Ik ♥ pakjesavond

Beste papa van Mrs. T.,

Een keer knipperen, ja het is echt waar
En het nieuwe jaar is weer bijna klaar

Het lijkt nog maar heel kort geleden
Dat ik Nederland verliet heel tevreden

2020 Sloten we af met een soort van opgetogenheid
C zou in 21 verdwijnen, helaas werd dat geen realiteit

En of dat nog niet stom genoeg was allemaal
Gingen ook de weergoden met ons aan de haal

De temperatuur was matig, het was vaak te koud
Nattigheid alom, wat deden we toch fout?

En zo bracht 2021 wel meer chagrijn
Groepen die elkaar belaagden met heel veel venijn

Op een gegeven moment liet de regering de teugels wat los
En was een groot deel van de beperkingen daarmee de klos

De wereld werd weer groter, er was wat meer contact
Er werd weer voorzichtig geknuffeld, dat had impact!

Maar helaas hebben we allemaal te vroeg gejuicht
En is er nu weer een soort van lockdown opgetuigd

Het is zo best lastig om optimistisch te blijven
En niet allemaal met elkaar te gaan kijven

Dus laten we maar hopen dat het na dit jaar
Min of meer gedaan is met corona: dat het is klaar

Sint weet best dat dat misschien helemaal niet realistisch is
Maar er moet iets gebeuren, anders blijft het mis

Al is de wereld nu voor veel mensen somber en klein
Met het gezin samen kunnen zijn dat is altijd fijn

Iedereen snakt naar een terugkeer naar het oude leven
Laten we hopen dat 2022 ons dat gaat geven

2021 Werd voor jullie een kalm jaar zonder verre reizen
Jullie vielen wat dat betreft niet in de prijzen

Wat jullie wel deden waren fijne binnenlandse trips
In een prachtige nieuwe camper voelen jullie je heuse VIPS

En iets wat jullie samen altijd met veel plezier doen
Is kilometers samen fietsen: zitten jullie al aan het miljoen?

Zo werkten jullie ook mee aan jullie dochters project
En werd de mijmerroute gecontroleerd met positief effect

De fietstocht is al door vele mensen gefietst heb ik gehoord
En dat is iets wat de burgemeester van M zeer bekoord.

Je vrouw vertelde ooit dat met jou fietsen gewoon heel erg fijn is
Want als je niet goed hoort is met niet praten onderweg weinig mis

Dus fietsen jullie samen door stad en land
Soms de een voorop, dan weer de ander, maar nooit hand in hand

Dat laatste lijkt deze oude man ook niet zo heel verstandig
Want als je dan valt, dan gaan jullie samen en da’s niet handig

Nog even over dat slechte horen, dat is soms echt wel irritant
Maar gelukkig kan er over gepraat worden, dat is heel relevant

En ook al gaat het dan in een gesprek nog niet altijd goed
We doen allemaal ons best, dat geeft toch moed!

Niet alleen met fietsen breng je je tijd door
Ook klussen doen voor Van B komt nog regelmatig voor

Maar wat ik toch echt heel verstandig vind
En neem dat maar aan van deze oude Sint

Is dat je daar toch een beetje het gas hebt losgelaten
Je bent geen 20 meer, dat heb je goed in de gaten

Dus zo kabbelde 2021 door en deden jullie je ding
Onbewust van het verschrikkelijke wat nog komen ging

Helaas immers bracht november nog groot verdriet
H. stierf plotseling, dat kon toch niet!

Met z’n viertjes stapten jullie vaak op de fiets
Verschrikkelijk dat dat nu weg is, dat is echt niets

Sint ziet aan jou dat dit verlies je echt bezighoudt
En dat te zien laat hem niet bepaald koud

Denk maar terug aan de fijne dingen die jullie samen deden
Dat stemt, ondanks het verdriet, vast wel tevreden

Goed beste papa van Mrs. T., ik nader het einde van dit gedicht
Maar kan niet afsluiten zonder dat ik de surprise toelicht

Jij bent echt de pannenkoekbakkampioen
Bakt vaak een stapel voor een heel garnizoen

Die stapel gaat bijna altijd helemaal op iedere keer weer
Mensen vinden het fijn als je ze bakt: keer op keer

Met suiker, appelmoes, stroop, slagroom of ijs
Heerlijke pannenkoeken met erop lekkere spijs

Op 22 november mochten we er weer van genieten
Dus Sint ging ook wat beslag in de pan aan het gieten

Maar ja, Sint kan niet koken, dat bleek al snel
Zijn baksels kwamen met elkaar in de knel

Dus in plaats van echte pannenkoeken moet je het doen
Met een stapel kartonnen exemplaren van deze oen

Ze zullen dus werkelijk nergens naar smaken ben ik bang
Daarbij, ze staan ook al best heel lang

Pak de surprise nu maar uit en veel plezier
En tot volgend jaar, dan zie ik je weer hier!

Lieve groet,
Sinterklaas

Die stapel pannenkoeken maakte ik dus voor mijn vader en afgelopen zondag beleefden we een heerlijk avondje.

In de stapel zaten de cadeautjes verstopt. Het maken van de surprise viel nog niet echt mee, ik hield er zelfs twee blaren aan over!

En wat maakten we verder nog?

Opa maakte een raket voor Ova zodat ze de hele wereld rond kan reizen.

Saar maakte voor oma een fornuis want ze vindt het supertof dat oma steeds vaker ‘buiten de grens’ kookt.

Opa maakte voor Saar een heerlijk nieuw ‘luchtje’.

Mr. T. maakte voor Ova Haar Lief een heuse kamer. Ova Haar Lief woont sinds kort op kamers in Tilburg.

Ova maakte voor haar vader een wandelstok want ouderdom komt toch echt met gebreken volgens Ova. En daar kan je maar beter goed op voorbereid zijn.

Ova Haar Lief tot slot maakte voor mij een schilderij van ‘The screaming eagles’.

Alle surprises gingen gepaard met toffe gedichten en uiteraard waren er nog een heleboel andere cadeautjes. Man, man, man wat houd ik van 5 december!

Tot slot nog een foto van een tekening van Saar. Deze maakte ze 7 jaar geleden. Het is de sint die samen met Piet aan het relaxen is in Spanje. Heerlijke tekening!

Hoe was jouw sinterklaas?

Gedicht

Wat ik met pakjesavond het aller-, allerliefste zou ontvangen lieve sint?
Is een einde aan deze crisis die ons aan handen en voeten bindt.

Dat uitersten inbinden en ook willen zien
dat er een gulden middenweg is misschien?

Corona-ontkenners, wappies, schapen, moederharten
grote onderlinge verdeeldheid speelt ons parten.

Beste stuurlui aan beide kanten en duistere complotten
Facebookwaarheden en relschoppers die zich noemen ‘vrijheidspatriotten’.

Haalde je die prik(ken) nu wel of niet
het vrijwaart niemand van de maatregelen, zoals je ziet.

Anderhalve meter afstand, blijf thuis bij klachten en veel handen wassen
die regels zijn echt niet zo moeilijk toe te passen.

Avondklok, lockdowns en nog veel meer, niets lijkt voldoende te helpen
om het grote aantal besmettingen, opnames en sterfgevallen te stelpen.

Iedereen loopt op z’n tenen en is coronamoe, dat lijkt me evident
maar het virus is ons helaas nog niet beu, ook dat is bekend.

Code zwart hangt ons boven het hoofd, mutaties verschijnen
het heeft echter geen nut om daarover te blijven chagrijnen.

De mensen in de zorg lopen zich het vuur uit de sloffen
beseffen we wel hoe we met hen boffen?

Sarcastische opmerkingen over politici en OMT
wellicht begrijpelijk, maar hoe hélp je daar daadwerkelijk mee?

Het is een virus dat ons momenteel de wet voorschrijft
hoe wij daarmee omgaan is wat bij mij beklijft.

Eerlijkheid gebied mij om hier ook te zeggen
dat ik niet alle regels aan mijn dochters uit kan leggen.

Die eerlijkheid betekent ook dat ik hier gewoon ga schrijven
dat ik het soms verdraaide lastig vind optimistisch te blijven.

Ga er maar aan staan, doe het maar eens goed voor 17.000.000 mensen
met allemaal verschillende opvattingen, ideeën en wensen.

Heel eerlijk, soms schaam ik me hoe wij Nederlanders het nu doen
er lijkt geen ‘samen’ meer te zijn en nog minder fatsoen.

We zitten in een situatie die niemand ooit had kunnen vermoeden
die we door ons gedrag best goed kunnen beïnvloeden.

Het heeft gewoon geen nut om elkaar van alles te (blijven) verwijten
want dat doet de samenleving meer en meer splijten.

Is dit het voorbeeld dat we onze jeugd en elkaar willen geven?
Dat kan toch niet, waar is de nuance gebleven?

In Frankrijk zeggen ze ‘ces’t la ton qui fait la musique’
daar wil ik voor pleiten, en plein publique!

Dat ‘beschavingsoffensief’ mag er wat mij betreft dus snel komen
hopelijk blijft het wat dat betreft niet alleen bij dromen.

Hoe fijn zou het zijn als we allemaal wat liever zouden doen
ja lieve Sint, geef ons allen maar wat ‘lief’ in onze schoen.

Gewoon wat geduld, mildheid, begrip en aandacht voor elkaar
dan wordt 2022 vast een veel ‘beterder’ jaar!

Hoe fijn zou het zijn als we dat gewoon weer samen kunnen beleven?
Een virusvrije toekomst immers zult u ons niet kunnen geven.

Goed lieve Sint, dit gedicht is al veel te lang, dus ik rond nu maar af
dank voor alle fijne herinneringen die u mij al vele jaren gaf.

Handen

Is het heel stom om van jezelf te zeggen dat je vindt dat je best mooie handen hebt? Want nou ja, dat vind ik eerlijk gezegd: dat ik best mooie handen heb.

Ik ben gezegend met het feit dat ik geen nagels bijt en dat mijn nagels over het algemeen vrij stevig zijn. Al moet ik zeggen dat dat de laatste jaren wel minder is geworden.

En ook de tijd van het jaar doet geen goed aan de sterkte van mijn nagels momenteel.

Op een aantal nagels heb ik ook verticale streepjes zitten en daarop scheurt de nagel redelijk gemakkelijk in. Maar goed, het is nog best te overzien.

Als ik iets irritant vind is het scheurtjes in nagels waarmee je dan weer aan je kleren bijft haken en zo. Dus zodra dat gebeurt, knip ik mijn nagels met zo’n nagelknipper die eigenlijk voor teennagels schijnt te zijn.

Vijlen doe ik nooit. En nagels lakken tot voor een maand geleden eigenlijk ook al heel lang niet meer.

Vroeger heb ik mijn nagels wel vaak gelakt. Op een bepaald moment ben ik daarmee gestopt en gebruikte ik alleen nog maar doorzichtige nagellak en daar ben ik ook ooit mee gestopt. Geen idee meer wanneer dat was.

Maar laatst waren Ova en Saar allebei met hun nagels bezig en toen lakte ik maar een keer mee. Omdat ik altijd knalrode lippenstift draag als ik ga werken was de keuze snel gemaakt. En ik was het lakken nog niet verleerd.

Het nadeel van nagels lakken vind ik dus dat ook dat weer snel beschadigt en dat vind ik heel lelijk. Dus na een dag of drie vier moet het er weer af. Of het moet bijgelakt worden, maar dat vind ik dan ook weer lelijk.

Nu heeft Ova laatst zo’n gellaktoestand gekocht en daarmee zou dat van die beschadigde nagels tot het verleden moeten gaan behoren. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat de sint voor mij een potje rode lak meegebracht heeft.

Hieronder een foto van hoe mijn nagels er nu uitzien. Ik dacht, ik schrijf nu (op 2 december) dit logje en die rode nagellak en lengte klopt niet meer dus even een foto maken. Stukken korter dus dan op de foto’s hierboven. Want tja, afgelopen week was weer zo’n week dat m’n nagels één voor één afbraken.

Lang verhaal kort wat dat lakken betreft: ik denk dat het toch wel weer een blijvertje gaat worden. Want ik vind het toch wel leuk. Grappig trouwens dat mensen zelfs als ik mijn nagels niet lak mijn nagels al zo mooi vinden. Het lijkt dan net alsof ik een soort van French Manicure heb (dus gewoon mooie witte randjes).

Maar goed: ik vind mijn handen dus mooi en dat vond ik ook al voordat ik mijn nagels weer ging lakken. En wat ik het allerbelangrijkste vind van mijn handen is dat ze gewoon heel veel dingen kunnen!

Oh ja, aan mijn linkerhand draag ik mijn zilveren trouwring. Aan mijn rechterhand een ringetje dat ik drie jaar geleden van Mr. T. kreeg toen we op een marktje in Frankrijk rondhobbelden. Ik heb hem omgedaan en nooit meer afgedaan want ik vind het een supermooi ringetje. Het mag duidelijk zijn: ik ben geen goudmens.

Ben jij tevreden over je handen en nagels? Lak je je nagels? Bijt je ze? En ben je een goud- of zilvermens? 

Post

Oh, ik houd zo van echte post. Post als in ‘onverwacht’ en ‘in de brievenbus’. En laatst ontving ik gewoon zo’n leuk pakketje. Dank, dank, dank lieve je weet wel wie!

Zelf ben ik ook erg van het post versturen. En dan liefst ook als verrassing voor de ander. Of mensen het nu moeilijk hebben en wel iets leuks in de bus kunnen gebruiken of gewoon ‘voor de zomaar’: ik ben nog een heuse postverstuurder.

Het enige waar toch wel de klad in is gekomen in het versturen van kerstkaarten. Dat deed ik een aantal jaren erg minimaal. Dat heeft vooral te maken met het ‘ik stuur jou een kaart en dus verwacht ik er een terug principe’. Daar kan ik niet zoveel mee eerlijk gezegd. Ik heb daarom ook wel ‘ns ‘nieuwjaarskaarten’ gestuurd. Dat vond ik dan weer wel geinig.

Vorig jaar heb ik, vanwege corona, wel weer meer kaarten verstuurd, maar ik denk niet dat het ooit nog wordt zoals vroeger.

En jij, hoe zit dat met jou? Verstuur je veel post? En ga je straks weer aan de kerstkaarten?

27

Vandaag 27 jaar geleden zoenden Mr. T. en ik voor het eerst. En vanaf dat moment waren we dan ook voor het eggie bij elkaar vonden we: verkering dus!

En ik hoop dat er nog minstens 27 jaar bij mogen komen!

90% (bericht van facebook)

Ik las gisterenochtend in het Brabants Dagblad dat Koning Willem-Alexander namens 90% van de Nederlanders de hulpverleners bedankte die afgelopen weekend vol aan de bak moesten. In datzelfde artikel zegt burgemeester Aboutaleb dat hij wacht op een ‘beschavingsoffensief’.
Volgens mij hebben beiden een punt. Ik spreek regelmatig uit dat de grote, (min of meer) milde massa in ons land nooit (of nou ja zelden) een stem krijgt. Tegelijk denk ik ook wel een beetje: hoezo ‘beschavingsoffensief’ als men zelfs in de Tweede Kamer elkaar op een verschrikkelijke manier de maat neemt, wat verwacht je dan van ons burgers?

Als goed voorbeeld goed doet volgen, dan geldt hetzelfde voor slecht voorbeeld.
Waarmee ik de huidige stand van zaken in ons land helemaal niet goed wil praten uiteraard. Ik vind het verschrikkelijk hoe we op dit moment tegenover elkaar staan: wappies tegenover schapen, gevaccineerd tegenover ongevaccineerd, agressievelingen tegenover zorg- en hulpverleners en ga zo maar door.
En toch, ik mag toch zeker wel aannemen dat iedereen beschikt over gezond verstand, dat iedereen voor zichzelf kan nadenken en voor zichzelf een afweging kan maken van wat goed en fout is, wat gewenst of ongewenst is? Maar wie bepaalt dat dan? Mijn mening kan haaks op die van een ander staan. En dat geeft niets, dat mag ook en maakt de boel juist interessant. Maar er zijn grenzen en die grenzen liggen wat mij betreft bij geweld, bij haat zaaien, bij plunderen en rellen (en ook bij mensen die in CAPS LOCK agressieve of kwetsende reacties op social media achterlaten maar dat geheel terzijde).

Grenzen betekenen ook een bepaalde vorm van fatsoen. Spreek elkaar op een normale manier aan en blijf dat gesprek aangaan, zoek de nuance en wees mild. Daarmee ben je echt geen watje, of een schaap of een … vul dat zelf maar in.
Ik snap echt oprecht niet waarom volwassen mensen rellen. Zijn ze uit op sensatie, de kick? Ik vind het verwerpelijk. Zijn ze, door wat voor reden dan ook, radeloos, wanhopig? Dan kan ik er nog enigszins begrip voor opbrengen al vind ik ook dat lastig. Je mag van volwassen mensen toch wel enige zelfbeheersing verwachten? De schade die ze bij anderen aanrichten is immers groot: zowel emotioneel, fysiek als materieel.
En al die betrokken jongeren dan? Persoonlijk kan ik niet zoveel met opmerkingen over onvolgroeide puberbreinen. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar vormt in mijn optiek geen vrijbrief voor het gedrag dat sommige van hen tentoon spreiden. Waar zijn hun ouders, wat wordt er met deze jongeren wel (of juist niet?) besproken, wat krijgen ze mee vanuit hun omgeving? Zou het dan echt zo zijn dat hun omgeving dit soort gedrag goedkeurt? Dat kan toch niet? Geldt ook hier dat voorbeeld dat doet volgen?

Het is in ieder geval duidelijk dat er dingen moeten veranderen. Dat er meer oog voor elkaar moet zijn. Maar is er op dit moment wel tijd en ruimte voor een structurele verandering? We leven te midden van een enorme crisis, het lijkt me gruwelijk lastig om op dit moment tijd, mensen, geld en ook energie vrij te maken voor welke verandering dan ook. We lopen allemaal wel zo’n beetje op onze tenen nietwaar?

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn veilige woonplaats de gebeurtenissen bekijk, dat ik het in alle opzichten goed heb, dat ik nauwelijks in aanraking kom met mensen die het veel slechter heb dan ik, maar dat wil niet zeggen dat ik daar geen oog voor heb. Ik weet donders goed dat er ook in ons welvarende land grote verschillen zijn, dat er kansenongelijkheid is, discriminatie, dat er een boel dingen mis gaan en beter kunnen. Maar wat ik ook weet is dat er bijna geen land ter wereld is waarin het beter wonen is dan in ons land. Je moet het alleen wel wíllen zien. Regelmatig bekruipt me het gevoel dat, juist omdat we het zo enorm goed hebben in dit land, alles nu zo op z’n kop staat. We zijn zo gewend dat alles maar kan en mag dat we niet in staat zijn om even pas op de plaats te maken, dat we niet bereid zijn om een ander voor te laten gaan, dat we niet bereid zijn om wat in te leveren.

De situatie in ons land (in de wereld zeg maar) houdt me enorm bezig. Hoe kan het toch dat we in deze situatie beland zijn? Met zoveel boze mensen (en nogmaals: boos kun je ook zijn uit onmacht, (terechte?) frustratie of verdriet of wat dan ook maar legitimeert bepaald gedrag nooit), al die meningen, het geweld. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat krantenkoppen vaak hard en ongenuanceerd zijn en dat de inhoud van het artikel meestal haaks op die kop staat (maar ja, leest iedereen het artikel?). Talkshows nodigen gasten uit met uitgesproken meningen en lijken er garen bij te spinnen als er vervolgens gedoe is. Om nog maar te zwijgen over het feit dat er zelden kritische vragen gesteld worden of dat er verzuimd wordt corrigerend op te treden. Hoe kan dat toch? Hoe kan het toch? Wanneer komen die mensen uit die 90% nu eens aan het woord? En dan zijn er nog de social media waarop men zich vaak verre van sociaal gedraagt.

Hebben jullie gemerkt hoe ik wik en weeg in mijn woordkeuze? Hoe ik werk met haakjes en komma’s, hoe ik geschreven woord probeer te nuanceren? En dat ik sommige dingen juist ook weer wat chargeer. Heel eerlijk: ik zou nog vele alinea’s kunnen vullen met allerlei dingen die ik vind, denk, voel, maar goed, daar zit waarschijnlijk niemand op te wachten. En het komt toch steeds weer op hetzelfde neer: het proberen te begrijpen wat er gebeurt.

Ik denk dat ik het belangrijkste ook wel geschreven heb. En dan nóg moet ik een drempel over voordat ik het daadwerkelijk plaats en dat zullen sommige mensen wel en sommige mensen niet van mij begrijpen. Tussen de eerste letter van dit stukje en het uiteindelijk op facebook plaatsen zit wel een uurtje of vijf. Waarom? Het zijn gedachtenkronkels, over dingen die mij bezig houden. Waarom doe je dit nu weer Hetty, denk ik dan bij mezelf? Wie zit er nu te wachten op jouw kijk op de dingen. Dat is toch volstrekt niet interessant? En wat zullen de mensen wel niet denken? Waarom jezelf zo kwetsbaar opstellen? Of zo belerend? En die schrijfsels staan hier vervolgens maar te staan. Met welk doel? Wat wil je bereiken?

Maar goed: soms is ‘zwijgen’ geen optie meer, soms is niets doen geen optie meer. Ik reken mezelf tot die 90% en ik denk dat die 90% zich inderdaad wel wat meer mag laten horen. Dus, bij dezen! Een betere wereld begint immers bij jezelf …

25 Jaar Srebrenica: gevaarlijke namen

Soms moet iets wat je ziet even bezinken: omdat het zoveel indruk maakt.

Afgelopen woensdag namelijk zag ik de pittige maar ook wondermooie en indrukwekkende voorstelling: 25 Jaar Srebrenica: gevaarlijke namen. Hoe kan je naam in hemelsnaam je doodvonnis betekenen? En toch wordt dat de wrede realiteit voor vele Bosnische moslims.

Het bijzondere aan deze voorstelling is dat twee ooggetuigen hun verhaal vertellen. Met veel bewondering keek ik naar Alma Mustafić die zelf het podium betreedt en vertelt over haar vader en 21 andere familieleden die vermoord zijn. De pijn, de wanhoop en de woede spat van het podium.

Diezelfde bewondering had ik voor Dutchbatter Ray Braat: ook hij vertelt open over zijn uitzending naar Srebrenica: over wat hij daar meemaakte, over de onmacht en frustratie en de angst.

Hoe bijzonder is het wel niet dat deze twee mensen elkaar gevonden hebben en dat ze de moed hebben gehad samen dit verhaal te brengen? Over verbinding gesproken!

Mustafić was 14 toen het gebeurde, Braat 19. Zo jong nog en dan dit de rest van je leven met je moeten dragen. Dat ik daar samen met Saar zat maakte de beleving extra intens.

Ik vond het een bijzonder mooi (een raar woord eigenlijk als het om om zoiets verschrikkelijks gaat) toneelstuk. Het is zo stoer dat Alma en Ray zelf op het podium staan en eerlijk en open hun verhaal vertellen. Dit aangevuld met het spel van drie acteurs en heel passende muziek en zang maakt dit een voorstelling die eigenlijk iedereen zou moeten zien. Iedereen! Maar als je wilt gaan, dan moet je snel zijn want de (voorlopig?) laatste voorstelling is al op 9 december.

Ook heel bijzonder: het gesprek met Alma en Ray na afloop. Ik wilde zoveel vragen stellen, maar uiteindelijk stelde ik ze niet. Waarom niet? Uit respect? Vanwege het feit dat hun verhaal zo overweldigend was? Geen idee.