessant om al die informatie te horen, hoe dingen aangepakt werden er cetera. Onze gids geeft een heleboel informatie over hoe een batterij werkt en dat is dan ook meteen de reden waarom ik zo van dit soort reizen houd: de ongelooflijke hoeveelheid informatie die je krijgt en het feit dat je de meest bijzondere plekken ziet.

En tja ๐—จ๐˜๐—ฎ๐—ต ๐—•๐—ฒ๐—ฎ๐—ฐ๐—ต: alleen al daar staan en je voor proberen te stellen hoe dat geweest moet zijn … de offers die er gebracht zijn voor onze vrijheid.
We stoppen hรฉรฉl kort (in verband met een heel heftige regenbui) bij het monument ter nagedachtenis aan ๐——๐—ถ๐—ฐ๐—ธ ๐—ช๐—ถ๐—ป๐˜๐—ฒ๐—ฟ๐˜€. Ik las een aantal boeken over zijn leven en keek, net als heel veel mensen, natuurlijk gefascineerd naar ‘Band of Brothers’.

Heel even zijn we in ๐—ฆ๐—ฎ๐—ถ๐—ป๐˜ ๐— ๐—ฎ๐—ฟ๐—ถ๐—ฒ ๐—ฑ๐˜‚ ๐— ๐—ผ๐—ป๐˜ maar daarna gaan we naar het mooie kerkje van ๐—”๐—ป๐—ด๐—ผ๐˜ƒ๐—ถ๐—น๐—น๐—ฒ-๐—ฎ๐˜‚-๐—ฃ๐—น๐—ฎ๐—ถ๐—ป waar het indrukwekkende verhaal van Robert Wright en Kenneth Moore verteld wordt. In het kerkje verzorgden zij 80 gewonde Amerikaanse en Duitse soldaten.

Het verhaal van ltc Robert G. Cole (ook een ontvanger van de Medal of Honor) en ๐—ฃ๐˜‚๐—ฟ๐—ฝ๐—น๐—ฒ ๐—›๐—ฒ๐—ฎ๐—ฟ๐˜ ๐—Ÿ๐—ฎ๐—ป๐—ฒ kan niet bij genoeg mensen bekend zijn. Wat een dramatische gebeurtenis en, tegelijk ook, wat een heldenmoed. Cole sneuvelde helaas tijdens Operatie Market Garden in Best.

En dan, natuurlijk, ๐—–๐—ฎ๐—ฟ๐—ฒ๐—ป๐˜๐—ฎ๐—ป. Waarmee ik, werktechnisch, een warm band ontwikkelde in de laatste jaren, een plaats die ik koester. Wat een geschiedenis heeft deze plaats te vertellen! Hoe bijzonder dat de burgemeester en loco de tijd nemen om ons te ontmoeten en dat we in de gelegenheid worden gesteld om ons respect te betuigen aan onze gezamenlijke bevrijders van toen. Maar daarvan deel ik geen foto’s want dan moet het hele logje achter een slotje. ;-)

Tenslotte sluiten we de dag af met een fijn etentje bij Oncle Scott’s in Carentan waar we, opnieuw in een noodtempo, onze maaltijd nuttigen.

Binnenkort deel twee!

Klaar!

Op wat schilderwerk na. En de warmtelamp doet het helaas ook nog niet. Maar verder dus klaar!!! Heel erg blij en nog blijer als straks de vloerverwarming weer aan mag.

De voorfoto’s zijn hier te vinden.

Normandiรซ


Als dit berichtje online komt stap ik ongeveer in de bus richting Normandiรซ. Ja, lieve lezers: ik ga weer op battlefieldtour. De komende vijf dagen laat ik me informeren over de gebeurtenissen in Normandiรซ. Ik was er al een paar keer eerder, maar nog nooit met een echte tour met gids en gelijkgestemde reisgenoten. Dat ik ga genieten lijkt me evident. Tot snel!

Auto’s

Tijd voor een lijstje maar weer. Dit lijstje zag, heel lang geleden, hier.

  1. Heb je een auto & waarom? โ†’ Ja, omdat het handig is.
  2. Wat was je eerste auto? โ†’ Renault Clio.
  3. Wat heb je nu voor auto? โ†’ Ford Focus.
  4. Wat voor een kleur heeft je auto? โ†’ Donkergrijs, maar het zou ook blauw kunnen zijn.
  5. Heb je wel eens een botsing/ongeluk gemaakt? โ†’ Veroorzaakt nog nooit (afkloppen).
  6. Heeft je auto een bijnaam? โ†’ Nee.
  7. Heb je al eens een lekke band gehad? โ†’ Nee, tenminste, niet dat ik me kan herinneren. Zeker niet tijdens het rijden. Gelukkig.
  8. In welke auto rijd je over 10 jaar? โ†’ Ik heb geen idee. Ik denk in een klein elektrisch autootje.
  9. Hoe vaak was je je auto? โ†’ Nooit. Mr. T. doet het af en toe, maar ook niet vaak.
  10. Welke van de 3 kun je wel missen: airconditioning, automaat of 5 deuren? โ†’ Automaat. Want dat ben ik toch niet gewend. ;-)
  11. Automaat of versnelling? โ†’ Versnelling.
  12. Heb je wel eens gelift? โ†’ Nee.
  13. Wat kunt je het minst goed: achteruit inparkeren, hellingproef of keren op de weg? โ†’ Achteruit inparkeren.
  14. Hoelang heb je je rijbewijs al? โ†’ 33 jaar.
  15. Wat is je droomauto? โ†’ Die heb ik niet. Als hij (of zij?) me maar veilig van A naar B brengt.
  16. Zing je wel eens in de auto? โ†’ Jazeker.
  17. Waar luister je naar in de auto? โ†’ Radio 2 of, als ik in de buurt ben, een lokale omroep met heel goede en gevarieerde muziek.
  18. Zou je de weg nog weten te vinden met een ouderwetse wegenkaart? โ†’ Ik waag het te betwijfelen.
  19. Houd je van autorijden? En kan je goed autorijden? โ†’ Houden van is een groot woord, maar ik heb er zeker geen hekel aan. Ik vind zelf dat ik goed kan rijden ja.
  20. Wat voor soort rijder ben je? โ†’ Ik ben een rustige rijder en houdt altijd afstand en overzicht.
  21. Wie rijdt er het meeste: jij of je partner? โ†’ Hier in de buurt meestal Mr. T., als we op vakantie gaan eigenlijk altijd ik (ook zo goed als alle kilometers).
  22. Hoeveel kilometers wordt er jaarlijks in jouw auto gereden? โ†’ Niet zo heel veel geloof ik. Als we de 10.000 per jaar halen, dan is het veel en omdat we in het buitenland op vakantie geweest zijn.

Doe je ook mee? Selecteer de vragen hieronder, control c en control v in het reactieveld.

  1. Heb je een auto & waarom?
  2. Wat was je eerste auto?
  3. Wat heb je nu voor auto?
  4. Wat voor een kleur heeft je auto?
  5. Heb je wel eens een botsing/ongeluk gemaakt?
  6. Heeft je auto een bijnaam?
  7. Heb je al eens een lekke band gehad?
  8. In welke auto rijd je over 10 jaar?
  9. Hoe vaak was je je auto?
  10. Welke van de 3 kun je wel missen: airconditioning, automaat of 5 deuren?
  11. Automaat of versnelling?
  12. Heb je wel eens gelift?
  13. Wat kunt je het minst goed: achteruit inparkeren, hellingproef of keren op de weg?
  14. Hoelang heb je je rijbewijs al?
  15. Wat is je droomauto?
  16. Zing je wel eens in de auto?
  17. Waar luister je naar in de auto?
  18. Zou je de weg nog weten te vinden met een ouderwetse wegenkaart?
  19. Houd je van autorijden? En kan je goed autorijden?
  20. Wat voor soort rijder ben je?
  21. Wie rijdt er het meeste: jij of je partner?
  22. Hoeveel kilometers wordt er jaarlijks in jouw auto gereden?

Hoop is een kleine vogel

Ik vond ‘Hoop is een kleine vogel‘ een heel erg mooi boek.

โ€˜Hoop is een kleine vogelโ€™ van Susie Finkbeiner is een aangrijpende roman over wat het betekent om familie te zijn, geschreven vanuit het perspectief van de vader, de moeder en de zus van Mindy, die is geadopteerd uit Vietnam. Over de emotionele rollercoaster van een adoptie uit een door oorlog geteisterd land, over de wens je kind te beschermen en het tegelijkertijd los te laten, en over de liefde van familie die veel verder gaat dan een bloedband.

Het verhaal omspant vier decennia, beginnend bij de adoptie in 1975 en eindigend in 2013, wanneer Mindy terugkeert naar Vietnam om haar biologische moeder te zoeken.

Wat ik heel bijzonder aan dit boek vond is dat het verhaal door drie verschillende personages (Linda, Bruce en Sonny) verteld wordt over de hoofdpersoon en dat die drie verhaallijnen ook in andere jaren plaatsvinden. Je krijgt op die manier een mooi beeld over wat die drie personen denken en voelen over de hele situatie en hoe zij meeleven en meevoelen met Mindy. Het is ook echt oprecht mooi om te lezen hoe bijvoorbeeld Sonny denkt en doet als ze er, ineens, een zusje bijkrijgt dat maar twee jaar jonger is dat haar. Hoe dat kleine ruzietjes oplevert, maar ook eenย  groot gevoel van saamhorigheid en beschermingsdrang. Ook de verhalen van Linda en Bruce zijn echt heel mooi. Ik zou zeggen: lezen dit boek!

Hulde

Hoera: Mr. T. en ik zijn vandaag gewoon helemaal 12ยฝ getrouwd!

ย โ™ฅโ™ฅโ™ฅ Leve de liefde โ™ฅโ™ฅโ™ฅ

Klompenpad

Oh, jongens wat is het toch prachtig herfstweer de laatste dagen. En afgelopen zondag was een waar feestje wat dat betreft. De hoogste tijd voor een klompenpad.

Als je, zoals ik zoveel wandelt, dan wil je ook wel ‘ns wat anders. Waar ik woon is een (wandel)richting eigenlijk volledig afgeschermd door een kanaal dat er loopt. Dat maakt dat je op enig moment wel heel vaak dezelfde stukken loopt. Natuurlijk kan ik richting de brug lopen, het kanaal oversteken en dan via de eerstvolgende brug weer richting huis maar ook dat wordt op den duur toch wel wat saaiig. En de route is meteen ook al minstens 6 kilometer. Minstens. Dus vooral op zondag wil ik nog wel ‘ns ‘uit’ gaan wandelen.

Helaas kon Mr. T. niet dus ik trok er in mijn eentje op uit. Dit keer reed ik naar Rossum om daar een klompenpad te lopen.


Podcast op en wat later gewoon lekkere wandelmuziek. Ik heb ervan genoten. Het was een heerlijke wandeling!

Stel …

… een vriendin van je dochter misdraagt zich alcoholtechnisch gezien nogal.

  • Sterker nog ze is zichtbaar dronken en moet daardoor bij de ingang van een festivalterrein blazen met als resultaat dat ze zich moet melden bij HALT (en ja, ze is onder de 18 en nee, ik ben ook niet blij dat Saar alcohol drinkt maar ik wel wel blij dat Saar nog (redelijk) goed haar grenzen kent รฉn bewaakt)
  • Hierdoor mag ze niet bij dat festival naar binnen en wordt naar huis gestuurd
  • Jouw dochter trekt zich het lot van haar vriendin aan als enige
  • De vriendin van je dochter belt haar ouders, liegt de boel aan elkaar (jouw dochter hoort dat) maar kan niet opgehaald worden door diezelfde ouders
  • Jouw dochter belt naar huis met het verzoek om haar vriendin en haar op te halen (ik kan toch geen plezier hebben als ik me zorgen maak om M)
  • De andere meisjes zijn dan allang op het festivalterrein
  • Jouw man gaat met fietsendrager en al naar het festival en haalt jouw dochter en haar vriendin op
  • Jouw man brengt de vriendin veilig thuis
  • Jouw dochter gaat nu ook maar mee naar huis, helaas pindakaas: geen festival meer voor haar, jammer van dat kaartje dat ze voor niets gekocht heeft en waarvoor ze hard gewerkt heeft
  • De vriendin heeft nog steeds niet het hele verhaal verteld aan haar ouders.

Stel dat dat allemaal gebeurd is, wat zou jij dan doen, als ouder(s) van die vriendin?

Ik heb hier namelijk een mening over en ik ben heel benieuwd wat jij van deze ‘casus’ vindt.