Voor Aagje / Loesje / D…..


He gats, ik vind dit soort dingen gewoon niet tof. Ik ontvang een mail en reageer daar op en krijg dan een foutmelding.

Twee dagen later probeer ik het opnieuw, wederom een foutmelding.

Dus Loesje / Aagje / D….., ik heb echt geprobeerd te antwoorden, maar het lukt gewoon niet.

Op mijn heupen

Een paar maanden geleden had ik al een paar dagen behoorlijke last van mijn rechterheup en begin vorige week speelde dat opnieuw op. Afgelopen maandag had ik echt, echt, echt veel pijn en daarom klom ik in de telefoon voor een afspraak met de huisarts. Zorgen maakte ik me eigenlijk niet, maar omdat het al de tweede keer was, dacht ik dat het verstandig zou zijn om er even naar te laten kijken.

Mijn zelf gestelde diagnose ‘overbelasting’ werd bevestigd door de huisarts en dat was het belangrijkste. Er is niets mis met het gewricht en er is ook geen sprake van een slijmbeursontsteking.  Dus dat is vooral heel goed nieuws want één nieuwe heup in dit huishouden is voorlopig meer dan voldoende.

Het moet in principe vanzelf overgaan. En dat deed het de vorige keer ook. Ik wandelde minder (want alleen dan had ik echt last en bij het opstaan uit een stoel of uit bed even) en zat voor de zekerheid ook wat korter op de hometrainer. Wel heb ik toch wat pijnstillers gekregen voor als het echt te heftig wordt. Maar goed: het verschil tussen maandag en woensdag (de dag dat ik naar de huisarts ging) was al heel groot (uiteraard ten positieve). Het ging er mij meer om dat ik straks op vakantie weet wat het is en ook eventueel, mocht het dan opspelen, goede pijnstilling heb.

En ach, ik was er nu toch: ik vroeg ook meteen voor een verwijzing om bloed te laten prikken. Volgende week worden mijn cholesterol, kreatinine en nog wat andere zaken gecontroleerd want dat was inmiddels misschien al wel heul lang geleden.

Ik had trouwens een afspraak om 8.40 uur en zat al een tijdje te wachten. Om 8.50 uur vroeg de huisarts naar meneer Van Bakel. Tja, niemand stond op dus ze ging verder met de volgende klant. En ik ging dus verder met wachten. Toen had ik rond 9.00 uur een helder ogenblik. Mijn neef heet Van Bakel, hij is op precies dezelfde dag geboren en we hebben dezelfde huisarts. Een controle bij de assistente wees al snel uit dat er een ‘foutje’ gemaakt was. Mijn belletje was wel verwerkt onder mijn naam, maar de afspraak was onder mijn neef zijn naam in de agenda terecht gekomen. Haha, heb ik zondag weer een verhaal te vertellen als ik mijn neef na pak ‘m beet één jaar weer ‘ns zie.

Het elfde uur

Ik heb inmiddels een heleboel podcasts klaar staan om er ooit, wellicht, misschien een verzamellogje als deze aan te wijden. Maar er zijn altijd podcasts die, wat mij betreft, zo speciaal zijn dat ik ze even extra onder de aandacht wil brengen. Eén zo’n podcast is wat mij betreft ‘Het elfde uur‘ van Klara.

Waar gaat deze podcast over?

Op 11 november 2018 was het precies honderd jaar geleden dat er einde kwam aan de Grote Oorlog. Precies om 11.00 uur zwegen de wapens. Dat elfde uur is ook meteen de titel van het boek van historicus Pieter Serrien waarin hij de laatste 24 uur van de oorlog reconstrueert. Het is een verschrikkelijk verhaal want zelfs in die laatste minuten van de oorlog bleven er doden vallen, zowel bij burgers als militairen. Naar schatting 2700 mensen kwamen om in die laatste 24 uren van de oorlog.

De podcast bestaat uit 24 afleveringen waarin Serrien vertelt  wat er aan de verschillende frontlinies gebeurde. Hij vertelt verhalen vanuit commandoposten, van beslissingen die de opperbevelhebbers nemen en neemt de luisteraar mee naar bezette of net heroverde steden. Je luistert naar gewone soldaten (Duits en geallieerd),  officieren en burgers.

Het is onthutsend hoe politiek bedreven wordt waardoor er nog zoveel onnodige slachtoffers vallen. Het is onthutsend om te lezen dat er echt tot een paar seconden voor 11.00 uur nog gevochten wordt, met alle gevolgen van dien.

Een heel interessante, maar ook heel pittige podcast.

Club sandwich

Sinds de heropening van de horeca ben ik al weer vier keer wezen lunchen. Tja, alles om de horeca een hart onder de riem te steken nietwaar? En tot op heden bestelde ik, hoe saai, iedere keer een club sandwich. Want die vind ik gewoon heel erg lekker.

Nou had ik bij nummer één nog gewoon kunnen denken, dat het toeval was, bij nummer twee werd het dat al wat minder, bij nummer drie ontstond een patroon en ik besloot zojuist bij het schrijven van dit blog dat ik dat patroon ga doorbreken. Niet omdat ik ze niet lekker vind, maar omdat ik ook wel weer ‘ns wat anders wil bestellen.

Mijn eerste clubsandwich at ik op 30 mei bij Boer Goossens en het was meteen ook de allerlekkerste! Ik was er samen met Mr. T. en het was sowieso zalig om een keer samen een terras te pakken.

Nummer 2 at ik op 5 juni toen ik samen met Ova ging lunchen. Deze komt op nummer 3 te staan. Ik at hem bij een tentje in onze gemeente, daarom zet ik maar even geen link want ik wil geen verontwaardigde horeca-ondernemers die ik geregeld tegenkom op mijn blog.

Ik had het maar druk met lunchen. Nummer drie at ik, opnieuw in mijn gemeente, toen ik samen met een collega ging lunchen. Helaas pindakaas: deze eindigt op de laatste plek. Hij was vooral veel te droog.

En de laatste club sandwich, die at ik al weer op 12 juni jongstleden (waardoor ik dus ongelogen vier club sandwiches at in 2 weken tijd). Deze komt op de tweede plek. Samen met een aantal vriendinnen wandelden we die ochtend een heerlijk ommetje dat we afsloten met een gezellige lunch bij Thuys.

Ik moet dus de conclusie trekken dat het inmiddels al weer ruim twee weken geleden is dat ik ben gaan lunchen. Van dat ‘redt de horeca’ komt dus niet heel veel terecht. Daar moet ik snel maar ‘ns weer verandering in gaan aanbrengen.

Wat is jouw favoriete lunchgerecht als je ‘uit lunchen’ bent?

Vier op een rij

Ik las ‘Het boek van verloren namen‘ en vond dat zo ongelooflijk en ontiegelijk mooi dus mijn verwachtingen van ‘Een dichtbij verleden‘ waren hoog gespannen.

Champagne, 1940. Inès en Michel genieten van hun wittebroodsweken in hun kasteel Maison Chauveau, als de Duitsers Frankrijk binnenvallen. Michel gebruikt zonder aarzelen zijn invloedrijke positie als hoofd van een beroemd champagnehuis om het verzet te helpen. Naarmate de bezetting voortduurt nemen ook de geruchten over het lot van de Joden toe en de Joodse Céline, een van Michels ondergeschikten, neemt een drastische beslissing om haar toekomst veilig te stellen. Als Inès vervolgens in contact komt met een nazi-collaborateur, brengen de twee vrouwen onbewust niet alleen het leven van hun geliefden in gevaar, maar zetten ze ook de toekomst van hun geliefde champagnehuis op het spel.

New York, 2019. Liv Kent heeft juist het dieptepunt van haar leven bereikt als opeens haar excentrieke Franse grootmoeder op de stoep staat. Ze eist dat Liv per direct met haar afreist naar Frankrijk. Onderweg vertelt Livs oma haar over de -tragische geschiedenis van Maison Chauveau, en ontdekt Liv dat ook in haar heden het verleden nooit ver weg is.

Tja, wat mij betreft mag dit boek niet in de schaduw staan van ‘Het boek van verloren namen’ en dat is natuurlijk jammer. Ik vond de personages in dit boek slecht uitgewerkt en het oog voor detail dat er in het andere boek was, was hier ver te zoeken. Eigenlijk kwam het allemaal een beetje kinderachtig over hoe de personages zich gedragen. Er zit wel een mooie plottwist zo halverwege het boek en het einde is toch nog wat anders dan verwacht. Maar verder: kreeg dat andere boek een dikke vette 10, dit blijft wat mij betreft echt hangen op een mager zesje.

Dan ‘De Heks van Limbricht‘ van Susan Smit. Daar was ik best van gecharmeerd. Het boek verhaalt over waargebeurde gebeurtenissen en ik houd van historische romans.

Limbricht, nabij Sittard, eind zeventiende eeuw. Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen alle verwachtingen in standhoudt?
De heks van Limbricht is een op feiten gebaseerde roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongetemde vrouw. Haar proces in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen.

Dit vond ik een mooi boek! Het is mooi hoe Smit verschillende tijdlijnen door elkaar weeft waardoor je Entgen goed leert kennen. Althans: je leert uiteraard de Entgen kennen die Smit heeft gesmeed. Maar het zou best zo hebben kunnen zijn, dat ze zo gedacht heeft (al was ze dan best geëmancipeerd). In ieder geval een tof boek.

Een heel erg mooi boek vond ik ‘Als alles is gezegd‘ van Anne Griffin.

Vijf drankjes, één nacht: Maurice Hannigan heft nog vijf keer het glas op zijn leven Op een avond in juni bestelt de vierentachtigjarige Maurice Hannigan vijf drankjes aan de bar van een hotel. Met elk drankje heft hij het glas op iemand die belangrijk is geweest in zijn leven. Zijn jong gestorven broer, zijn ingewikkelde schoonzus, zijn dochtertje dat slechts vijftien minuten oud werd, zijn zoon in het verre Amerika en zijn geliefde vrouw. Door deze mensen, die hem inmiddels allemaal hebben verlaten, vertelt hij zijn levensverhaal, met alle spijt, ruzies, vreugde en liefde die erbij horen. Als je vijf mensen zou moeten opnoemen die het belangrijkst zijn geweest in je leven, wie zou je dan kiezen? Als je op elk van hen een toost zou uitbrengen, wat zou je dan zeggen? En wat zou je over jezelf te weten komen als alles is gezegd en gedaan?

Ik sloot al lezende Maurice wel een beetje in mijn armen. Met al zijn bottigheid en al zijn bezieldheid. Mooi hoe beschreven wordt waar gebeurtenissen uit het verleden toe kunnen leiden voor de rest van een leven. Hoe klassenverschillen leiden tot onverzoenbaarheid en hoe de liefde mensen mild kan maken. Echt een mooi boek!

Met ‘Niemand zeggen‘ schreef M.J. Arlidge het tiende deel uit de serie met Helen Grace in de hoofdrol.

Na covid-19 bevindt het land zich in een van de zwaarste -recessies ooit. Nog nooit heeft inspecteur Helen Grace met zo veel geweld en onrust te maken gehad. Voor het eerst in haar leven is ze bang om de controle te verliezen: haar trouwe partner Charlie is met zwangerschapsverlof en tegelijkertijd doet haar collega Joseph Hudson er álles aan om haar het leven zuur te maken.

Drie moordzaken houden Helen ’s nachts wakker: een oude, rijke man, vermoord tijdens een inbraak in zijn immense huis; een jonge zorg-manager, in zijn auto doodgestoken met een schroevendraaier; en een jonge studente, aangerand en doodgeknuppeld in het plaatselijke park. Dan krijgt ze bericht dat de privédetective die onderzoek deed naar deze zaken levend in brand is gestoken. Net als Helen dacht hij dat zo veel geweld in korte tijd geen toeval kon zijn, maar zelfs met deze aanwijzing kan ze het verband niet zien. En de tijd begint te dringen, want de dader gaat geen enkele uitdaging uit de weg om zichzelf te bewijzen.

En dit is toch weer een ‘snel, snel, snel doorlezen boek want ik wil weten hoe het afloopt boek’. Arlidge wist me opnieuw te grijpen. Helen krijgt het zwaar voor de kiezen: niet alleen met de zaak die speelt maar ook met haar ex. Dat het echt allemaal hoogstaand is kan ik ook weer niet zeggen, maar er zit zo’n vaart in de boeken van Arlidge dat je gewoon niet kunt stoppen met lezen. En de cliffhanger is opnieuw enorm! Dus op naar deel 11.

Plastuitje

Op dit logje kwam een werkelijk waar heel erg welkome reactie: Tineke schreef over een supersonische plastuit die een vriendin van haar gebruikt. En ha, die heb ik dus maar ‘ns eentje besteld.

Toen zij (want ik neem aan dat zo’n ding vrouwelijk is als schrijven ze op de website wel over ‘hem’) heb ik haar een aantal keer thuis getest en het werkt inderdaad als een tierelier. Het enige wat niet helemaal klopt is dat je haar met een paar keer schudden droog zult hebben geschud. Tenminste mij lukt dat niet.

Tot op heden is ze nog steeds thuis gebleven omdat ik nog geen heel lange wandelingen heb gemaakt (maximaal 15 kilometer of plekken om gewoon naar het toilet te gaan tussendoor of bij het eindpunt) dus echt nodig was ze nog niet. Maar straks, op vakantie, dan gaat ze zeker mee. Dan mag ze lekker in haar zakje met mij mee wandelen. Al neem ik dan wel wat papieren zakdoekjes mee om haar na de plaspauze droog te maken alvorens ik haar terugstop in het zakje.

Anyway: Tineke hartelijk dank voor de tip!

Werk in uitvoering deel III

9 juni

11 juni
15 juni
19 juni

Ik heb het maar druk met mijn zwaantjes. Een paar keer per week loop ik langs het nest waarop gebroed is en da’s nog best een dingetje hoor. Want prikkers en hoog gras en toestanden. Al had de boer de laatste keer (de foto’s van 19 juni) dat ik er liep een fijne brede band naast de aardappelakker gemaaid dus toen kon ik er goed lopen. Maar ja, toen zat het gezinnetje niet in de buurt van het nest. Nee, toen zaten ze in de sloot die parallel aan deze sloot loopt en daar is niet gemaaid. Dus, ook al liep ik heel voorzichtig naar ze toe, de brandnetels hadden me toch te pakken. Wat ik niet allemaal over heb voor mijn lezers!

Het lijkt er ook wel een beetje op dat ze aan me gewend zijn geraakt. Er wordt inmiddels niet meer geblazen dus da’s wel fijn. Ik vind het prachtig om deze zwanenfamilie te volgen!